OZGECE

Tokyo ve Asya’da Şehrin Pornografisi

2011-11-10T12:31:00.023+02:00

(Bu yazıyı Ekososyalist dergi "KOLEKTİF" in 11. sayısı için yazmıştım. Ekoloji kolektifi kimdir? Nedir? diyenler için http://www.ekolojistler.org/

Bloguma o kadar ara verince bir anlamı olur mu bilemedim ama ilgisini çekenler için ve dergiye ulaşamayacak olanlar için yayınlamak istedim.)

24. Dünya Mimarlık Kongresi ve 25. Dünya Mimarlar Birliği Genel Kurulu kapsamında geçtiğimiz eylül ayında Tokyo’ya gittim. Hayatımda Ülkenin doğu sınırından öteye geçmemiş bir insan için koca bir kıtayı aşıp güneşin doğduğu noktaya gitmek, özellikle de 11 Mart’ta yaşanan deprem, tsunami ve sonrasında yaşanan nükleer felaketin etkileri nedeniyle kaygı vericiydi. Kongrenin teması da öncesinde Tasarım 2050 iken, yaşanan felaketin ardından “Tasarım 2050: Afetlerin Ötesinde, Dayanışma İçinde Sürdürülebilirliğe Doğru” olarak değiştirilmiş ve kongre programını bu bağlamda ele almışlardı. Yaşanan afetin gündelik hayatı etkilemediğini gözlemlemek can sıkıcıydı. Bir yanıyla sürekli büyüyen bir şehir ve ufalan, yabancılaşan insanlar diğer yandan yükselen binaların arasında farklılığını biçimle işaret etmeye çalışan bedenler… Kongre süresince tanışma fırsatı bulduğum ve nükleer tehlike nedeniyle girilmesi yasak olan bölgelere inceleme yapmaya gitmiş insanların anlattıkları ürkütücüydü. Nükleer felaketi yaşamış insanların sıradanlaştırdıkları şey, belki de hafızalarına kuşaktan kuşağa aktarılmış olan bilgi, büyümeye odaklanmış bir çağın arızi alanlarında soluk alıp verebildiklerini bilmeleriydi. Kongrenin genelinde sürdürülebilir çevre ve yapı kavramları ve afet sonrası yeniden yapılaşma stratejileri tartışılırken, Tokyo’nun sokakları bu arızi pornografinin bin bir türlüsünü Asya’nın büyümeye kendini vermiş tüm halkalarına gelecekten bir mektup gönderiyordu.

Klişeler ve Dönüşüm

Japonların teknolojideki gelişmişliği, gözlerinin çekikliği, toplumsal özellikleri, sushi, sashimi, çiğ yenen balıklar gibi tüm klişe tanımlamalar dışında nasıl bir kent, nasıl bir kentli, nasıl bir başkentle karşılaşacağımı bilmiyordum. Daha havalimanından kente doğru yol alırken, devasa toplu konut blokları dikkatimi çekti. Devasa bloklardaki küçücük balkonlara asılmış çamaşırlara takıldı gözüm ilk. Avrupa’nın pek çok kentinde toplu konut yerleşimlerini görme şansına erişmiştim ancak buradakiler hem yoğunlukları hem de ölçekleri açısından bana farklı olduklarını hissettirdiler. Kente yaklaştıkça otoban iki ya da üç katlı olmaya başladı. Trafiğin sağda aktığı ülkede, viyadüklerin altından ve üstünden geçerken uzaktan kentin silüeti ürkütücüydü. Yüksek camlı bloklardan oluşan, her birinde teknolojinin sınırları zorlanmış, yapılaşmanın ortasından kente dalarken, arabanın içinde bile insanı ezen ölçeğinin yaya olarak nasıl etki yaratacağını merak ediyordum. Kaldığımız yer ve kongrenin yapılacağı alan, kentin uzunca bir caddesi boyunca bitişik nizamda konumlandırılmış dünyanın en fetiş markalarının devasa yapılarının olduğu kentin en lüks alışveriş bölgesi idi.

Kentin genel olarak ikiye ayrıldığı yazıyordu, Tokyo kent rehberinde. Yüksek ve alçak olarak. Ama bu yükseklik daha çok sınıfsal ve parasal yükseklik anlamında kullanılıyormuş. Biz kongre kapsamında çoğunlukla kentin yüksek kısmında bulunduk. Kongre alanı, elçilikler, oteller hepsi kentin en zengin kesimlerinde yer alıyordu. Genellikle iş bölgesi olan Ginza’da yer alan otelin önünde azıcık durduğunuzda, takım elbiseler içerisindeki insanlar mekanik bir şekilde yürürlerken otelin hemen yanındaki sigara alanında mola verip 5 dakika içerisinde sigaralarını içtikten sonra aynı mekaniklikte yollarına devam ediyorlardı. Ayaküstü duran 10–15 takım elbiseli kadın ve erkek grubu… Kentin altlı üstlü bu halinin sınıfsal gösterenleri, göstergelerin lüks ve fetiş mağazalarla bölünmesi arasında yüksekten bakmak, her an düşebilmenin tehdidini şehrin zenginlerinin boynunda kendini hissettiriyordu.

Tokyo’da ilgimi çeken bir uygulama tam da bu düşüş halinin mekansal yansımasıydı: İç mekanlarda sigaranın serbest ama sokaklarda yasak oluşu… İzmarit atılmaması için sigara içme istasyonları oluşturmuş olmaları bana oldukça tuhaf geldi. Kaldırımlarda sigara içilmez levhaları arasındasınız, yürürken sigara içemiyorsunuz, ama bir restorana ya da kafeye girdiğiniz anda sigara içebiliyorsunuz. Kentin tek tipleştirdiği kamusal alanlardaki kişi, içerde özgürlükler aleminin tüm nimetlerinden yararlanabilirdi sanki.

Teknolojisi inanılmaz gelişmiş olan bir ülkede, “işgücü fazlalığından” mı ya da kapitalize olmuş kültürlerinden mi kaynaklı bilemediğim başka bir ayrıntı ise kentin her noktasında sizi yönlendiren görevlilerin olmasıydı. Bir kayboluş hikayesinin ayrıntılarını tutan onlarca insan. Sizin kaybolmaya bile olanak bulamadığınız bir şehir ayrıntısı… Onlarla kaldırımda, ışıklarda, otoparklarda, her noktada karşılaşabiliyorsunuz. Her adım başı yer alan bu adamlar işlerini inanılmaz bir ciddiyet ve kibarlıkla yapıyorlardı. Tam da bir burjuva kibarlığı sınırları içinde, yolunuzu bulma hürriyetinizin sınırlarını çiziyordu. Bu kapitalist kültürel kodlar içinde, Japonların kişisel temastan kaçtıklarını fark etmem pek de uzun sürmedi. Mikrop kapma korkusu ile sizinle tokalaşmıyorlar bile. Alışveriş yaparken parayı elden vermiyorsunuz. Önce para tepsisine parayı koyarak onlara uzatıyor, ardından para üstünü yine aynı tepside size sunulmasını bekliyorsunuz. Karşınızda sürekli eğilip kalkan insanlara karşı haliyle bir süre sonra refleks geliştirip eğilmeye başlıyorsunuz. Oysa bir yabancıdan en son bekledikleri şey onların karşısında eğilmeniz. Karşılarındakinin statüsüne göre, eğilme açılarının her biri ayrı bir anlam taşıdığından sizin bir yabancı olarak bunun ayırtına varmanızı beklemiyorlar.

Tektipleşmeden Sıyrılmak

Daha önceden bilgi sahibi olduğum sokak modasını ise, Japon kadınların ve erkeklerin dünyanın geri kalanından bağımsız olarak kendi modalarını yarattıklarını bizzat gözlemleme şansım oldu. Dünyanın herhangi bir yerinde bir insanı o kostümle gördüğünüzde özel bir yere gittiğini sanırsınız ancak orada okuldan çıkıp evine gidiyor ya da alışveriş ediyor olabiliyor. Benim dikkatimi çeken erkeklerin hepsinin desenli, dokulu, taşlı omuz çantaları yani bir nevi kadın çantaları kullanıyor olmalarıydı. Takım elbiseli olup da yetişkinlerden işine gideninde de vardı, spor giyimli ergeninde de. Kadınlarda ise durum daha çeşitliydi. Özellikle genç kadınlarda baby doll (oyuncak bebek kılığındaki) kostümlüler, ayak numarasından büyük ayakkabılarla, ellerinde şemsiyelerle dolaşanlar, peruk takanlar, takma kirpiklerle dolaşanlar, akla gelebilecek her çeşit kıyafet ve aksesuar ile yarattıkları kombinasyonlarla farklı olma arayışının ne noktalara varabileceğine dair fikir verdi. O kadar abartılı örnekler vardı ki, ortalama bir boyda, ortalama bir Japon olmak durumundan ne kadar kaçtıklarını hissettirdi. Orta yaş ve üstünün daha gündelik ve mütevazı giyim tarzları ile genç Japonların giyim tarzları ciddi bir fark oluşturuyordu. Aslında, bu “çeşitlilik” ve keskin ayrım yeni dönemde Japon gençlerinin dönüşüm süreçlerine işaret ediyordu. Olmadığı bir şeye dönüşme çabası, daha büyük ayaklı olmak, bembeyaz tene sahip olmak ya da kocaman gözlerle bakmak belki de bunlardan sadece birkaçı. Japonların çok çalışkan olduğuna dair olan klişe söylemin, kişisel tercihleri mi olduğu ya da başka şansları olmadığı için mi o kadar çalıştıklarından emin olamadım. Devasa bloklarda masa başında çalışan kişiler için durum pek de farklı değil. Hep bir sıkışmışlık hali ile yan yana onlarca bilgisayar ve yan yana onlarca insan, ara vermeksizin çalışıyorlar.

Tüketimle Varolmak

Tokyo kent hayatında, gündelik ihtiyaçların yeniden üretilme hızına yetişebilmek oldukça zordu. Hele bir de bu piyasa ile var olan kent hayatının pahalılığı düşünüldüğünde, tüketimi odak alan bir yaşam içinde var olmak, trajik bir biçimde yine tüketimle mümkün oluyordu. Ortalama bir yemeğe verdiğiniz para ya da su için ödediğiniz miktarın yüksekliği ülkede pek çok şeyin ithal olmasından kaynaklanıyor gibi görünse de bir değerler kümesini de işaret ediyordu. Ülkenin tarım alanları konusundaki ve besin çeşitliliği konusundaki kısırlığını ortadaydı. Tarımsal gıdalarda ne kadar gerilerse su ürünlerinde o kadar ileri düzeyde bir tüketimleri dikkat çekiciydi. Kongre sabahı erkenden Tsukiji Balık Pazarına gidebildim. Kentte görebildiğim ender noktalardan ve belki de oranın rutinine dair spot noktalardan bir tanesiydi. Okuduğum rehberde, balık pazarında hayatın sabahın 5 inde başladığı ve sabah 9 da tüm işlerin bittiği, günlük ortalama 500,000 ton deniz ürünü satışı gerçekleştiği yazıyordu. Pazarın olduğu yerin aslında oldukça prim yapan bir bölgede olduğu, etrafında yükselen devasa iş merkezlerine inat orada varlığını sürdürmeye çalıştığı ancak Belediye’nin pazarı taşıma niyeti olduğu yazıyordu. Şu anda dünyanın en büyük balık pazarı olması nedeniyle aynı zamanda turistik bir yer olan Tsukiji Balık Pazarına turist olarak belli bir yere kadar girebiliyorsunuz. Ancak biz hem sabahın epey erken bir saatinde gittiğimiz için hem de araya sızdığımız için o trafiğin ve üretimin (belki de tüketimin) tam ortasında bulduk kendimizi. Sağınızdan ve solunuzdan vızır vızır geçen küçük servis araçları ile taşınan şoklanmış veya taze balıklar o kadar çoktu ki aslında günlük 500 000 ton balık satışının gerçekliğini gözlemlemiş olduk. Tabi bir de Ton balığının neslinin neden azaldığını da. Hemen yanı başında sebze hali ile birlikte devasa iş bloklarının arasında kalmış halleri ve etrafına konuşlanmış küçük sushi dükkânları ile kentin aslında bizim gördüğümüzden bambaşka bir yüzü olduğunu ve üretimin mekaniğine dair ipucu verdi.

Ölçeğini Yitirmişlik Hali
Aynı sıkışmışlık hali kentin fiziksel dokusunda da hissediliyordu. Ölçeği kaybolmuş bir kentin sokaklarında dolaşırken, bir yenilenme hali gözüme çarptı. Eski dokusu tamamıyla kaybolmuş bir kentti Tokyo. O sıkışmışlık hali ile yürürken bir alışveriş merkezinin içine girdiğinizi bir anda fark edebiliyor, kaldırımda yürüdüğünüzü düşünürken bir anda metro istasyonunda ya da bir kafe girişinde bulabiliyorsunuz kendinizi. Çünkü binanın altından 1 kat metro, 1 kat da otoban geçebiliyordu; yukarıda insanlar çalışırken bir üst katta siz kahvenizi yudumlayabiliyordunuz. İnsan kentin hangi noktasında olduğunu kestiremediğinden kendini kaybediyordu. Araçlar, makineler ve binalar arasında belki de yürümekten keyif almadığım tek kent oldu Tokyo. Yapılan düzenlemeler yayalar için değildi. Kent bir lego gibiydi... Birbiri üstüne inşa edilmiş. Nedenini çözemediğim bir inşa halini, seyahat dönüşünde Birikim Dergisi’nin son sayısındaki bir makalede buluyordum. İnşaatın makroekonomideki büyümenin lokomotifi olduğu üzerinden 1980’lerin sonunda Tokyo’da inşaat faaliyetlerinin desteklenmesi amacıyla, kent merkezindeki kamuya ait arsa ve arazilerin yatırımcılara verildiğini ve imar kurallarının bu çerçevede esnetildiğini ve bu noktada ihtiyaç fazlası yapı stokuna neden olduğunu öğreniyorum.[1] Son yıllarda ise ortaya çıkan kentsel dokunun iyileştirilmesi üzerinden giden araştırmalar, söylemlere dönüşmüş durumda Tokyo’nun yeni yapılaşma stratejileri. Tokyo dönüşü okuduğum Murakami’nin romanında ise, zengin bir müteahhit olan kayınpederi, romanın kahramanına tam da bu noktada “Şuradan Tokyo’ya bir bak. Boş arazileri görüyor musun? Eksik dişlerle dolu bir ağza benziyor. Şu anda gördüğün o boşluklar yakında yeni binalarla dolacak. Birkaç yıl içerisinde Tokyo’yu tanıyamayacaksın. Sermaye sıkıntısı yok, Japon ekonomisi patlama yapıyor, arsanı teminat gösterebiliyorsan istediğin miktarda krediyi bankalar veriyor, birbiri ardına bu kadar binanın yükselmesinin sebebi de işte bu. O binaları işte benim gibiler yapıyor.” diyordu.[2] Aklıma bu ve buna yakın söylemleri dilinden düşürmeyen Türkiye’deki pek çok sermaye sahibi geliyordu. Tokyo kentine baktığımızda dönüşümünü anlamadan önce hep Türkiye’deki süreçlerle ne kadar paralellik taşıdığını tartışıyorduk. Tek bir kent üzerinden büyüyen bir ülke, arsa spekülasyonları, sıkışmışlık hali… Nüfus yoğunluğu ile ülkenin yüzölçümü bağlantısı kurmaya çalışsak bile üst ölçekte başka bir şey vardı bu kentte.

Türkiye’nin doğu sınırının ötesine geçmemiş biri için ilginç bir deneyimdi Tokyo. Asya’nın New York’u gibi. Bir nevi imitasyon… Çünkü kentin yapılaşması ne kadar paralel olursa olsun kentli profilleri oldukça farklı olduğu için biraz yersiz gibi geldi. Kongre’deki oturumlar sayesinde anladığım, Asya kentlerindeki nüfus artışı ve kentleşme pratiklerinin, Batı’nın statikliğinin tam zıttı olduğu idi. Bu nedenle belki de bizim yapılaşma politikalarımızın ipuçlarını hatta belki de sonuçlarını görme şansı sundu. Her bölgenin kendi dinamikleri ve kendi bağlamlarında politikalar üretemediğinde, nasıl bir kamusal çöküş yaşadığını gösterdi bu kent. Yapılı çevrenin, içinde barındırdığı toplumun dönüşümüne de neden olabildiğini hissettirdi. Tek tipleşmiş bu şehir dokusunun kamusal olarak ürettiği pornografi tam da sokaklarda dolaşan yalnız insanların farklılaşma çabası ile kendini dışa vuruyordu. Kentin ürettiği pornografiyi, vitrin bedenler tüketerek kendine var olma düzlemleri yaratıyordu. Asya’nın “ensest ilişki yaşayan” pek çok şehri bu sarih kaderi paylaşıyor. Belki de bu yüzden, bu gezi bana Türkiye’deki yaşanan süreçleri anlamamı ve daha pek çok Asya ülkesinde benzer süreçlerden geçildiğini gösterdi.

[1] “İnşaat sektörü neyin lokomotifi?” Osman Balaban. Birikim 270 s.21
[2] Haruki Murakami, Sınırın Güneyinde, Güneşin Batısında, Doğan Egmont Yayıncılık, İstanbul, 2010, s.114.

Bu gece son gecemiz.

2010-09-30T02:24:00.004+03:00

Burası benim hayatım boyunca kendime ait olarak sahip olup ya da olamadığım tek evimdi. Şimdi etrafta bavullar, atılacak ve hala ayıklanacak onca şey varken ben ayaklarımı uzatmış, biramı yudumluyorum. Elim gitmiyor bi türlü... Ne evimi bırakıyorum demeye, ne de buradaki arkadaşlarıma gidiyorum demeye. Sizlere geliyorum demek daha kolay buradakilere gidiyorum demekten. Yaşanan bunca şeyden sonra acı tatlı. Yalnız olmayacağız biliyorum ama daha ne kadar bir zaman sonra yeniden kendi evimde Sevgilimle kalacağım bilmiyorum. Kafam ruhum o kadar karışık ki bu karmaşa beni benden alıyor. Yoruyor herkese ayrı ayrı dert anlatmak. Oysa ben burada 1,5 yıldan biraz dahadır varım. Bunun yarısı burada varolma savaşı ile geçti;tam varım artık derken zaman doldu dendi. Şimdi ilk evimi bırakırken göz nuru eşyalarımı birer birer satarken canım acıyor. Bisikletimi allahtan Nazlı'ma sattım. Yabancıya gitmedi. Bu kötü bir huy... Eşya ile duygusal bağ kurmak ama bana kalsa hepsini saklardım; hepsi benim ilk evim, ilk defa sevgilimle evim, ilk defa bana ait bir mekan olarak yer etti aklımda. Ahh bilemiyorum ki nasıl demeli? Hepsi bir kayıp belki de... Kabul etmek gerek ama bunun için zaman da gerek. Hepinizle birlikte aşıcağız inanıyorum buna ama google map'te hala bizim sokakta bizim evin balkonunu hem de geçen seneki en güzel hallerini görmek içimi burkuyor. Şimdi sesim yankılanıyor duvarlardan, son böreğimi yaptım fırında, son banyomu yapıcam küvetimde. Bu akşam hep birlikte Neşen'lerde suşi yaptık yedik pictionary oynadık, hiç bişi olmamış gibi evime gelip güzel koltuğuma uzanıp keyif yapmak isterdim.

Diğer yandan bir kış daha geçmezdi burada. Karışık haller içindeyim. İstemezdim daha çok karmaşa...iş yok, güç yok, para yok... Nasıl yaşanır bu şartlar altında. Tek avuntum bu ilişkilerin gelip geçici olmayacağı umudu. Kim bilir? Zaman göstericek.

Ama daha Berfu'ya gidemedik. Olmadı bi türlü dipdibe sayılır. Ama daha şunu göremedim. Yetmedi zaman kısaca bana dönmek istiyorum demeye. Zor benim için. Daha şimdi alıştım bundan sonra kralı gelse yaparım dedikten hemen sonra yeniden başlamak için. Buraya gelirken de korkuyordum. Korktuklarım da başıma geldi. Şimdi daha çok korkuyorum. Ama hala güveniyorum eski dostlarımıza, yanımızda olacaklara. Birlikte aşacağız tüm bu kayıp sürecini. Bu zor dönemlerimize birlikte göğüs gereceğiz buna inanmak istiyorum. Kimse birlikte vakit geçiremeyecek kadar meşgul değildir umarım çünkü bu zamanlar birlikte aşılacak en azından benim nazarımda:)

Aylaklık üzerine notlar

2010-08-12T15:30:00.008+03:00

Elle dergisinin temmuz sayısında Aylak olmak üzerine işlerine bir süre ara vermiş bir insanın günlük yaşantısına dair bir yazı vardı. Keza orada diyor ki erkekler aylak kadınları çekici bulurlarmış. Yusuf Atılgan'ın "Aylak Adam"'ı, Paul Lafargue'nin "Tembellik Hakkı" ve Henry Miller'ın kitabından uyarlama 1970 yapımı " Clichy'de Sessiz Günler" filmini bu yazıya referans olarak vermiş.

"(...) Dünyanın tadını çıkarmak, sevişmek, neşe dağıtan Tembellik Tanrısı'nın onuruna şölenler düzenlemek için boş zamanları vardır onların (...)" demiş Paul Lafargue "Tembellik Hakkı"adlı kitabında. Ben de düşündüm bu yazının ardından kendi yaşantımızı. Üşenmedim maddeledim nedir bizi aylak yapan diye. Sonuçta eğer;

*erkenden uyanmanı gerektiren bir durum yoksa,

*kendini dünyadaki herşeyi yapabilecek güçte ama bir o kadar da güçsüzlükte hissediyorsan,

*yapman gereken şeylerin olduğunu bildiğin halde devamlı erteleme davranışı gösteriyorsan,

* bugün ne yapsam diye düşünürken aklına tv izlemek, çarşıya çıkmak, içmek, uyumak, vb. geliyorsa,

*para kazanma kaygın yoksa ya da kazandığın iki kuruş bile olsa sen onunla yetinebiliyorsan,

*aynı t-shirt'ü günlerce üstünden çıkarmadan giyebiliyorsan,

*gününün en önemli aktivitesi arkadaşlarla buluşmak olabiliyorsa,

*kilo alıyorsan ama bunu dert etmiyorsan,

*gündüzleri gecelerden daha çok sevişiyorsan,

*spor yapmak vb. enerji harcaman gereken aktivitelerden uzak duruyorsan,

*evinin hali içler acısı olsa bile ayaklarını uzatıp keyfine bakabiliyorsan ,

*hayatın en keyifli anını içtiğin bir soğuk bira ile tanımlayabiliyorsan,

*içinde bulunduğun durum sıradan olmaya başlıyorsa,

o zaman sen de bizdensin diyebilirim. Bunların hepsi ya da birkaçı hayatın bir döneminde bile olsa başına gelmiş ise, en azından hayatının bir döneminde Aylak Adam ya da Aylak Madam olabildiği için mutlu olmalı insan:) Çünkü aylaklık güçlü bir manifestodur hayatın bunca koşuşturmacası arasında.

Son sözü filmdeki Joey'in Nys'in baştan çıkarıcı tembelliği üzerine söyledikleri ile bitiriyorum :)

"Tembel. Evet, bir günah gibi tembel. Anlattığı herşey çok ilginç. Bir şeylerden bahsetmese bile. Çocuk sahibi olmayacak. Toplumun yararı için hiçbirşey yapmayacak. Ama nereye giderse gitsin hayatı kolaylaştıracak, çekici ve hoş kılacak. Bu da az değil..." ( Clichy'de Sessiz Günler filmi)

*Resim www.bilgiblogu.com adresinden alınmıştır.

Kulağa kaçan

2010-08-05T20:48:00.003+03:00

Bu siteyi keşfedeli epey bir süre oldu. Keyfimize göre son dönemde çıkan ya da daha önce yayınlanmış albümleri bulabileceğiniz ve daha da güzeli bulduklarınızı indirebileceğiniz bir nevi hayır blogu :)

Eğer ben de arşivciyim diyorsanız, hatta uzun yıllardır aradığım bir albüm vardı bir türlü bulamamıştım ya da biraz da yeni şeyler bulalım dinleyelim diye düşünenlerdenseniz aklınızda bulunsun. Çünkü bu blog müzik ve keyif deposu olarak hizmet veriyor :)

http://kulagakacan.blogspot.com

Sarıp sarmalayan bir kent: Londra

2010-07-27T17:27:00.009+03:00

Bu sefer başardık. Bir insanı derinden etkileyebilecek bir kaç kent varsa bunlardan biri kesinlikle Londra. Bir kere görmenin asla yetmeyeceği ele geçen her fırsatta yeniden gitme arzusu uyandıran, pahalı, kozmopolit, kalabalık, keyifli, hareketli, merak uyandıran, insana enerji veren, ürküten, heyecanlandıran, çok şey vadeden, vadettiklerini sunan, insanı sarıp sarmalayan, süprizli, canlı bir kent imiş Londra. Oraya daha önce gitmiş, orada bir süre yaşamış kiminle konuşsak gözlerinde bir ışıltı olurdu ama ben bu kadar özelini beklemiyordum. Tüm seyahat boyunca notlar aldım, aklıma takılan farklı bulduğum, değerli gelen herşeyi tek tek not ettim. Fotoğraf çekmekten çok beynime kazıdım. Sanki fotoğraf çekmeye başlarsam vizörün arkasından baktığım ile kalırım telaşından. Vizörden bakar gibi görmeye çalışırsam, kenti görmek ve yaşamak adına haksızlık ediyormuşum gibi hissettim. Metroyu bile günde sadece 2 defa kullanışımız o yüzden. Çoğu insan için imkansız mesafeler yürüdük. Günde 14 saat yürüyerek geçti. Canımız acıyıp artık ayakta duramayacak hale gelene kadar bir yerde oturmamaya direndik. Ya kaçırırsak birşeyleri; biz otururken kent yaşıyor çünkü diye. Artık yürüyemeyecek hale gelip bayılmak üzereyken hostele döndük. Gece 1'de yatıp sabahın 5'inde ya da 7'sinde kalkmayalı epey olmuştu o yorgunluğa rağmen her sabah erkenden kaldırabilen bir kent işte Londra.

Ryan air ile Eindhoven-London Stansed arası uçtuk. Aslında Rotterdam-Eindhoven havalimanı arası 1 saat 45 dakika, Londra merkez ile Stansed arası da bir o kadar mesafe olduğunu düşünürsek her ne kadar uçuş 1 saat olsa da yolculuk epey uzun sürdü. İlk gün daha çantalarımızı hostele bırakmadan kendimizi kentin sokaklarına attık. Soho, çin mahallesi, picadilly square, trafalgar, leicester square, hyde park, oxford street, big ben, thames kıyısını, İkinci gün british musem, national gallery ve mayfair, üçüncü gün Natural History Museum, Tate modern, St paul, millenium, london ve tower köprüleri, tower of london ve mimarlık tarihi derslerimizdeki hatırı sayılır postmodern binaların yer aldığı the city bölgesi ve yine the west end bölgesi, theaterland, ve dördüncü gün camden, british library, angel ve oldstreet bölgelerini gezdik. Seyahatimiz günün sonu 2-3 bira ve gün boyunca sadece sandviçle geçti. Yola çıkmadan bir gün önce zeytinli poğaçalar yapmıştım ve tabi termosumuzu da aldık yanımıza. Yani restaurantlara dahi en ufak bir fikrimiz olmadı. Ama barlar konusunda az çok fikir edindik :) İlgimizi çekmeyen başka bir konu ise alışverişti. Daha doğrusu ona ayıracak ne vakit vardı ne de para.

Soho alternatif mekanlara sahip olması güzel pub'ları ile en beğendiğimiz bölgelerden bir tanesi oldu. Bulduğumuz her kalabalık sokağa daldık. Hoşumuza giden her pub'da birer bira içtik. Jazz klüplere yaklaşamadık giriş ücretleri yüzünden. Pek tabi müzikallere de. İkinci el kitapçılara bayıldık. Tüm zamanımızı Charing Cross Road ve Cecil court civarındaki kitapçılarda geçirebilirdik. Foyer kitapçısında kendimizden geçtik. Gittiğimiz ülkelerdeki kitapçılarda ingilizce kitap bölümü arama derdi olmadan leb-i derya kitapla dolu bir dükkan haliyle canımıza okudu. Bıraksak kendimizi yüzlerce poundu gömebilirdik aklımızın kaldığı her kitaba ama Türkiye'ye dönüş öncesi buradaki kitapları bile nasıl taşıyacağımızı çözememişken oradan yüklenip gelmek saçma olacaktı. Aklımız kala kala tüm kitapları beynimize kazıyarak çıktık oradan.

Kaldığımız hostel gayet temiz, güvenli, makul fiyatlı, kent merkezinde hyde park'ın yanında, müzeler bölgesinde iyi konumda idi. Her ne kadar epey zamandır 4 kişilik odalarda uyumamış olsak da yine de oda arkadaşlarımız makul insanlar olduğundan fazla sıkıntı çekmedik. Gerçi kanada'lı oda arkadaşımız geceleri uykusunda çift dilde konuşunca ilk gece epey bir afalladık ama olsun. Neticede konaklamanın aşırı pahalı olduğu bir kent için bulunabilecek en uygun yerlerden biriydi.

Kente dair dikkatimizi çeken bizim izlenimlerimizi tek tek not aldığımı söylemiştim. Aslında bu notlar daha çok Hollanda vs Londra, Londra vs İstanbul ve bir dünya kenti olarak Londra üzerine değerlendirmelerimizdi. İşte İngiltere'ye dair bizim ilk izlenimlerimiz:

*Havaalanından başlayarak her noktada özellikle metro içinde duvarlarda asılı "ayağınızı denk alın yoksa her an sinirlerimizi bozabilirsiniz. Sinirlerimiz bozulduğunda size kötü davranma hakkına sahibiz" mesajı veren güvenlik afişleri.

*Kent merkezindeki barlardaki bayanlar tuvaletindeki tecavüz afişleri ve orada yazan kayıtlı tecavüz vakalarının çokluğu.

*Legionale virüsüne tedbir olarak tüm tuvaletlerde akan sıcak su.

* Kentin hemen hemen her noktasında asılı bisiklet uyarı levhaları. Bisiklet düşmanı bir kent.

*Müzelerin bedava oluşu.

* Sokaklar dolusu insanlar, her tarza her isteğe uygun mekanlar. Ayakta bira içme alışkanlığı.

*Theaterland. Işıltılı sokaklar en ünlü müzikaller.

* Hollanda çok kültürlülük ve hoşgörü konusunda herkesçe bilindiği sanılırken Londra'daki göçmenlerin sisteme entegrasyonunun başarısı. Hollanda'da göçmenler ve hollandalılar sadece yanyana yaşarlar, ama asla birbirlerinin içlerine girmezler ama Londra'da ise içiçeler...

* Hollanda sonrası ingilizce deformasyonu.. Excuse me vs Sorry, ya da Frittes vs. Chips ve daha pek çok örnek...Hollandaca konuşmadığımız için ve hollandaca aslında ingilizce ve almanca nın karışımı kötü, melez bir dil olduğundan burada, hollandacada anlamı tamamen değişik olan pek çok ingilizce kelimenin asıl kullanımları sırasında yaşanan zorluk.

* İngilizceden daha çok duyduğumuz italyanca ve ispanyolca. Turist bölgelerinde dolandıkça dil kursuna gelen ya da sadece gezmeye gelen akdenizli insanlar :):):)

*British museum'da Türkiye'den Osmanlı zamanında götürülmüş enfes eserlerin çokluğu, pek tabi "izinle" peaah...

*Taksi, otobüs, telefon klübeleri, posta kutularının orjinalliği... Kolektif bellek bilincinin en somut örnekleri.. Olması gereken bir kente kimliğini veren tüm ögelerin orjinalliği kent mobilyalarının bile... Ankara'da ikinci kez değişen kentin logosuna inat :( ...

* Kendini BBC'deki herhangi bir dizinin setinde gibi hissetmek. İngiliz aksanının ağdalı vurguları.

* Hollanda'dan sonra etrafta konuşulanları ve yazılanları anlama özgürlüğü

* Özellikle bizim gibi Belçika biraları konusunda ihtisas yapmış kişiler için Pilsener birayı aratan kötü Ale'ler. :)

* Bu kent için 24 saatlik gün diliminin yetmediğini düşünmek.

*Bozuk paraların karmaşıklığı. Para öderken bozuklukları ayırt etmek için geçen sürenin uzunluğu...

* Paran ve zamanın olduğu sürece defalarca gidilebilecek ve her gittiğinde yeni birşeyler keşfedebileceğin bir kent.

* İnsan kalabalığı yüzünde yürümekte bile zorlandığın sokaklar. Hatta kalabalıkla akıp gittiğin sokaklar.

* Bizim düğün kıyafeti olarak düşündüğümüz tüm o allı pullu kıyafetlerin cumartesi gecesinde tüm sokaklarda giyiliyor olması.

* Günde 15 saat dolaşmamıza rağmen hala göremediklerimize yanmak.

* 1 pint'in 57 cl ( bira ) olması.

*Sağdan gelen trafiğe adapte olmak. Yaya geçitlerinde kafan önde gezmek. Yaya geçitlerinde hangi yöne bakman gerektiğinin yazılması. Şimdi sola bakıyoruz, şimdi sağa ...

* Otobüslere ters yönden binmek. metroda ters yönden yürümek. Ama yürüyen merdivenlerde doğru yönde durmak.

* Lloyds binasının " building is a machine" etkisine hayran kalmak. (Gerçi o lafın aslı "house is a machine for living in" (Vers une architecture, 1923) ama olsun :)

* Ortalıkta hummer, pikap vb. pek çok aracın limuzin versiyonlarını görmek.

*Kırmızı ışıkta duran limuzinin içinde bizim tanımadığımız celebrity'lerin varlığı ve onlara hayran genç kitlelerin limuzin etrafındaki kalabalığı

* Sokak sanatçıları, hristiyan rap'i, sokak tiyatrosu, jonglörler, saksafoncular.

*Pazarlarda pazarlık yapabilme özgürlüğü

*Londra'daki geri dönüşüm, çevreye duyarlılık ve organik ürün çılgınlığı. Pret a manger organik ve sağlıklı fast food zinciri. Vitrinindeki uyarı yazısı "Her gün artan sandviçlerimizi evsizlere veriyoruz. E doğru olan da bu değil mi?" Düzgün ve doğru olma çabası.

*Camden market'taki türk satıcının aldığımız t-shirtten para almaması. Türk'ün Türk'e desteği... (ki bu asla Hollanda'da olmaz elini çarpsan Türk'e denk geldiği için)

Bu liste uzayıp gider malum :) Ama asıl başımıza gelen enteresan bir olay oldu. Camden Lock Market'ta dolanırken Bilge çok güzel şapkaların olduğu bir standa götürdü beni. Afro-british bir hatun, acayip sıcak kanlı sevecen... kendi tasarımlarını satıyor. Bize nereli olduğumuzu sorunca, birden benim bir türk müşterim var, hep benim şapkalarımı giyiyor dedi. Ben böyle hani koca Londra ulan yani elbet olur bir müşterisi derken hatun işte aktrist falan dedi. Zuhal Olcay deyince biz böyle bi sevindirik olduk. Dedik "tanıyoruz onu hatta hayranıyız" derken muhabbet başladı. Hatun dedi ki "Zuhal şahane bir insan çok mütevazi, çok zarif "falan derken araya direk "ama o kocası var ya o kocası hiç gözüm tutmadı" dedi... Gözü hep dışarılarda... biz de dedik "onlar boşandılar" "biliyorum iyi olmuş haketmiyordu" falan dedi. Böyle biz şapkamızı aldık sonra mail adreslerimizi verdik sonrasında da ayrıldık ama dünyanın ne kadar küçük olduğuna ya da afro-british bir hatunla zuhal olcay-haluk bilginer'in ilişkisini konuştuğumuza inanamadık :)

Çok uzun oldu farkındayım, aslında yaşananları yazıya dökerken pek çok şey eksik kalıyor. Yine de iyi ki gitmişim diyorum, iyi ki böyle güzel bir kenti görme şansını yakaladım diyorum. Ki bu konuda bize bu güzel hediyeyi sunan arkadaşlarımızın katkısını inkar edemeyiz :) Aklımda pek çok eksik kalan yapamadığım için üzüldüğüm şey olsa da son gece sabahlayarak döndüğümüz evimizde bütün gün ve gece uyuyarak tüm yorgunluğumuzu attık. Ama ben hala Londra'nın büyüsünden kurtulamadım.

Öyle bir kent ki Londra, ulaşımı mükemmel, sosyal hayatı renkli, tarihi güçlü, planlı, gelişen, ama kolektif bellekli, azıcık endişeli, azıcık kibirli, misafirperver, neşeli... Bir gün yeniden buluşabilmek hayali ile döndük ikimizde, sonuna kadar tadını çıkarmış olsak da bu kısacık tatilin etkilenmiş, biraz buruk ve eskisinden de umutlu halimizle.

PS. Bu arada benim bildiğim Londra köprüsü meğersem Tower Bridge imiş. Londra köprüsü 1666 daki yangınla ki bugün olduğundan bambaşka bir köprü görünen o ki yıkılmış büyük bir kısmı. Güzelim kente dair daha çok şey okurum diyorsanız buraya tık.

I wish that this time "London bridge is falling down"

2010-07-21T02:09:00.007+03:00

Olur mu dersiniz?

Belki bu sefer şeytanın bacağını kırar ve Londra'ya kısacık da olsa bir tatil yapmaya gidebiliriz...

Ben çok anlatmadım ama burada çok güzel insanlar var, keyifle vakit geçirdiğimiz, birlikte gülüp birlikte ağladığımız, ihtiyaçlarımızı paylaştığımız, ortak dertlerimizin olduğu insanlar... Kalabalıkça bir öğrenci grubu pardon düzelteyim doktora öğrencileri grubu olarak resmen Rotterdam'ı işgal etmekteyiz. İki adım ötemizde güneyde İlhan'lar, batıda Alperler, Neşenler, Emreler (ki onları yolcu ettik TR'ye) Merve; Kuzey- batıda Esra, Kuzeyde Haluk Abiler; Güney-batıda Neşe derken anlayacağınız dört bir yanımız dostlarla çevrili.. :):):) Onlarla stratejik, ekonomik, diplomatik ve en önemlisi dostluk akdini yapmış bulunmaktayız :) Dahası Rotterdam sınırları dışında Leiden'da Melisleri, Nihali, Delft'teki Çiğdemleri, Berk'i atlamamalı.

Garip bir his uzaklarda olup yeni insanlara da gönlünde yer açabilmek... Herşeyini paylaşabilmek, onlara da güvenebilmek... Bu sayı azalmıyor muydu yaş ilerledikçe? Ben de artmaya devam ediyor ne mutlu bana...

Neyse bu dostlar sevgilime doktora mezuniyeti hediyesi olarak Türkiye'ye dönüşte yük yapmayacak ama O'nun da unutamayacağı birşey yapmak isterken benim de işbirliğim sayesinde bu Londra seyahatini bize ayarladılar :) Bu durum "bal tutan parmağını yalar" biçiminde olmuş olsa da ben de sebeplendim haliyle... Perşembe sabahı yolculuk var anlayacağınız...

Dönüşte bol anı ve fotoğraflarla uzunca bir yazı yazabilirim umarım :):):)

* Fotoğraf http://habercininyeri.wordpress.com/2008/04/30/ adresinden alınmıştır.

İki dil bir bavul

2010-07-02T01:43:00.009+03:00

Dün akşam oturup izleyemediğim ne kadar film varsa internete düşmelerinin ardından keyiflerini sürdüm. Önce "Sonbahar"'ı izledim Özcan Alper'in. İçime dert olmuştu zaten yıllardır ha izledim ha izleyeceğim derken sonrasında "I love Philip Morris" ile ara verdim. Çünkü Sevgili ile film izleme keyfi yapmak istiyordum. Sonrasında malum gece uzun burada. Hala o kadar iş güç koşuşturmaca arasında bile gecelerim kısalamadı bir türlü:):):) Ben iş güçten bahsetmedim değil mi neyse o da başka uzunca bir yazı konusu :):):) Çünkü göçmen Türkler üzerine inanılmaz birikimlere sahip olmaya başladığımı söyleyebilrim ne iş yapıyorsun ki diyene :):):) Rabiş ve Berfu'nun alanlarına saldırdım zaten mimar olmadığım belliydi ama :P Dediğim gibi onu ayrı bir yazı da anlatırım. Neyse ne diyordum işte ardı ardına izlediğim filmlerin en sonuncusu "İki dil bir bavul" oldu. Hem son dönemde festivallerde aldığı ödüller hem de sinemacı arkadaşlarımdan aldığım öneriler ışığında izlemek konusunda oldukça heyecanlı olduğum bir filmdi:)

Çok etkilendiğimi baştan belirtmem gerekiyor. Bunun nedenlerini tek tek sıralayacağım çünkü buna değdiğini düşünüyorum. Her ne kadar festivallerde ödül alan filmlerin özellikle uluslararası platformdaki başarılarının oryantal ögelerle, kurgu ve görsellikle süslendiğine inansam da bu film beni pek çok açıdan çok etkiledi.

Öncelikle bir anda insanı içine alıveren doğallığı karşısında etkileyen bir filmdi. Kameranın varlığı karşısında çocukların tepkisi bile bu filme çok şey katmış bence. (Burada röportajlardan okuduğum kadarıyla filmdeki her sahne yalnızca bir defa çekilmiş ve öğretmene replik yazılmamış, sırf doğallığı bozulmasın diye) Ötesinde film küçücük çocukların, kendi anadilleri ile yetişmiş yokluk çocuklarının ve bu ülkede neler olduğunun hikayesinin en vurucu örneği. Ajitasyondan öteye giden bir tavrı var bence bu filmin.

Anlatımının yalınlığı, Denizli'li bir öğretmen karakterinin "Doğu"'ya dair olan beklentilerinin bile altında olan şartlara karşı verdiği tepkiler beni çok etkiledi. Çaresizliği o çaresizlik ile gelen agresyonu ve çocukların o agresyon karşısındaki tepkisizlikleri ve onların çaresizliği de bence bir o kadar vurucu idi. Öğretmenin oryantal bakış açısına dair tepkileri ve onun ötesinde ona öğretilenlerle onun gördükleri arasındaki çelişkilerinden çok etkilendim. Veli toplantısında ailelerden birinin çocukların kalemi defterini boşverip, "çocuklar size "saygılı" davranıyorlar mı?" sorusu bence çok önemliydi.

Annelerden biri diyor ki sahnede " yıllardır biz uğraştık ancak bu kadar yapabildik biraz da siz uğraşın" ... Ne denebilir ki oradaki çocuk kızların annelik yapma zorunluluğu bu yüzden okula gitmeyişleri, öğretmenin sınıfta bir çocuğu tuvalete göndermek için bile dakikalarca türkçe konuşmasını zorlaması, türkçe dersinde defterine kürtçe yazdı diye çocuğu azarlaması, 23 nisan kutlamalarındaki yarım yamalak türkçeler kaçan mısraları ile şarkılar söyleyerek ama bunu görev olarak yapan çocukların halleri ve öğretmenine karşı türkçeyi başaramayan çocukların yüzündeki mahçubiyet çok zorladı benim bünyemi. Kendi halinde kendi aralarında takılan Zilkifler Rojdalar okullarından evlerine gittikleri anda "normal" olan anadillerindeki yaşantılarına dönmeleri okuldaki çabaları görmeye değermiş bence.

Bazı bazı Van'da öğretmenlik yapan arkadaşlarımdan ya da Mardin Dargeçit'te ingilizce öğretmenliği yapmaya çalışan kuzenimin eşinden bir sürü hikaye duyuyordum ama bunların hepsi hikayeydi, o kadar uzak o kadar fantastik geliyordu ki bana belki o çocukların gözlerini görmek gerekiyordu diye düşünüyorum şimdi.

Öğretmenin ailelerden birine misafir olduğu bir akşama dair sahne vardı. Orada türkçe konuşan baba bir anısını anlatıyor. Diyor ki " O vakitler Almanya'ya gidecektim, bana dediler ki form doldurman lazım, orada kaç dil biliyorsun yazıyor ben de yazdım iki dil biliyorum, formu doldurtan muhasebeci abi bana dedi ki sen hangi dilleri biliyorsun?, ben dedim Türkçe biliyorum, o da dedi ki gülerek e onu hepimiz biliyoruz, ben dedim ama benim bir de anadilim var, o da dedi ki ne ola ki senin ana dilin?, e kürtçe dedim o da güldü olur mu hiç kürtçeden ana dil..."Bunu anlatırken öğretmenin e öyle anadil mi olurmuş?a tepkisi olur mu canım şeklindeyken adamın " e o vakit türkçe benim yabancı dilim" söylemine verecek cevabının olmayışı aslında bu çelişkiyi en net özetleyen kısımdı bence.

İletişemediğin bir toplumla birlikte varlığını sürdürebileceğini düşünmek çok gerçekçi gelmiyor bana. Bir şekilde ortak dil ortak ülkü hedefinin çalışmadığının ve bu durumu bu kadar naif ama bir o kadar da aşikar olduğunu sergileyen propaganda yapmadan durumu gösteren belge-film niteliği taşıyan bu kadar etkilendiğim film hatırlamıyorum.

Bu film üzerine, kürt-türk ilişkileri üzerine milyonlarca şey söylenebilirken beni bu dönemde bu filmin bu kadar çok etkilemesinin nedeni aslında burada son dönemdeki işim nedeniyle ilkokula başlayan ya da ortaokula başlayan türk çocukları üzerine bir araştırmada çalışıyor olmam ve onlarda da benzer sorunları farketmemdi. Burada da aynı bizim orada yaptığımız gibi insanlara "bu topraklarda yaşıyorsan bu dili öğrenmek zorundasın bu düzene uymak zorundasın," baskısı buna ek olarak "adapte olamayacağını düşünüyorsan ve yapamıyorsan çekip gitmelisin" telkini hüküm sürüyor. Görüştüğüm ailelerin pek çoğu çocuklarına türkçe öğretmekten çekiniyor, hollandacaları geri kalacak diye. Velhasıl anadilleri hollandaca olmadığından onlarında yarım yamalak dilleri ile öğrettikleri hollandaca okulda çocukların karşısına çok ciddi bir başarısızlık olarak sunuluyor. Buradaki beklenti çocukların burada doğmalarından ileri gelen ve bence haddini aşan bir beklentidir. Burada bir buçuk yılda kendimi ortak bir dil olan ingilizce ile ifade ederken bile her türlü resmi işlemde aynı sıkıntı ile karşı karşıya kaldığım için bu durumun içinden yazıyor olmak benim fikirlerimi elbette etkilemiştir. Buna ek olarak, çocuklarla ve aileleri ile geçirdiğim dönemde; ailelerin bu konudaki yoğun çabalarının bir yana, var olan kültürlerini koruma refleksi ile "dışarıya" kapalı hayatları ve çocuklarını koruma güdülerinin verdiği güçle çocuklarına kendi kültürlerini empoze etme çabaları, diğer yandan yaşadıkları ülkenin sunduğu imkanlar ve bu imkanlardan vazgeçebilme lüksünü kendinde görememeleri, dillerinden vazgeçen ailelerde ve ebeveynlerde çocukların bulundukları ülkedeki dil gelişimleri ve devamındaki okul başarılarının yüksekliği ile dillerinden vazgeçemeyen ailelerde evinde türkçe televizyon izleyerek akşamları türkçe konuşarak geçiren ailelerdeki çocukların dil becerileri ve okul başarılarının düşüklüğü ayrıca bu konudaki öğretmenlerin tutumları çok etkileyici sonuçlar çıkarıyor.

Sonuçta burada da yaşayan insanlar birer bavulla bambaşka dile geldiler. Bunun esası filme ait olan bu metaforu dünyadaki herhangi bir yere gidip ekmeğini kazanma peşine düşmüş herhangi bir insan için kullanabiliriz.

Bu film bana aslında farkında olup da benden uzakta olduğu için yok saydığım ama şimdi aynı şeylerin bambaşka bir ülkede benim (ki ben bununla başa çıkabilirim) ya da buradaki küçücük çocukların başına geldiğini farketmeme ve bunu bin kere sorgulamama neden oldu.

Derin bir tartışma konusuyken bu; ve hatta kürtlerin durumu hala tartışmalıyken ülkede böyle bir karşılaştırma yapmak hem onlara hem buradakilere haksızlık olabilir. Ama benim söylediğim ne farkı var ki buraya bir bavulla gelmiş insanların üçüncü neslinde hala aynı dil problemini yaşayan aynı kültür çelişkisini yaşayan çocuklarının okula başladığında hollandacasının sorgulanması ve dayatılması ile doğu'da türkçe bilmeden ilkokul çağına gelen çocuğun okula gittiğinde Türkçeyi "yabancı" bir dil olarak öğrenmesiyle....

İki dil bir bavul için;

*http://www.perisanfilm.com/school/

Hepsi Bahane

2010-04-23T14:47:00.004+03:00

Şubat, Mart ve Nisan ... Nedenini bilmiyorum, yazacak birşey bulamadığımdan değil de daha çok anlatacak enerjiyi bulamamış olmamdan kaynaklanıyor olabilir.

Bu süreçte pek çok şey oldu. Londra hayali suya düştü. Yolculuk için yapılan masraflar bir tarafımıza kaçtı, kısaca adamın oyununa geldik. Sonrasında ben bi süre durdum. Öyle kalakaldım. Arkadaşlarımla bol bol vakit geçirdim, mutfak faresi moduna girdim, bir buçuk ayda beş kilo alma becerisini gösterdim. Bilge tezini bitirdi, jüri tarihini belirledi, çeviriler yaptı, oyunlar oynadı. Misafirler ağırladım, konserlere gittim, sinemalarda fink attım. Çarşı pazar dolaştım durdum. Ben blogları okumaktan, dizileri izlemekten, yemek yapmaktan, arkadaşlarımla vakit geçirmekten yazmaya vakit bulamaz oldum.

Belirsizlikler de yazma hevesimi kırmış olabilir. "Ne olacak?" sorusu hala kafamızın bir yerlerinde. Ne zaman döneceğiz? Ne yapacağız? Nereye yerleşeceğiz? Nasıl iş bulacağız?

Demem odur ki bu yüzdendir iki kelam edemeyişim. Affola...

TEKEL ve direnişe destek

2010-02-02T15:15:00.005+02:00

Uzun zamandır güncellemiyorum blogumu. Aslında taslak halinde duran yazıları eğer vakit ayırıp şekillendirebilseydim şimdiye kadar pek çok yazı okumuş olurdunuz. Ben blog aleminde yokken, 2010 yılına yaptığımız hızlı girişinde etkisiyle pek yoğun, pek sosyal aynı zamanda pek de üretken bir dönem geçirdim ve hala o dönemin içindeyiz.

Rabiş ve Umutla geçen nefis, keyifli, neşeli, dedikodulu, özlem dolu ve kültürel bir Paris seyahatinin ardından Bilge'nin sergi metinlerini de hazırladığı Seyfi Arkan Sempozyumu için İstanbul'a gitti sonra çabucak döndü :)

Bu arada ben uzun zamandan sonra ilk defa bir iş başardım. :) Aslında mevzunun öncesini anlatmak lazım...

Malum Tekel işçilerinin Ankara'daki direnişleri... Biz buradan gelişmeleri uzaktan uzağa takip ediyorduk. Sonra bir arkadaşım TEKEL ile ilgili kitap hazırlığında olduklarını ve bu kitapta benim de bir katkıda bulunup bulunamayacağımı sordu. Kitap derleme bir kitap olacak, tarih, mimarlık, sendika, işçi sınıfı ve tarım ile ilgili makalelerden oluşacaktı. Benim de tezimle ilintili olarak TEKEL'in Ulus'taki binasını bu bağlamda makaleye dönüştürüp dönüştüremeyeceğimi kısa sürede buna vaktim olup olmadığını sorunca havalara uçtum heyecandan yerimde duramadım. Çünkü burada elin kolun bağlı oturmanın yaşattığı gerginlik ve çaresizlik bir anda onlar için birşey yapma fırsatını elime verdi. Kitabın tüm gelirinin de direnişteki işçilere gidecek olması ayrıca anlamlıydı. Yaşarken tarihi yazmak diye özetlemişti arkadaşım durumu.

İşte bundan mütevellit geçen hafta boyunca gece gündüz makaleye çalıştım. Yazdım ve teslim ettim. Bana çok iyi geldi. Çok uzun zamandır boş oturmanın ardından paslanmışım, biraz pasımı attım. Sancılı da oldu, ingilizce bir tezden türkçe makale çıkarmanın kolay olmadığını gördüm. Bunu yapanları bir kere daha takdir ettim :)

Bu arada buradan direnişin günlüğünü takip edebilirsiniz.

Ulukışla Köyleri'nden, Siyanürlü Altın Madencisi AYDIN DOĞAN ve NECATİ KURMEL’e Açık Mektup

2010-02-02T03:33:00.002+02:00

Baylar, bir süredir Ulukışla’da satın aldığınız altın madenini işletmek için adamlarınızla topraklarımıza girmek istiyorsunuz. Köylerimizin sulama göletinin bulunduğu alanla birlikte şimdide meralarımız ve ormanlarımızı satın almak için günlerdir adamlarınız köylerimizde türlü fesatlar çeviriyor. Biliyorsunuz ki, bu coğrafya İpek Yolu üzerindedir; derin ve sarp vadilerle örülüdür. Binlerce insan uygarlığı gelip geçmiş ve milyonlarca canlı yaşamıştır. Köylerimizde insanlarımız kışın sert ve soğuk geçtiğini bilir, soğuğa karşı nasıl direnmesi gerektiğini de. Kurdunu, kuşunu tanırız bu coğrafyanın, uçan kuşun kanat çırpışından anlarız dostu düşmanı.

Aylar önce sizlere “köylerimize gelmeyin” dedik. Israr ettiniz. “Hayır, bu madeni işleteceğiz” dediniz. Sularımıza göz diktiniz. Şirketinizin yaptırdığı analizlerde yüzde on beş arsenikli çıktı bile suyumuz. Köylülerimiz tedirgin. Bolkar Derelerine akan karın içine kir bulaşmaya başladı. Derenin suyunu satın alan Hayat ve Tekir Su sessiz. Onların gidecek yeri vardır. Ama bizlerin gidecek yeri yok. Atalarımız bu köylerde öldü. Bu köylerde kiraz topladı, ata bindi, çift sürdü. Bu topraklardan sevdi, evlendi, çocuk yaptı, everdi. Ceviz ağaçlarını bu sularla suladı. Almak istediğiniz sadece suyumuz değil. Geçmişimizi ve atalarımızın ruhlarını da istiyorsunuz. Kemiklerimiz sizlerin kepçelerinin ucunda rahmet ve merhamet dilenmeyecek bunu bilin.

Köylerimize günlerdir jandarma eşliğinde gönderdiğiniz görevliler, köylerimizin geleceğini satın almak için topraklarımızı ölçmek istiyor. Amaçları 400 dönüm daha toprak satın almak. Eşeklerin geçtiği yoldan geçerek gelmenize gerek yok Baylar. Doğrudan çıkın köylerimize gelin. Adamlarınızı göndermeyin. Düşmanımızı yakından tanımak istiyoruz. Size söyleyecek sözümüz var. Tabi varsa cesaretiniz gelin.

Baylar, size toprak satacak analar daha çocuklarını doğurmadı. Böyle bir çocuk da bu coğrafyada barınamaz. Adamınız olan Sadettin Sakatoğlu adlı Maden mühendisleri Odası Adana Şube başkanı topraklarımızı birbirine katıyor. Kendisini önce size, sonra yargıya şikâyet ediyoruz. Köylerimizi satın almaya teşebbüs ederek, halkın değerlerini satın almak istiyorsunuz. Bu coğrafyada yaşanacak tüm olumsuz gelişmelerden adamlarınız ve sizler sorumlu olacaksınız. Bu hafta yeniden ölçüme gelecekler. Geçen hafta biliyorsunuz yine gelmiştiniz. Köylülerimizi dövmeye kalktınız. Ama sokmadık sizleri. Jandarma eşliğinde yine geleceksiniz, daha kalabalık geleceksiniz. Haydi deneyin. Kaybedecek çok şeyiniz var.

Oysaki biz misafirperver bir ilçeyiz. Dostlarımızı severiz. Ama düşmanlık yapanların başına ipek yolunda ne geleceğini dosta düşmanda gösteririz. Bu toprakları satın alamayacaklarını bilirler. Bilirler ki bir halkın bedduasını almak, vergi borçlarınızdan daha ağır veballer yükler. Vicdan sahipleri bedduanın ne olduğunu bilir. Biz biliyoruz ki, ipek yolunun bu yakasından haramiler geçmek istiyor. Her yeri talan etmek, dağlamak, hayvanlarımızı, topraklarımızı ve insanlığımızı yok etmek istiyor. Bu hafta yine geleceksiniz. Uyarıyoruz. Gelmeyin. Haramiler tankla, topla, tüfekle gelecekse eğer, bizler kiraz ile, elma ile, su ile ,toprak ile direneceğiz. Biliyoruz siz yapmazsanız başkası yapmak isteyecek bu işi. Pazarlığınız büyük. Altını topraktan çıkartıp, tüm yaşamlarımızı yok edecek gücünüz olduğunu düşünüyorsunuz. Medyanız var. Patronlarınız, bürokratlarınız, topunuz, tüfeğiniz. Bize savaş ilan ettiniz, ama siz kaybedeceksiniz. Bu sefer uçan halılar da yapsanız, vergi borçlarınızı da ödeseniz, ellerimiz iki yakanızda olacak. Cehennem ateşiniz, ekmeğimizin sıcağından besleniyor. Siz ya bizim cennetimizden ellerinizi çekersiniz ya da ellerimizde cehenneminizin ateşini körüklersiniz.

Desteklediğimiz tekel işçileri ne öğretti bize biliyor musunuz: Ölmek Var Dönmek Yok. Haydi Gelin.

Ulukışla Altın Madenine Karşı Direniş Komiteleri

Haiti vs.Marmara

2010-01-15T01:31:00.006+02:00

Hatırlar mısınız "7.4 yetmedi mi?" pankartını? 99 depreminin ardından türban eylemlerinin birinde yer alan... Hani tüm ölenleri günahkar ilan eden zihinlerin ortalıklarda dolaştığı zamanları... 20000 belki daha fazla insanın ölmesine kendince pragmatik değil dogmatik gerekçeler bulmasını... Onca deniz kumuyla inşa edilmiş onar katlı apartmanlara ve bunlara göz yuman belediyelere rağmen "Allah ın hikmetini"...

Balık hafızalı, anasının gözü lümpenliğin dibine vurmuş bizler için bunlardan geçeli 11 yıl olmuş.

Nereden geldi aklıma...Geçen gün Haiti'de yaşanan depremin ardından ABD'deki Evanjelik lider Pat Robertson, Haiti'ye yerle bir eden depremle ilgili olarak, ''İki yüzyıl önce Fransızları kovmak için şeytanla anlaşma yapan Haitililer bunun bedelini ödüyor'' demiş. Haiti neresi? Bağımsızlığını ilan eden ilk siyahi cumhuriyet...Ne yapmışlar? Fransızların işgalinden kurtulmuşlar. Ne zaman yapmışlar? 1804...Nasıl yapmışlar? Şeytanla işbirliği yaparak...*

İki deprem... İki ayrı ülke ... biri siyah öteki beyaz...ve ölen on binlerce insan... İki ayrı kendini bilmez açıklama... Yoksa aynı mı?

Benim tramvatik geçmişimin en büyük silahlarındandır din. İnsanların mantık dışı, aptalca ve mesnetsizce savladıkları herşeyin ardına yapıştırdıkları din... Çünkü tartışılamaz, ardına sığınılabilir, kimse de aksini ispat edemez. Güçlüdür, kullanan kişiye özgüven aşılar, varlığına anlam katar. Öylesine katar ki, aradan ister onbir ister yüzyıllar geçsin, ister adı islam ister hristiyanlık olsun, beyinsiz insanların silahı olur ve gün gelir bir gün sizi de arkanızdan vurur.

*Haber http://www.gercekgundem.com/?p=245983 adresinden alınmıştır.

Özledim

2010-01-08T03:11:00.003+02:00

özledim... bize ait şeyleri bize özgü yaşamayı özledim. misal çiğ köfteyi apikoğlundan yemeyi, kokoreçi eğer imkanım varsa aoç şençamdan yoksa şili meydanından yemeyi, evime birayı sipariş etmeyi, gecenin yarısında birşey bulmak istediğimde kapımda olmasını, türkü barlara babam ve annemle gitmeyi, sakaryada elektro sazı dinlemeye tahammül etmeyi, sabahlara kadar annem babam ve kardeşimle kadeh tokuşturmayı, annemi dinlemeyi, ağlayıp sızlanmayı, yıllarca reddettiğim özümü keşfetmeyi, eğriyi doğruyu görmeyi, en alaturka şeyleri şaşırmadan yaşamayı, döneri ve kebabı bir lüks olmaktan çıkarmayı, arkadaşlarımın bebeklerine bu kadar uzak olmamayı, efesi, nefesi, barkodu, kumsalı, neti, taksileri, trafiği, kente küfretmeyi, çalışmayı, arayıp damlamayı bir eve :) en yakınından, bir şarap açmayı, olmadı Kıtırda buluşmayı, şaşırmamayı, kök salmayı, dedikoduyu, yardımseverliği, işe yaramayı... hepsini özledim.

Neden blogluyoruz?

2010-01-03T01:56:00.005+02:00

Dert edinmiş kendine bu işi...HCI (Human- Computer Interaction) dersi kapsamında bir araştırma projesi haline getirmiş. Pek şahanesinden ve hiç sıkılmadan doldurulabilecek küçük bir anket ve bu ankete ulaşabilecek bir blog açmış. Ben doldurdum. İki dakikasını ayırabilecek bloggerlar uğramadan geçmesinler. O'nun deyimiyle sevabına :):):)

Hepimiz kendi nedenlerimizi sıralasak da bir öğrensek sonunda en çok neden blogluyormuşuz :)

Pes

2009-12-24T17:59:00.002+02:00

Bu haberi gördünüz mü? Ya da programı izlediniz mi? Balçiçek Pamir'in Karşıt Görüş programının bu haftaki konuğu Şair İsmet Özel'in incileri (!) benim ağzımı açık bıraktı. Gülme tuttu, sonra bu adam gibi düşünen insanların varlığı ürküttü. Ben hayretler içerisinde okudum ve izledim... Şaka değil, böyle bir adam televizyonda birbirinden "mesnetli" iddialarını ardı ardına sıralıyor. Herkes ağzı açık dinliyor. Gerçi ajdarından tut esra ve ceyda kardeşler miydi onlar bile bu televizyonlarda kendine yer buluyorsa böyle fikirlere sahip insanların da yer alması şaşırtıcı değildir herhalde. Ama ben yine de şaşkınlığımı atamadım.

Velev ki bu iddialar doğru o vakit ben nesiller boyu evrupalıymışım ... bir türlü sindiremiyordum müslüman kimliğini ben de neden diyordum... Tüh bak yarın da noel ben hazırlık yapmamıştım şimdi başlasam yarına yetişir mi hahahahahahah...:P:P:P

mutlu noeller ...

Raki

2009-12-23T00:19:00.006+02:00

Bu aksam bilge ve benim icin ozel olan bir aksam yaptik. Bizim icin bir raki aksami... Raki balik ve sadece kendimiz icin hazirlanan mezeler.. Bir ara kendimizi yaslanmis ciftler gibi hisettik hani "getir suradan bir meyve soyalim yiyelim ama yanimda dur keyfimize bakalim" turunden... Bilmem hafizalarinizda var mi? hani vardir ya iki yasli cift oyle oturup icerler bir sure sonra oburu ona "arasak ya su haytayi haber vermedi" der oburu der ki "olur mu bey isi gucu vardir oglanin"... iste boylesine uzayip giden diyaloglardan bir muhabbet bu geceki.. yalnizca ikimiz.. raki balik ve bir kac salata... o kadar keyifli... o kadar uzak... o kadar yakin ki... hem sevdiklerimiz ayri hem de sevenlerimiz... birimiz calar inceden;

Mendilimin Yeşili (Amman Amman)

Ben Kaybettim Eşimi

Al Bu Mendil Sende Sende Dursun

Sil Gözünün Yaşını

Amman Doktor Canım Kuzum Doktor

Derdime Bir Çare

Çaresiz Dertlere Düştüm

Doktor Bana Bir Çare

Mendilim Benek Benek (Amman Amman)

Ortası Çarkıfelek

Yazı Beraber Geçirdik

Kışın Ayırdı Felek

Amman Doktor Canım Kuzum Doktor

Derdime Bir Çare

Çaresiz Dertlere Düştüm

Doktor Bana Bir Çare

digeri calar oteden;

Öyle bir yerdeyim ki

Ne karanfil ne kurbağa

Öyle bir yerdeyim ki

Bir yanim mavi yosun çalkalanır sularda

Dostum dostum güzel dostum

Bu ne beter çizgidir bu

Bu ne çıldırtan denge

Yaprak döker bir yanımız

Bir yanımız bahar bahçe

Öyle bir yerdeyim ki

bir yanim çığlık çığlığa

Öyle bir yerdeyim ki

Anam gider allah allah kızım düşmüş sokağa

Anam gider allah allah ölüm düşmüş sokağa.

kimi dusunur kim bilir neyi ; kimi dusunur en damardan gecen universite yillarini ve selam gonderir isila onura dilraya ...

ahanda tam bu duygular icerisinde uzunn zamandir yapilmamis birseyi basardik sadece kendimiz icin eglenmeyi ve cosmayi... Ben yazarken bilgenin klavyesinden turkce harfsiz ve alkollu yine de paylasmali dedim aklimiza geleen herkesle ve heryerde...

keske siz de burada olsaydinizzzzz.....

KAR

2009-12-21T01:40:00.004+02:00

Bu kadar uzun zamandır böylesi kar görmemiştim. Bütün bir hafta boyunca aralıklarla yağan kara önce Ankara'lı tepkisi verdim "Offf heryer çamur olacak". Bilge beni ikna etti hemen "kalkar bu karlar kalıcı olmuyor yağmur yağar biter" diye. Durmadı ama kar.. Azimle yağmaya devam etti. Buradaki hayatı felç edene kadar. Medeni memleketin medeni kar yağışı pazar gününe denk geldi. Pazar günü zaten sessiz olan kent, bir de ulaşımın tamamen durması ile tamamen bir kar sessizliğine büründü. Ara ara yumuşak ara ara tipi şeklinde yağan kar benim içimdeki çocuğu harekete geçirdi. Dün kalkar kalkmaz "hadi giyinip kartopu oynayalım, karda yürüyüş ve kardan adam yapalım. " dedim.

O kadar keyifliydi ki garç garç botların karla bütünleşme sesi, köpeklerin kardan adamlara havlaması, çocukların boylarına bakmadan kocaman karları yuvarlamaya çalışması, insanların tüm kentte yürümek zorunda kalmaları, ve kentin nüfusunun kardan adamlar sayesinde artması...

Çocukluk hayalim yılbaşına karlı girmek... Meteoroloji uyarısı bu hayalin bu yılbaşında gerçeğe dönüşebileceğini söylüyor. Bizse bu işin en keyifli kısmındayız. İşe yetişme telaşı olmaksızın keyfini çıkarabilecek küçük azınlıktan... Dün kar yürüyüşü, kardan madam'ın ardından Merve'de yemekteydik anne tarhanası ve anne mantısı eşliğinde. Bir de doğalgaz sobası da olsa üstünde kestaneleri patlattık mı oohhh değmeyin keyfimize. Sonrasında porto şarabı güzel bol neşeli muhabbet ve hep birlikte kartopu oynamaya çıktık. Zaten eve dönüş için tek alternatifimiz yürümek olduğundan kimsenin bundan gocunduğuna şahit olmadım.

Bizim kardan madamın esamesi bile kalmamıştı eve geldiğimizde. Ne istediler dutch style iri kıyım kardan madamımızdan... Neşenin yeğeni fotoğrafı görünce Kardan gelin demiş, e çocuk hayatı boyunca bu kadar kabarık etek ve beyaz görünce gelinden başkasını görmemiştir.

Noel tatili öncesi evine gitmek isteyen pek çok insan ya havalimanında ya da evlerinde mahsur kaldı. Ya da o kadar ciddi rötarlar yediler ki 3 saatlik yolu 24 saatte alabildiler. Facebook'ta dünyadan kar haberleri statusleri ortaya çıktı. Stockholm'de, Berlin'de, Milan'da, Dortmund'da vb.

Anlayacağınız bu aralar beyaz bir kentle güne merhabe diyip günü kapatıyoruz. Şimdi bir ıhlamur koyayım k endime...pencerenin önündeki koltuğa yayıp dizilerimi izleyeyim...

Rotterdam'dan kısa kısa :P

2009-12-18T17:34:00.002+02:00

Epey zamandır yazmadığımın farkındayım. Döndük, toparlanalım diyene kadar ihmal ettiğim bloga iki kelam etmenin vakti geldi de geçiyor bile. Kısa bir özet geçmeli bu farkında olmadan geçen üç haftaya dair.

Sondan başlamak daha keyifli geliyor bana. Burada 2 gündür aralıklarla kar yağıyor. Hava durumu spikeri gibi söyledim ama gerçek bu. Aslında son haftaya kadar beklediğimizin üstünde bir sıcaklıkla karşılaşmıştık. Çünkü bundan tam 1 yıl önce daha soğuktu bu vakitler. Kar da yağmıyordu üstelik. Şimdi 1 haftada soğudu hava.

Ben buraya evime ilk defa geleli 1 yıl oldu bu arada. Geçen yıl 9 aralıkta ilk defa gelmiştim sevgilimin yanına ve evime. Üzerinden bu kadar zamanın nasıl geçtiğini bile anlamadan 2009 yılını da bitirmişiz farkında değilim. Bu arada tabi Sedef dünyaya geldi. Beklediğimiz birşeydi ama bende tam bir patlama yarattı. Kendimi tutamadım gördüğümde ilk fotoğraflarını, güzel aileyi. Hüngür hıçkırık ağladım mutluluktan. Hormonlardan dedi Nurci. Bilemiyorum o kısmını ama geçen yıl bu vakitler Maastrichtteki evlerine gitmenin planını yapıyorduk Tolgaların. Bu yıl onların kucağında küçücük yavruları.

Türkiye'den döndüğümüzden beri Bilge tez, sergi metinleri, çeviriler derken gece gündüz çalışma modunda... Ben ona yardımcı olmak adına bolca ev işi yapıyorum. Yemek yapmak, gezmek ve spor derdindeyim. Ha bu arada Elif Şafak'ın Bit Palas'ını da bitirdim. Hatunun tüm kitaplarını bitirmeme son 2 kitap kaldı. Şehrin Aynaları'na başladım şimdi. Sonra Merve Türkiye'den yine Med-Cezir'i de getirirse tam olacak.

Büyük bir rakı gecesi düzenledik bizim evde. Son günlerin en büyük olayı bu oldu. Büyük diyorum çünkü tam 20 kişi geldi. Günlerce hazırlandım, bi sürü mezeler yaptım. Rakılar geldi, ama gelin görün ki gelenlerin rakı içme performansı sınıfta kaldı. 20 kişi hepi topu 4 şişe 70 lik bitirdiler. Gürültülü patırtılı bir ortam içinde geçti. O kadar insan masaya oturmayı başardı. Saat akşam 10 u gösterdiğinde meze namına hiç birşey kalmamıştı. Ben buradaki Türk bakkalı işini aştım artık şalgam'dan hellim peynire hatta kuzu karaciğerine kadar herşeyi bulabildiğimden mütevellit meze yelpazesi epey geniş oldu :) Valla pek çoğunu tadamamış ben sağlam sarhoş oldum. Ama çok keyiflendim. O kadar insanı evimde ağırlamak...

Bir de evin değişmez insanları var artık. Neşe ve Merve... Dönüşümlü olarak biri geliyor biri gidiyor. Canı sıkılan soluğu biz de alıyor. Nasıl keyif alıyorum anlatamam, hatırsız gönülsüz sorgusuz sualsiz insanların benim evimde rahat ediyor olmalarına. Merve bizden mimar bozuntusu hehehe... Neşe Tolga'nın ve Deniz'in psikiyatri derneğinden arkadaşı. Bir deli doktorumuz daha oldu anlayacağınız. :) Ona ev bulma arayışındaydık bu süreçte ve bulduk da. Şimdi yılbaşından sonra onu taşıma yerleştirme telaşına gireceğiz şimdiden habersiz bırakırsam biline.

Christmas nedeniyle bu sene herkes Türkiye'ye gidiyor. Kimsecikler kalmıyor yılbaşında keyifle içebileceğimiz, böğüre böğüre şarkı söyleyeceğimiz, hoplayıp zıplayacağımız. Canımı sıkıyor bu durum. Yeni yılda yalnız olmak istemiyorum çünkü. Kırdım kafayı biryerlere kaçalım dedim olmadı malum ekonomik durum bazen elvermiyor :)

Canım sıkılıyor diğer yandan okuduğum ve izlediğim haberlere. Kapatılan DTP, üzerlerine saldırılan Tekel işçileri, ensest ilişki haberleri ile dolu tecavüz haberleri, hükümetin pişkinliği ve daha pek çok detay. Sinirlerim bozuluyor, oturduğum yerden tırnaklarımı kemirmekten başka birşey yapamıyorum.

Değişen birşey yok yani buralarda. Hani olur da neler ederler ne yaparlar diye merak eden olursa diye kısa kısa haberler verdim son duruma dair. Hade sağlıcakla kalın.

Geldi de geçti bile...

2009-11-30T16:25:00.004+02:00

Gelicez, geldik, gidiyoruz derken hiç bir şey anlayamadığımız Türkiye seyahati de bitti. Ankara-İzmir-İstanbul üçlemesi arasında kimseye vaktimiz yetmedi, kimileri kırıldı, kimileri üzüldü, kimilerinin hasretliğine 3-5 gün yetmedi. Ama sonunda evimize döndük.

Ankara'da Deniz kızının enfes konuşkan haliyle bir kere daha tanıştık ve Güneş oğlan'ın da daha güleç yüzlü haliyle. Domuz gribi gerçeği ile insanların nasıl panik olduklarına şahit olduk; sigara yasağının mekanları nasıl etkilediğini gördük. Rabişin doğum gününe denk geldik bir yaş daha büyümesini hep birlikte kutladık. Diğdem'in Serhad'a evet dediği An'a yetişebilmek için İstanbul'un sislerini yardık; boğazın sis altında ne de enteresan olduğunu keşfettik. Uzun zamandır göremediğimiz arkadaşlarımızla kısacık vakitler geçirdik. Sedef bebişin doğmadan önceki son debelenmeleri ile eğlendik :) Ernur'la Yeni İzmirli olan Bilgenin ailesinin evini bulmaya çalışırken kaybolduk. Azıcık deniz havası aldık. Tolga'yı Cizre'ye uğurladık. Yeni yeni hamile haberleri aldık. Banka işlerini hallettik. Türkiye'de sağlık güvencen olmadan nasıl sağlık giderlerinin götüne kaçabildiğini deneyimledik. Aile ziyaretleri yaptık, kimseyi memnun edemesek de oradan oraya koşturduk. Bol kitap aldık, depoladık burada keyifli vakit geçirmek için. Yalnızca 4 kez kokoreç, 1 kez işkembe ve 3 kez de midye dolmayı mideye indirebildim; doyamadım. Bol rakılı, bol biralı günler geçirdik. Soranlara aynı şeyleri defalarca anlattık. Bıkmadık, usanmadık.

Bu süre boyunca hiç bulaşık yıkamadık, hiç yemek yapmadık, hiç ev temizlemedik.

Sonunda döndük, rutinimize. Temizlik yapıldı, çamaşırlar yıkandı, alışverişler yapıldı ve Belçika biraları depolandı :) Şimdi hazır işler birikmiş, enerji depolanmış, Türkiye'deki düzene beden alışmışken erken kalkıp çok yol almaya gayret etmekteyiz. Misal yeniden italyanca notlarıma sarılmam gibi, ya da tekrar bir mimar olduğumu hatırlamaya çalışmam gibi. Ya da Bilge'nin kendini tezine gömmesi gibi.

Hayde bize rastgele...

Ben böyle zamanlamanın...

2009-11-04T03:44:00.005+02:00

Türkiye'ye geliş durumu kesinleşti. Türkiye'de de gidilmesi gereken yerler belli olduğundan mütevellit az buçuk plan yapmanın önemini bilen ben, zamansız programsız sevgilime inat, "nasıl yaparız nasıl ederiz de İstanbul- Ankara-İzmir üçgenini en az hasarla atlatırız?"ın hesabını yapıyordum. Tabi tek başına benim dememle olmuyor; çünkü önce sevgiliyi bunun gerekliliğine ikna etmek, sonrasında bilet zamanlamasını ve fiyatını iyi ayarlamak gerekiyor. Tabi bahsi geçen uçak bileti...

Neden çünkü burada rahata alışan kıçımız, 9-10 saatlik otobüs yolculuğunu kaldıramıyor. Bırak onu 3 saatlik uzaklıklara bile burun kıvıran biz, haliyle bu üçgen içerisindeki yolların tamamını "artık" otobüsle kaldırabilecek bünyelerden epeyce uzaklaştık.

Sonuçta ucuz uçak bileti arayışlarım bundan yaklaşık 20 dakika önce pegasusta bulduğum şahane 32 liralık biletle sonlanmıştı. Sevgiliyi ikna ettim kredi kartını aldım işlemi yaptırırken korktuğum başıma geldi. Korktuğum ne mi? Bizim internet bağlantımız kabloluyken şahane kablosuzken kabus gibi... Özellikle benim bilgisayarım söz konusu olduğunda durum daha da felaket... Tabi buna bir de kablosuz rooter alırken en ucuzunu seçmek zorunda kalışımız da tuzu biberi... Her neyse internet bağlantısı o kadar kötü ki bir sayfa açılmaya görsün hep birlikte def çalıp oynuyorus evde :) Mübâla ettim emme velakin ... Bu durumda ben işleme kablosuz başladığım için içimden "şimdi zıçtık niye kabloya geçmedim ki" tam derken korktuğum başıma geldi; işlem yarım kaldı. Kabloluya geçip aynı sayfadan aynı uçuşa baktığımızda; o zaman kaybı şimdiden bize 20 kusur lira sokmuştu bile. Neyse gayet gurbetçi ayağına "10 avroya tekabül ediyor canım bişey de değil" dedik ama benim içime oturdu özellikle de şu parasız günlerde...

Ben de hem koca parası yiyip hem de konuşanlardanım iyi mi! :) Neyse sonuç olaraktan 17 kasım gecesi izmir biletleri alınmış durumda... en azından seyahatin bir kısmının planında başlangıç ayağı kesinleşti :) Siz böyle dediğime bakmayın başak burcu olaraktan ben geri kalanını da planladım ama bunu yaşayarak görelim :):):)

Dergi mi desem ne desem...

2009-10-30T02:21:00.009+02:00

Burada yaşayan Türk komünitesinin ne kadar kalabalık olduğunu söylememe gerek yok sanırsam :) Ancak bu komünitenin çoğunlukla aynı okul çıkışlı, farklı bölümlerde ve dönemlerde bile olsa oldukça kalabalık ve iletişim içerisinde olduğunu belirtmek gerek :) O grup içerisindeki insanlar aracılığı ile kendi çevreni genişletmeye başlarken karşıma şimdiye kadar burada hiç bilmediğin karşılaşmadığım bilgiler, detaylar ve envanterler çıkabiliyor.

Bu kadar uzun giriş yaptım demek istediğim şuydu: Neredeyse 15 yıldır türkçe yayın yapan dergilerin varlığını keşfetme biçimim, işte bu dıdının dıdısının dıdısı şeklindeki iletişim aracılığı ile oldu. Türk işyerlerinin reklam gelirleri ile yaşayan bu dergiler bir süre sonra ciddi bir rant aracı gelmiş. Gerçi bu çabayı ciddi bir şekilde takdir ediyorum. Az haber, özellikle de göçmenlere yönelik hükümetin politikaları vb. konularında yazılan yazılar, hukuk köşesi, güzin abla modu, gurbetçilerden gelen sizin köşeniz vb. içerikte şekillenen bu dergiler, bence en azından ana dilinden uzak insanlara sunulan bir ayrıcalıktır. Ancak temel sorunları, burada doğup büyüyen ya da uzun yıllardır burada kalmış olan insanların bu dergileri hazırlamaları ve Türkçeye hakim olmamaları...

Buradaki yazı dilime baktığımda bunu eleştirebilecek en son insanlardan biri olarak görünsem de yayıncılık söz konusu olduğunda sanırım bu konuda azıcık da olsa söz hakkına sahip olduğuma inanıyorum. Buradaki hatalar gözden kaçmış olarak nitelendirilebilecek hatalardan çok daha kritik...Öyle cümleler kuruluyor; öyle hece ayrımları yapılıyor ki insanı önce güldürüyor; sonrasında delirtiyor. Çünkü bu yanlışlarla ilk karşılaştığınızdaki ilk tepkiniz "yok canım" oluyor; sonra okumaya devam ettikçe "bu kadar da olmaz" diyorsunuz; ardından "yuh" diyerek derginin kapağını kapatıyorsunuz.

Bu süreç sonunda farkediyorsunuz ki bu işin ardındaki rant o kadar yüksek ki bilen bilmeyen herkes yayıncı oluyor. Ama bence asıl sorun bunları okuyan insanların bu dergilerin kaçının gerçekten Türkçeye hakim oldukları hakkında fikir sahibi bile olmamalarıdır ki bu da düşünülmelidir.

Not: Hehehe biraz daha zorlasam bildiri haline gelecekmiş :P

Ben eksik kalır mıyım?

2009-10-29T01:16:00.005+02:00

Artık yeniden yazılara dönme vakti... bu konuda bana haftasonu şarapları hüpletirken gaz veren Berfu'nun hakkını yememek lazım. Onunla sohbetimizin ardından yazmak gerek ve haberleşmek gerek hissine yeniden kapıldım. Böyle şimdiye kadar yüzyüze tanışmasak da bu blog tanışıklığı da bir garip durum oluyormuş onu deneyimledik geçtiğimiz haftasonu.

Sofrada keyifle muhabbet ederken dönüp dolaşıp konu bloglara gelince hepimiz arama motorları sayesinde kimler ne sormuş da bizim bloga düşmüş geyiği yapıyorduk :) Sonra ben google analytics'ten oturup kim ne aramış diye baktım. Biliyorum bu konuda yazı yazan çok fazla blogger var ama ben eksik kalır mıyım :)

Genelde benim bloguma yolu düşenler, sittin sene önce kuzenimin düğün hazırlıkları sırasında yazdığım yazı için geliyorlar. Ankara'da mekanları düzgünce anlatan bir site yok anlaşılan bu boşluğu kim doldurur bilemem ama şimdilik güncelliğini yitiren bilgiler hala işe yarıyor anlaşılan.

İkinci popüler konu ise dizilere dair yazdığım yazı... Anlaşılan sadece ben değilmişim "hangi dizi nerede çekiliyor?" hastalığında olan. Ama benimki mesleki bir deformasyon. Geçen gün bir arkadaşıma şimdi otursam Yaprak dökümünün çekildiği konağın ve Aşk-ı Memnu'nun çekildiği Sarıyerdeki yalının planlarını çizebilirim dediğimi hatırlıyorum. Abartmıyorum yapabilirim, hala geriye dönük bilgi çağrışımlı çalışıyor kafam. Her yeni dizideki mekanların önceden hangi dizilerde kullanıldığını hatırlayabiliyorum, manyak mıyım bilmiyorum. Hatta çekim hilelerini bile. Misal bu aramızda kalsın ama şu son dönemlerde popüler olan Cansu Dere ve Kenan İmirzalıoğlu'nun oynadığı Ezel dizisinin hapishane sahneleri Ulucanlar'da çekilmiş. O kadar belli ki o cezaevi ile ilgili bağlantımı biliyorsunuz malum 20 gün hatta daha fazla orada vakit geçirmişliğim var ve o mekan söz konusu olduğunda en ufak detayı bile atlamam, zaten cezaevinin genel planında arkada bariz Ankara Kalesi silueti görülüyor. Hatta diyim 2. koğuşta çekim yapmışlar bir de tabutluklarda ilk sahne :) Belki bu ayrı bir blog yazısı mevzusu olsa da o mekanlar hakkında daha çok yazı yazmalıyım.

Hadi tüm bu aramaların dışında öyle abes aramalar yapan var ki gülsem mi ağlasam mı bilemedim. Olması gereken site yerine bana yönlendiren ey sevgili yandaş google el insaf demek istiyorum :) Misal vermek gerekirse ;

Terliyorum uykum bölünüyor: Benim bu konuda tek tafsiyem sırtına bir de havlu koyması olabilir.

Sivriler gelini giydir: Ne anlama geldiğini çözebilen varsa beri gelsin. Biz buna o gece de çok gülmüştük...

Eski insanlar tuzu nerede kullanmışlardır?: İşte bakınız bir ilköğretim düzeyindeki öğrencinin google tanrısına sorusu... Eskileri bilemem ben yemeklerde ve vücuduma peeling yapmakta kullanıyorum hehehehe...

ben doğdum doğalı: Sonrasına isteyen üç nokta koyabilir. Abi hata bende, koyarsan öyle blog başlığı çıkar böyle kabak gibi her aramada... Ama yine de nasıl bir ruh haliyle sormuş google tanrısına... Eee ben doğdum doğalı ne oldu :)

işyerine adapte: Ben bu konuda birşey yapamam. Valla işini seversen adapte olması kolay değilse ağzınla kuş tutsan bi b.k olmaz.

ben ne işe yararım?: Valla ona ne google ne de bu blog cevap veremez zannumca çünkü hala blog sahibesi de bu sorunun cevabını bulabilmiş değil.

evimiz ailemiz ile ilgili etkinlik: 2 Hafta sonra Ankara'da bu etkinliğe biz katılacağız zannumca :) hahahah ... Blog arası haber veriyorum nasıl ama ;)

yel değirmenlerine karşı replikler: İçine Don kişot kaçmış bence.

Bir de şimdi Yaprak Dökümü dizisinin son 2-3 bölümdür Cem'in hastalığı nedeniyle hastane çekimleri vardı ya; ister inanın ister inanmayın ama bu ayın aramalarının yarısı aynı anahtar kelimeyle yapılmış. "Yaprak dökümü hangi hastanede çekiliyor?". Meraklısına aynı hastane "Aşk Bir Hayal" dizisinin de çekimlerinde kullanıldı. Diğer yandan Canım ailem, Aşk-ı Memnu ve Kurtlar Vadisi dizileri de kendilerine başka bir hastane bulmuşlar haberiniz olsun.

Farkındayım ekran hafiyesi oldum iyiden iyiye :) Neyse bunu da yapmadım demem :)

So tell the girls that I am back in town :P

2009-10-27T15:27:00.004+02:00

"Rüyalar gerçek olsa seni her gün görürdüm" diye devam edip giden Yeşilçam'ın o enfes filmlerine fon olmuş müziğinden alakasız bu aralar gördüğüm tüm rüyalarda su görüyorum. Böyle bir şekilde aşırı azgın bulanık, ya da inanılmaz berrak, ya da yağmur olup üzerime yağan şekillerde. Hatta geçen gün gördüğüm rüyadan o kadar etkilendim ki haftasonu Berfu'ya da anlattım. Sonra rüyada gördüğüm diğer arkadaşıma da :) O kendini biliyor zati. Bu arada laf arasında nasıl nispet yaptım. Bu haftasonu şahane geçti vallahi en bol alkollüsünden en güzel yemeklisinden, en keyifli sohbetlisinden :) Valla o kadar sağlam içmişiz ki ertesi gün yeniden içmeye başlayana kadar aslında kendimize gelemedik ..hehehe... Neyse o ayrı bir yazının konusu şimdi gelelim geçen gün gördüğüm rüyaya...

böyle çok ilginç bir ortam...etraf tam bir bozkır aslında tam bir iç anadolu klasiği... iki tane akarsu vardı bir tanesi böyle pek büyük ihtişamlı, akıntısı kuvvetli, ama bulanık ve sonrasında kollara ayrılıyor daha balçık bir kolu var ve yine akıntılı kolu...yanında da küçük bir dere var akıntısı yok denecek kadar az ama suyu öyle berrak ki alttaki taşları cam gibi görüyorsun enfes... soğuk insanın içini irkilten bir su..... Ama tam o akıntısı olan büyük su ile o berrak suyum arasındaki küçük adacıktayım.. İnce uzun bir kara parçacığının üstünde... Öyle biraz dikkatim dağılsa büyük suya düşecek kadar dar bir kara parçası..Rüyanın diğer karakteri o berrak suya sırtüstü uzanmış nasıl keyif alıyor ama öyle berrak ve sığ ki su, misal O suyun üstündeyken suyun içindeki taşlar O'nun fonu oluyor böyle sırt üstü uzanmış kollarıyla geriye salınım hareketleri yapıp beni çağırıyor suya... Ama ben böyle başında duruyorum, girmeye korkuyorum çok soğuk geliyor bana su...Ben girmiyorum o suya, o sırada acayip bir rüzgar kopuyor ki beni havalandırıp o koca azgın suyun balçık olan koluna savuruyor ve O hemen panikliyor, ben boğulacağım sanıyorum bir yandan üstüm başım berbat çamur içinde kaldım diye düşünüyorum....Geliyor ve beni o balçıktan kurtarıyor... sonra ben hayıflanıyorum... berbat böyle üstümden çıkmayan bir çamura bulanmışım ne yapacağım diye... Sonra birlikte diyoruz "iyi ki rüzgar şu azgın suya atmadı, buraya attı". Sonra devam ediyor O "hadi gel temizlenmen için şu dereye girelim hem bak demiştim sana gel diye"... temizlenmek üzere berrak dereye doğru yürürken rüyanın sonrasını hatırlamıyorum.

İki gün önce de sürekli bisikletimi ararken buluyorum kendimi rüyanın ortasında. Görüyorum ama bir türlü ulaşamıyorum, önüme türlü türlü engeller çıkıyor, sonra yağmur başlıyor, ama o kadar şiddetli ki... Ben aldırmadan koşturmaya devam ediyorum sağa sola. Aslında bir çıkış yolu arıyorum bisikletime ulaşabilmek için. Hangi yönden gitsem ulaşamıyorum bir türlü. Yağmur iyiden iyiye her yeri ıslatmışken ayağım takılıyor ve ben yere kapaklanıyorum, tam da yağmurdan oluşan su birikintisine ve hissediyorum o suyu gözüme kaçıyor, yüzüm yerde bir süre kalakalıyorum o halde. Sonra kalkabiliyorum. O engellerin hepsi kalkmış böyle ulaşabilecekmişim gibi yolu buluyorum. Ama o gördüğüm benim bisikletim olmuyor bu sefer. Kilidi değişmiş.

Böyle abuk sabuk rüyalar görünce haliyle oturup google tanrısına sorunca nedir bu durum diye karşıma şöyle yorumlar çıktı:

"Rüyada derin bir suya düştüğünü ve tam dibine kavuşamadığını gören kimse, pek fazla dünyalık elde ederek zengin olur. Çünkü dünya derin bir denizdir. Bazı tabirciler de, o kimse büyük bir zatın işlerinde bulunur, dediler. Rüyada suya düştüğünü gören kimse, sevinç ve nimete erişir."

"Durgun, temiz bir ırmak; bol kazancın, mutluluğun işaretidir. Kirli bir ırmak, etrafınızda kıskanç insanlar bulunduğuna bunlarla tartışacağınız anlamındadır. "

"Rüyada büyük bir irmagin kenarinda bulundugunuzu ve suyun akisini seyrettiginizi görmek, islerinizin yolunda gittigine; irmagin siddetli akintisini görmek, kazancinizin artacagina; irmakta bir takim agaç dallarinin, yapraklarinin sürüklenip gittigini görmek, islerinize daha baska kanallar aradiginizi ve kazancinizin çogalmasi için çareler düsündügünüzü gösterir. Rüya-da irmak görmek, her zaman için feraha, kazanca, bolluk ve berekete yorumlanir. Bir baska rivayete görede: Rüyada irmak görmek islerin iyi gidecegine ve kazancin çogalacagina, ferah ve bolluga isaret eder. Irmakta boguldugunu görmek yakinda ölecegine delalettir"

"Genel anlamda su görmek hoş bir hayata, güzel rızka, iyiliksever insana, sadık dosta, büyüklere yaklaşmaya, din güzelliğine; Bulanık ve çamurlu su görmek üzüntü ve kedere, geçim darlığına, fitne ve karmaşaya; böyle bir suda yıkanıp çıkmak üzüntüden ve hastalıktan kurtulmaya,

Akarsu ticaret ve kazanca, durgun su hapsolmaya yahut geçimde sıkıntıya düşmeye, Suya akseden yüzünü görmek ev halkına, dost ve yakınlarına iyilik yapmaya, Evirde su görmek mutluluğa, toplu mala yahut evlenmeye, Temiz bir suya atlamak çabuk bir sevince erişmeye,

Elbisesinin su ile ıslanması yolculukta bir yerde gecelemeye yahut istediği şeyden men edilmeye, "

...

Bu uzayıp gider ama benim aklım karışmaya devam eder, sahi neye delalet bunca sulu rüya?

Check List

2009-10-13T17:18:00.002+03:00

Oblomovluk üzerine yazdığım yazının üzerinden altı gün geçmiş ve bu altı günde yapmadıklarımdan yaptıklarıma geçişler var. Mesela 2000 parçalık yapboza başlamış bulunmaktayız :) Hatta epey bir ilerleme kaydettik. Diğer yandan ben iş başvuruları konusunda küçük hedefler belirledim ve en azından bir kaç yere başvurumu yaptım. Hiç yapmamaktan iyidir diye düşünüyorum. Şimdi bir gayret geri kalan asıl başvurumu yapmam ve bunun için öncelikli hazırlamam gereken portfolyomu hazırlayıp onları da aradan çıkarmayı planlıyorum. Spora yeniden başladım. Her ay boşuna para veriyor olmak koyuyor haliyle bünyeye bir süre sonra. Gerçi bugün gidemedim ama olsun bir arkadaşımın saçına gölge yapıcam. Nasıl yapacaksın demeyin bilenler bilir saçlar söz konusu olduğunda elimden gelmeyecek iş yoktur. Zaten mimar olmasaydım kesin kuaför olurdum. Bir de burada daha önceden kardeşimin saçlarını boyamak için aldığım profesyonel alet hedevatlar sayesinde bu iş daha bir keyifli :) Önlüğümü geçirip tek tek o saçları boyayacağım yuppiii...

Arada geçen haftasonu uzun zamandır bize davet etmeyi düşündüğüm arkadaşlarımı yemeğe aldım :) acayip keyifli bir sofra oldu zannumca yine ve yeniden. Deli gibi içip tüm hafta sonu mefta olduk ama değdi.

Gezme konusu daha çok paraya bağlı olduğundan mütevellit onun için henüz bir gelişme yok maalesef. Biz Groningen'e gidemeden Berfu gelecek inşallah buraya. Ha bu arada Tolga'nın arkadaşı Neşe aramıza katıldı. İki deli doktoru gitti ama yerlerine bir tane yeni deli doktoru bıraktılar bize. İnanılmaz keyifli, şeker bir insan... Yani çevrem genişliyor her geçen gün, ha bu iş bulmama yarıyor mu hayır ama en azından canımın sıkılmasına engel oluyor :)

Kitaplar konusunda baktım ingilizce kitap okuyamıyorum. E-kitap olayına girdim. Madem günün bilmem kaç saati bilgisayar başında geçiyor bu durumda değerlendirmek lazımm:):)

Diğer işlere gelince onlar daha çok bürokrasi eğer gerekirlerse başvuracağım yerler olarak kaldılar şimdilik.

Bugün güzel ve güneşli bir gün, son günlerdeki aralıksız yağmurların aksine. Pırıl pırıl gökyüzü, hemen yanıbaşımda yapbozum. Oturacağım yanıbaşına. Hadi o zaman vakit kaybetmemeyim...

değilimm bence...

2009-10-09T18:36:00.002+03:00

yok ya depresyonda falan değilim bence. Yani o ruh halimi de biliyorum ben sadece beni zorlayacak durumlardan kaçıyorum. Sıkıldığım durumlardan vs. Bu aralar yaptığım şeyler yapmadıklarımın çeyreğini kaplasa da artık mesela telefonum benden bağımsız çalıyor aylardır hiç çalmayan telefonum. Yeni insanlar yeni arkadaşlar geliyor yanıbaşıma :) Şimdi mesela onlar için keyifli sofra hazırlıyorum yine. Ben bu işi seviyorum. Melis dedi ki içine senin annelik kaçmış. yok ondan değil tüm bunlar ben seviyorum insanlarla vakit geçirmeyi. Bak sevgilime bile bulaşmıyorum uzuun zamandır kendimi oyalayacak şeyler bulduğumdan beri. O yüzden bu depresyon değil ha manik depresif tam olarak nedir bilmiyorum ama sesimi duyan keyfimi gören anlıyor olsa olsa oblomovluktur ya da aslında daha hala bir alışma aşamasıdır kimbilir.. Ama kötü giden birşey yok :) klasik iş, okul bıdıları dışında... En huzurlu dönemim belki de son zamanların...

Oblomovlukta son nokta

2009-10-08T00:04:00.003+03:00

Şöyle bir neler yaptığıma, neler yapmayı planladığıma bakıyorum da; Allahın bir oblomovu da ben olduğuma karar veriyorum. Yapılması gerekenler ve yaptıklarım arasındaki derin uçurum nasıl aşılacak, bu kronik halden nasıl kurtulacağım bilmiyorum. Ahanda bu aralar yaptıklarım ve yapmadıklarım.

Dizi izlemek: Aklınıza gelip gelebilecek hatta gelmeyecek her türlü diziyi aralıksız izliyorum. Nefes almadan gece yarılarına kadar.

Yemek yapmak: Canım sıkıldıkça kendimi mutfağa atıyorum bahane üretmeme yardımcı oluyor.

Uyumak: Bu günümün 12 saatine yakınını alan bir uğraş malum hele bir de havalar bozdu ki insanın yataktan kalkası gelmiyor.

Yaptıklarımın yanı sıra uzun zamandır planlanan ama yapmakta olduğum şeyler yüzünden bir türlü sıra gelmeyen işlere gelince:

Kitaplar: Her seferinde büyük bir hevesle alınmış kitaplar kitaplıkta süs olarak durmaktan başka bir işe yaramıyorlar. Kapakları açılmadan cillop gibi. Bari birine başlayıp bitirebilseydim...

Puzzle: Beni oyalasın ve aynı zamanda evimizin duvarını süslesin diye aldığım 2000 parçalık puzzle da kutusunda hala beklemekte 1 ay geçmesine rağmen almamın üzerinden.

İş: Söylenen pek çok kişiyle görüştüm ama onlardan aldığım tavsiyeler doğrultusunda asıl yapmam gereken işlerin hiç birisini yapmadım.

Spor: Bir ara düzenli olarak gidiyordum ama bu aralar sadece parasını ödüyorum ve her yeni günde daha bir üşenerek uzaklaşıyorum.

Verilen sözler: Arkadaşlarıma yapacaklarıma edeceklerime geleceğime dair sözler verip duruyorum ama sonuç yine değişmiyor ben evde kıçımın üstünde oturuyorum. "Araşalım, görüşelim, yemek yiyelim, bize gelin, biz size geliriz" işi yalan oluyor.

Okul: Hiç bir yere başvurmuyorum internetten araştırmıyorum bile.

Gezmek: Böyle bir fırsat elime geçmişken canım şuradan şuraya gitmek istemiyor..

Müzekart: aralık ayından beri alıp adam gibi gidelim dediğimiz kart ne bir türlü alındı ne de müzeler gezildi.

İş bulma kurumuna kayıt: Aylardır herkesin söylediğine olur deyip hala nasıl kaydolacağımı bile öğrenemediğim ve hatta bunun için uğraşmadığım bir başka iş daha.

Diploma denklik başvurusu: Belki de iş bulamadığımdan belki de işime yarayacağını düşünmediğimden ne içimden onun parasını vermek ne de bu prosedürle uğraşmak geliyor..

Uzayıp gidiyor liste.. Buna blog yazmayı da ekleyebiliriz. Özellikle yazmaya değer gördüğüm şeyleri bile yazacak enerjim olmadı maalesef. Oblomovluk değil de nedir bu?

Ördeklerin fıkra saati

2009-09-24T17:07:00.005+03:00

Geceyi gündüz gündüzü geceye çevirdiğimiz zamanlardayız. Gündüzlerin kısalıp gecelerin uzayacağı günlerde yavaş yavaş düzene gireceğimiz umudunu içimizde taşıyoruz elbette :) Ancak iki kişilik ailede önce kimin uykusu geliyor derseniz o hep ben oluyorum ki bu da saat iki civarlarına denk geliyor. Yatak odasının baktığı tarafta yapay bir kanal içinde de kaz, ördek, kuğu, vb.bilimum hayvanlar var. Her akşam aynı saatlerde bizim evin arka cephesine bakan yatak odasına gittiğimde aynı seslere denk geliyorum.. 1-2 derken her gece aynı saatte tüm ördekler biraraya toplanıp avazları çıktığı kadar bağırıyorlar. Ama öyle böyle değil. Bilge ile o saatlerin ördeklerin fıkra saati olduğuna kanaat getirdik biz.

Hatta dün gece bugün için yapmam gerekenler yüzünden erkenden uyumaya çabalarım gecenin bir vakti beni de kahkahalara boğan bir sesle kesildi. Vuaaaaaaaaaaaaaaak vuak vuak vuak... O dakikadan itibaren zaten azıcık olan uykum da kaçtı ve ben bütün gece oturdum.

Ördeklerin fıkra saatine denk geliyor ya işte bu yüzden belki de uyumak bu kadar zor:)

Bayram Mesaji :)

2009-09-20T15:55:00.004+03:00

Ehem, yurdum insani simdi pek bir telasla ziyaretlere baslamistir zannimca coktan.. biraz daha parali veya akilli olanlar tatillerine cikmislardir bile eger havalar guzelse gunesin tadini bile cikariyorlardir... Ohh mis...O vakit buradan selam olsun, bayrami bayram gibi yasayasanlarin bayrami kutlu mutlu neseli bol tatlili gecsin, buyuklerin ellerinden kucuklerin yanaciklarindan operim: yok tatilde olanlarinda tatili bol gunesli, huzurlu, keyifli, denizli gecsin.. :) Berfu yafrusu ve bizim gibi gurbet elde olanlarin da bayram elinde patlasin... hahahahahahahah..

Simcity

2009-09-19T06:07:00.010+03:00

Sen şehir kurmak istedin, ben sana bunu oyunu verdim, ister tanrı ol ister belediye başkanı...

Malum blogdaki yazıların arasına giren zamandan az buçuk ayağımın iyileştiği seziliyordur. Evde geçen zamanların acısı bisiklete atlayıp gezinerek, kitapçılarda dolaşarak çıkarıyorum. Misal doğum günüm vesilesiyle buradaki arkadaşların bana verdikleri hediye çekini harcamak gibi Selexyz kitapçısından. Tek başına kitapçı demek haksızlık olur aslında, müzik, cafe, hobi bıdı derken aradığınız herşeyi bulabildiğiniz afilli mekan. Ama Hollanda'daki gördüğüm en afilli Selexyz Maastricht'teki eski bir kilisenin içine açılmış olandı. Neyse işte ben de o mekandan kendime böyle güzel ciciler aldım. 2000 parça puzzle, Belçika biralarının en kallavi kitabı ve ayrıca Chuck Palahniuk'un Snuff romanı kısa günün karı oldu. Ardından mediamarkt'ta göze çarpan Simcity oyun Cd'si de günün alışveriş torbasında yerini aldı .

Ama işin garip yanı ben bilgisayar oyunu oynamıyorum ve ben hayatımda bilgisayar oyunlarını sevemedim. Oyun dünyasına dair bildiklerim sevgilimin oyun dünyası ile olan yakın ilişkisi sonucunda gelişmiştir şahsi hiç bir katkım yoktur. :P Sevgilimin ısrarı ile bana dizilerden başka oyalanacak birşey olsun diyerekten alınan oyun dün buranın saatiyle 6.30 bugün şu blogu yazdığım saate kadar aralıksız devam etti. Ki yarın, öbür gün sıkılana kadar devam etmesi bekleniyor..;)

Çok hastalıklı bir durumdayım, gözlerimi kapattığım anda yollar, köprüler, ofis alanları tasarlıyorum. Bugün bile kentte dolanırken aklım hep oyun mantığıyla çalıştığını farkettim. "Hmmm bak burayı merkezi iş alanları yapmış, o yüzden akşamları ölü mekanlar oluşuyor" bıdı bıdısı içerisinde kendimi kaybetmek üzereyim. Keza aynı gün alınan puzzle hala kutusundan çıkmayı beklerken, kitap da kapağının açılması için öylece bir köşede dururken ben bilgisayar başında "ulan nüfus daha 30000 nasıl büyüyecek bu şehir?" diye hayıflanıyorum. Ama çok eğlenceli özellikle de beni izlemek olsa gerek. Herhalde benden başka grev yapan sağlık görevlilerinin üstüne itfaiye gönderen yoktur... Hahahahah ....Ya da önce yerleşime açıp sonra yok burası çok patikaymış biraz düzleşsin derken tüm yerleşim birimini yerle bir eden... Tam bir hava kirliliği olan sanayi kenti yarattım misal. Baktım karada yer yok denizi doldurmaya başladım en kitsch'inden şahane lüks konutlar yapayım diye.

Melih Gökçek'den daha beter oldum kendimden korktum. Gerekirse referanduma bile giderim. Sel bastırırım, milleti üst kata gönderirim, laf söyleyeni başka yere def ederim.. Sonra da bir güzel ıslah ederim.. Ohh alırmışım da vergimi en yükseğinden...

Ne demişler, Kork haçıdan hoçadan , körden, topaldan , bir de yere götü yakın olanından....

Gidenin ardından

2009-09-16T23:07:00.003+03:00

hiç bir şey söyleyemiyorsunuz. Böyle takılıp kalıyor boğazınıza birşeyler...Bir yumru oturuyor göğsünüzün tam ortasına.

Bugün facebookta iki komik video arasındaki bir status yazısından öğrendim, bu dünyadan gittiğini, daha bir ay önce evimde misafir ettiğim gülüp eğlendiğimiz arkadaşımın. Ne garip bir yer bu facebook...

Kardeşi Bilgenin öğrencisiydi, ben onu bir arkadaşımın kız arkadaşı olarak tanıdım. Bilgeyle aynı lisede okumuştu ve kendi deyimiyle alt dönemdeki çömez öğrencinin hayranlığıydı onların dönemine olan bakışı... Uzun uzun sohbet etmiştik, söz vermişti Ankara'ya geldiğimizde o da bizi ağırlayacaktı. Ezgi de buradaydı onu ağırladığımızda. Bize bakıp biz de kardeşimle böyleyiz, herşeyi paylaşırız demişti. Bulgaristan'dan 1989'da göçenlerdendi. O göç hikayesini de anlatmıştı, bir gecede nasıl neşeyken neçka olduğunu.

Ne zaman nasıl olmuş bilmiyorum. Neydi onu bu yolu seçtiren onu da bilmiyorum. Ama o bu dünyadan gitmeyi seçmiş herkesi ve herşeyi ardında bırakarak.

Bir mimar

2009-09-15T00:52:00.007+03:00

Ressam, müzisyen , heykeltraş,

şair, gazeteci, yazar,

oyuncu, organizatör, pazarlamacı, PR,

aşçı, marangoz, yayıncı,

aktivist, milletvekili, belediye başkanı

müteahhit, karikatürist, akademisyen, memur,

tarihçi, ev hanımı, bilişimci ve daha pek çok şey olabilir.

Daha doğrusu mimar kimliğinden öteye bile bu tanımları taşıyabilir. Okulun ilk günü stüdyoda lord of the department dediğimiz Türel Hoca demişti ki;

"Burada 80 kişisiniz ve hepiniz mimar olmak için geldiniz. Ama buradan pek azınız MİMAR olacak ve mimarlık yapacak."

Bunu ilk duyduğumuzda acayip bozulduğumuzu hatırlıyorum. "Ne demek yani biz ne için geldik?" diyen Türkiyenin %1-2 lik dilimindeki liseden yeni çıkmış yetmeler olarak. Ama doğruymuş. Wikipedia'da bile "Mimarlık okullarından mezun olanların, mesleğin ilgi alanının çok geniş bir yelpazeyi kapsaması nedeni ile, birbirinden çok farklı alanlarda çalışabildikleri gözlemlenmektedir." diye not düşülmüş. Mezun olduğumuzdan beri geriye dönüp aynı sınıfta okuduğum arkadaşlarıma, eski mezunlara, internette ya da gerçek hayatta denk geldiğim sözde meslektaşlarıma bakıyorum. Derya'ya sorsan müzisyen, Metin abi'ye sorsan karikatürist, Mükremin Mungan'a sorsan heykeltraş, Gizem'e sorsan malzeme mühendisi, Ali Hoca'ya sorsan Şairdir. Ben de hiç mimarlık yapmadım, yani ben de kendine mimar demeyenlerdenim ama bu aralar yerine de ne koyacağını bilemeyenlerden...

Not: Bu aralar bu şeytanın dürtmeleri hiç bitmiyor :(

Bu resim www.freewebs.com adresinden alınmıştır.

Bandista-Paşanın Başucu şarkıları

2009-09-12T22:26:00.006+03:00

Darbeler, müdaheleler, politik ve kültürel işgaller ‘sorgulanamaz’ iktidarlarlarını ezicilikleri, şiddetleri ve yarattıkları acılar ve galibiyetleri ne düzeyde olursa olsun, tam da toplum ve mağluplar nezdinde meşru, haklı, kaçınılmaz ve yahut hegomonik kabul edildikleri anda tesis ederler. Erkin sahipleri mevcut durumlarını sürdürmenin yolunun onu elde ettikleri hâl ve yöntemde ısrar ve bu 'olağanüstü' hâli sürdürmekten geçtiğini bildiklerinden bu, ‘farklı’ bağlam ve tecessümlerle durmaksızın devam eden bir saldırı sürecidir.

Bu saldırıya karşı verilecek yanıtların içinde dilimizde, sesimizde, müziğimizde direnmek bir kültürün, içinden başka başka muhalif kültürleri doğurarak yaşaması anlamında elzemdir. Unutmayıp inanmak ve bulanmayıp bilenmek düsturuyla Bandista evi var olduğunu bizzat kendi mevcudiyetinin mümkünlüğüyle bildiği muhalefet mukavemet âlemini paşaların başucunda De Te Fabula Narratur’un kaldığı yerden bizim hikâyelerimizi anlatmaya davet ediyor. Zira bir fısıltıdan bile korkuyorlar... gürültü ne çok şeyi değiştirir... kafaya kafaya zound zystem!

"Ezilenlerin geleneği gösteriyor ki, içinde yaşadığımız 'olağanüstü hâl' istisna değil kuraldır. Buna denk düşen bir tarih anlayışına ulaşmak zorundayız. O zaman açıkça göreceğiz ki, gerçek olağanüstü hâli yaratmak bize düşen bir görevdir. Böylece, faşizme karşı mücadelede daha iyi bir konuma ulaşacağız. Faşizm, talihini biraz da, hasımlarının ilerleme adına onu tarihsel bir norm gibi görmelerine borçludur."

Walter Benjamin, Tarih Kavramı Üzerine/Über den Begriff der Geschichte, 1940

İşte bu söylemle yaptıkları albümdeki parçaları (benim annem cumartesi, pardon afedersiniz mr. genelkurmay, yan babilon) armağan etmişler. Çoğaltınız, dağıtınız sloganıyla... Bilenler ve merak edenler için resmi sitesinden hem parçaları dinleyebilir, hem indirebilirsiniz, hatta dağıtabilirsiniz.

Tayfa Bandista-Paşanın Başucu Şarkıları

2009-09-12T15:45:00.003+03:00

O 29 ben 28 yaşında...Benim bugünkü halimin tek sorumlusu 12 Eylül...

Hışırtı...

2009-09-12T03:28:00.003+03:00

Biraz önce uzun zamandır haber alamadığım bir arkadaşımın facebooktaki profiline baktım. Aynı okulda ama farklı bölümlerdeydik. O daha öğrenciyken evlenmiş, masterını bitirdikten sonra kocasıyla kanadaya yerleşmişti, o aralar aynı işi yapıyorduk, sivil toplum örgütlerinin en cevval elemanları olarak, sonra o kanadaya gitti, ama işler istediği gibi gitmemiş olacak ki geri döndü, adamdan boşandı. Bir süre daha Ankara'da kaldı, sonra ondan pek haber alamamıştım. Ben bıraktığımda Ankara'daydı. Şimdi profilinden gördüm. Kafasına esmiş, bir sahil kasabasına yerleşmiş, eski bir köyevine. Belediyedede işe girmiş, ama öyle mesleğinin gereği sıkıcı işlerden değil, halkla ilişkilere. Sonra hayatına yepyeni bir adam girmiş. Evlerinin her eşyasını elleriyle yapmışlar. Basit, samimi ve el emeği göz nuru bir ev ortaya çıkmış. Sonra kendilerine kano yapmışlar, yine el emeği göz nuru. Öyle keyifli görünüyor ki fotoğraflarda, öylesine huzurlu ki... Kıskandım onu. İçime sıkıntılar çöktü. Ne yapmak istediğine karar verdiği ve onun için mücadele ettiğini görmek kıskandırdı beni. Sonra bir blog gördüm, hatun mimar ama asla mimarlık yapmamış, kendini gazeteci olarak tanımlıyor, annesinin babasının hala bir gün onun mimarlık yaparken görme hayali olduğunun üstüne basarak... Üstüne Berfunun şu yazısı geldi. Düşündüm, gerçekten Berfunun dediği gibi memur çocuğu olmaktan mı kafamızda büyük hayaller kuramamış olmamız, ya da önünü ardını düşünmeden hareket edemeyişimiz...

“Bizim tuzumuz kuru değil ki, memur çocuğuyuz, hep bir temkinlilik, götü sağlama alma hali”... İşte bu cümle benim de kafamdan geçen... İçim sıkılıyor. O sıkışmışlık halinden kurtulamadım bir türlü... Burada birşey yapamamaktan çok geri döndüğümde yapacak gücümün olmayışına sıkılıyor. Artık hedefimin ve bir hayalimin bile olmaması canımı sıkıyor. Şarabımda yok bünyeye sadece antibiyotik verebiliyorum.

Boşlukta rüzgarın savurduğu salına salına evrilen bir poşet gibiyim. İçi boş, ama hışırdayan...

Derenin intikamı ağır olur (!)

2009-09-10T00:54:00.005+03:00

Demiş sayın RTE. Dere yataklarını yapılaşmaya açan, açtıkları alanlarda altyapıyı es geçen, sadece bugünü düşünen ve ne vakit doğal bir olay meydana geldiğinde hep başkalarını suçlamayı tercih edenler... Üç kuruşluk rant için ne gerek vardı zaten imar planlarına, uzmanlara değil mi? Alan memnun satan memnun... Çevreciliği tutan sevgili yöneticilerine ve suçu insanoğluna atan belediye başkanlarına söyleyecek bir sözümüz yok. Haklılar... Elbette her yeri babasının malı olarak gören ve ona göre davrananlar için böyle felaketler kaçınılmaz olur. Ancak sorun şu ki, sel sadece bizim ülkemizde olmuyor. Üstelik başbakanın söylediği gibi yüzyılın en beter felaketi Trakya'daki sel olmadı. Alasını Hollanda yaşamış hem de bundan tam 56 yıl önce. Bugün üşenmedim araştırdım, iki ülke arasındaki anlayış farkını ve yaşanan sel felaketinin boyutlarını karşılaştırmak açısından. Kör göze parmak sokmak gibi olsa da işte iki ülkede de yaşanan olaydaki farklılıklar:

Türkiye'de;

*Bu sel felaketine yol açan yağış miktarı 185 kg ile 220 kg arasıymış. Normal şartlar altında ortalama 90 kg yağış alan bir kent için beklenmedik bir durummuş.

* Sel felaketinde 32 kişi ölmüş ve 9 kişi de hala kayıpmış.

* Kurtarılan insan sayısı 1300 civarındaymış.

* Hasarın bedeli 150 milyon dolar olarak açıklanmış.

* Selimpaşa Belediye başkanı "ilk defa böyle birşey başımıza geliyor en son 2005'te olmuştu" diye beyanat vermiş.

* Selde akıntıya kapılan ve son anda kurtarılan tır şoförüne bir bardak su vermişler ve ne hissettiğini sormuşlar, adam " orucum bozulduğu için üzgünüm" demiş.

* Kadir Topbaş, suçluyu insanoğlu olarak belirlemiş.

* Ölenlerden 12si tır otoparkında araçlarının içinde dinlenen tır şoförlerindenmiş.

* Başbakan sel felaketi sonrasında dere yataklarını "ıslah" edeceklerini belirtmiş.

* İstanbul'un Silivri ve Çatalca ilçeleri ile İkitelli bölgesinde selden dolayı üç hastanemiz geçici olarak görev yapamaz hale gelmiş, 5000 kusur ev hasar görmüş.

* Mimar Sinan'ın yüzyıllar önce yaptığı köprü sele rağmen hala kullanılabilir durumda olan tek köprüymüş.

* Seli fırsat bilen yurdum insanı yağmalamaya son sürat devam etmekteymiş, hem de sel bölgesine kamyonlarla gelerek ne bulurlarsa götürüyorlarmış.

* Trakya ve İstanbul deniz seviyesinde imiş ;)

...

Hollanda'da

* Hollanda'nın %60'ı deniz seviyesinin altındaymış.;)

* En son meydana gelen "North Sea Flood" adı verilen felaket 1953'te yaşanmış.

* 1836 kişi selde hayatını kaybetmiş.

* 200,000 hayvan telef olmuş.

* 200,000 hektarlık tarım alanı sular altında kalmış, tuzlu suyun etkisiyle toprakların verimliliği gitmiş.

* 3000 ev ve 300 çiftlik tamamen yokolmuş, 40.000 ev de hasar görmüş.

* 72,000 kişi evsiz kalmış ve başka yerlere göç etmiş.

* Felaket 2 gün sürmüş ve felaketten yalnızca 3 gün sonra Kızılhaç artık bölgeye yardıma gerek olmadığını ve gerekli yardımların yapıldığını ilan etmiş. Zarar görenlerin mobilyalarına kadar herşeyleri yenilenmiş.

* Felakette hasar gören yerleşim yerleri ıslah edilerek yerleşime kapatılmış ve bölge sakinleri başka bölgelere yerleştirilmiş ve buralara " drowned village" denilmiş.

* Felaketin hemen ardından "Deltawerken" adında 1950'den başlayarak 1997 yılında tamamlanan proje gerçekleştirilmiş. Böylece iklimsel değişiklikler yağış oranlarının artması gibi nedenleri sadece doğal felaket olmaktan çıkarıp kontrol altına almayı başarmışlar.

* Deltaworks projesi American Society of Civil Engineer (Amerikan İnşaat Mühendisleri Birliği) tarafından Modern dünyanın 7 harikasından biri olarak seçilmiş. Bu projenin hedefi 10,000 yıl'da yalnızca 1 kere sel felaketi olacak şekilde planlanmış. Toplamda 16,500 km set ve 300 adet yapı yapılmış şimdiye kadar devam eden projede.

* Bu ilk felaketleri değil ama son felaketleri olmuş.1134'te, 1287'de ,1421'de ağır seller geçirmiş.

* Hükümette Olası selleri önleme ve su kontrolü birimi kurulmuş ve ciddi kaynaklar ayrılmış.

* Hollandalıların hafızaları olduğundan bu felaketin ardından toplum olarak önlem almışlar. Bunlardan birisi ilkokul çağına gelmiş tüm çocukların devlet eliyle yüzme kurslarına gönderilerek yüzmeyi öğrenmeyi zorunlu kılmaları olmuş.

...

İlk bakışta eldeki veriler birbirinden çok farklı gözükebilir, herhangi bir ortak nokta olmadığı savlanabilir de. Bu karşılaştırmalardaki tek ortak kriter sel felaketi... Aynı olaya iki ülkenin nasıl baktığını gözler önüne sermek için bu verileri yazdım. Sel en öncelikli sorunu olmadı hiç bir zaman ne hikmetse 3 yanı denizlerle çevrili güzide ülkemizin. Bu yıl içerisinde Karadeniz'de yaşanan sellerin önceliğimiz olmadığı gibi. Asıl sorun bizim kendi ellerimizle yarattığımız felaketlerimizi kendi zihnimizle unutmamız, en ufak ders çıkartmamız...Bir gazetedeki haberin altına biri şu yorumu yazmıştı "40 dakikalık yağmurla başa çıkamadın Sn.Topbaş, olası büyük depremde ne halt edeceksin?" Bunu da unuturuz. Hafızamızdan çıkarır sıcak yataklarımıza yattığımızda aklımıza bile getirmeyiz.

Not: Hollanda ile ilgili bilgiler www.deltawerken.com ve www.wikipedia.org adresinden alınmıştır.

Türkiye ile ilgili bilgiler çeşitli gazetelerden derlenmiştir.

SAÇmalama

2009-09-09T02:10:00.002+03:00

Bu saçlar uzamaya başladığından ve ben nispeten uzayan saçla yaşamaya çalıştığımdan beri elim saçlarımdan bir an olsun ayrılmıyor. Hele bu durum saçlarımı kıvırcık forma sokturduğumdan beri artarak devam etti. İnsan elleriyle tek tek saçlarını yolar mı yahu. Yolarmış demek ki, öyle rahatsız edici olmaya başladı ki bu saçla haşır neşir olma durumu ben saçlarımı banyodan çıkıp şahane şekil verip kurumaya bıraktığım andan itibaren sürekli bir saçı toplama hamlesi yaparak, saçımın arkasından sürekli böyle saç telleri koparmak gibi türlü türlü tikler geliştirdim. Saçlarımı bağlasam bu sefer ucundaki tomarla oynaşıyorum. Saçımın diplerini kaşıyorum kaşınmadıkları halde. Birbirlerine dolanmalarını sağlıyorum. Acaba psikolocik olarak rahatsız mıyımm? Belki de kestirmenin vakti gelmiştir.

Tam 29 yıl önce...

2009-09-08T17:55:00.015+03:00

Ülkenin karmakarışık, ortalığın toz duman olduğu ... Herkesin birbirini vurduğu, nerede ne zaman ne olacağının hiç belli olmadığı. Köşe başlarının tutulduğu... Sol kaldırımdan gitmek ya da sağdaki kaldırımı seçmek, bıyığını biraz ince tutmak ya da dudak üstüne bırakmak, atkını dolamak boynuna ya da sadece omuzlardan aşağı inmesini sağlamak, parka giymek ya da siyah kaban giymenin aşılamaz uçurumlar yarattığı...Tüm bu şekillerle insanların sınıflandırıldığı, kimliğin, hayata bakış açısının anlatabilmesi için ufacık işaretler bırakılan o dönem var ya hani...

Ahanda işte tam bu dönemde bundan tam 29 yıl önce bugün "Evet" demişler birbirlerine annem ve babam. Düğün davetiyelerinin metni dün gibi aklımda. Babamın asla dokunmamıza izin vermediği bir çantayı gizlice karıştırarak anneme yazdığı şiirleri, resim arkası notlarını ve annemle babamın nikah davetiyelerini bulmuştum. Metni hiç unutmuyorum çünkü babam yazmış :)

Sally ile Harry*

-Evet diyecekler.

-Niçin mi?

-Evlenmek için.

Sizleri de bu mutlu günlerinde aralarında görmekten mutluluk duyarlar... bıdı bıdı diye devam ediyor.

Neyse sonrasında gençlik parkının o nostaljik belediye nikah salonunda nikahları kıyılmış ve demetevler 12.caddedeki içi boş 1 tencere 1 salon takımı ve yatak odası olan eve yol alınmış :) Buraya kadar herşey gayet olağan...Ancak evde iletişim namına hiç bir şey olmadığından 12 Eylül sabahı ananemlere el öpmeye gitmek üzere iki dirhem bir çekirdek giyinip çıktıklarında, pek şahane askerler yollarını kesip ordumuzun yönetime el koyduğunu ve sokağa çıkma yasağının olduğunu öğrenmişler. Sonrası malum...

Neyse ben bu hikayeyi her soruşumda babam sıkılıp usanmadan bu hikayeyi anlatır. Annem o dönemde bu olayların tam göbeğinde duruşma katibeliği yaptığından velhasıl belki de bugün benim bu kadar apolitik olmam için özen göstermişliği vardır. Aslında hayatlarının en güzel zamanlarını yaşamaları gereken dönemde kara/uçsuz bucaksız bir kuytulukta en dibine kadar yaşamışlar.

Her ne kadar başlangıçları talihsiz bir olayla neredeyse denk düşmüşse de geçen 29 yıl boyunca birarada olmanın tüm zorlu sınavlarından bazen koşa koşa, bazen sendeleyerek de olsa başarıyla geçebildikleri için, hala tek başlarına birşeyler yapmak yerine birlikte yapmayı seçtikleri için ve bize ayrıcalıklı bir ortamda büyüme şansı verdikleri, gözlerinden sakındıkları, kendilerinden çok bize emek verdikleri için ve bu güzel ailenin temelini bundan tam 29 yıl önce bugün "Evet" diyerek attıkları için onlara minnettarım.

Not. 12 Eylül yazısı yazacağım sandınız di mi :) hehehe kandırdım sizi :)

*Annemle babamı da internette meşhur etmemek için onun yerine onlar için seçtiğim nick'i kullandım. Ama bence iyi durdu heh.

Havada karada uçan kaçan sivriler

2009-09-06T21:47:00.008+03:00

Bu aralar malum böcek, sinek bilimum sokmalara karşı aşırı dirençsiz olduğum gözler önüne serildi. Kafayı da bozdum herhalde ki nerede konuyla ilgili bir makale, bir yazı bir haber görsem hemen pörtletiyorum gözlerimi. Belki inanmayacaksınız ama bütün yaz hiçbir şeyden çekmedik sivrisineklerden çektiğimiz kadar. Ulan zati sıcak hava olan günler bir elin parmak sayısı kadarken bu ne menem olduğunu bilmediğimiz sivriler gece gündüz demeden taarruzdan geri kalmadılar. Malum üç kuruşluk güneşi görme temiz hava alma sevdasına cam kapı sonuna kadar açık olunca bir akşamda bir düzine sinek ordusu ile uğraşmak zorunda kaldık.

Başta dededen kalma usülleri kullandık. Eski bir gazete, dergi ve bilimum yayın organı ele rulo yapacak şekilde sabitlenir. Tüm ışıklar açılır ve köşe bucak sinek aranır, bulunan sinekler büyük bir eforla hedefi tutturabildiğin ölçüde öldürülür. Tabi sonunda bembeyaz duvarlardaki "ben oradaydım" izleri bırakarak. Her seferinde arkasından küfretmek suretiyle rahmet okunur. Baktık bu yöntemle mutlaka kaçırdığımız düşman birlikleri oluyor ve tüm gece bizlere uykumuzu zehir etmekle kalmıyor ertesi güne de bıraktıkları hafif kırmızı beneklerle hatır hutur kaşınmış eserler bırakıyor, bu sefer daha kimyasal yöntemler denemeye karar verdik. Gittik güzide tükkan Kruidvat( ki hayat kurtarıcısı bir mekan her b.k var) tan bir şu kokulu elektrikli sinek kovarlardan, bir adet sinekkovar vücud spreylerinden ve ısırma sonrası ilk müdahale için insectenpen denen bilimum ilaç milaç doldurduk eve. Akşam olduğunda önce yatak odasındaki prize alet takılır, ayak ve kollar olmak üzere kimyasallara bulanır ve başucuna ne olur ne olmaz diyerekten ilk müdahale bıdısı koyma hali bir ritüele dönüştü. Sonra anladık ki buranın sinekleri de insanları gibi ölçek karmaşasına düşmüş ne idüğü belirsiz kocaman yaratıklar hiç bi b.ktan etkilenmiyorlar. Yine mağlubiyet yine mağlubiyet... Delik deşik olduk anasını satiyim. Hani şu yok efendim alkollü bünyeye sinek gelmezmiş, yok negatif gruplu kanları sevmezmiş , yok esmerlere değil sarışınlara daha çok gelirmiş gibi tüm kulaktan dolma ebem hikayelerinin bir işe yaramadığını birebir tecrübe ettik. Artık o kadar abartmıştı ki sinekler durduğumuz yerde bilgisayarla uğraşırken bir anda havada sinek öldürür duruma gelmiştik... Skor bile tutuyorduk.

En sonunda çağın son buluşu olan ve burada çok popüler olan bir tür sineklere ağrısız, kansız ölümünü sağlayan elektrikli sinek işkencecisini keşfettik. Nedir bu demeyin, şekli tenis raketi gibi ama file kısmı yerine elektrik telleri var. Tutacak kısmında da pilleri elbette. Kendim bizzat dokunarak denedim (ki sen de bir rahat durmuyorsun demeyin) benim için çığlık attıracak kadar bir şok yarattığını söyleyebilirim ki düşünün o lanet sineklere neler yapıyor. Hem öyle siz sineğin peşinden koşmuyorsunuz yakınına gidiyorsunuz bir basıyorsunuz düğmesine sinek hoooop tellerde... ışıklar saçılıyor, ızgara sesi cızzzzz diye ve sonra kokusu... Ohhh valla anlatırken bile içime su serpildi. Akşam oldu mu kapandı mı kapılar uçan kaçan kurtulmaz oldu o aletin elinden...

Tam da bizim bu mücadelelerimiz sürerken gazetede hani berfunun şu yazısında belirttiği türden ama bu sefer İskoç bilimadamlarının yaptığı bir araştırma yazısına denk geldim. Araştırma sivrisineklerin kimleri ısırmadığına dair tüm hurafeleri bir kenara bırakıp olaya bilimsel bir nokta koymuş. Efendim araştırmaya göre bu meretler ter kokusuna göre kimin kanını emip kiminkini emmeyeceklerine karar veriyorlarmış. Diyor ki araştırma sonuçları sivrisineklere dirençli bünyelerin terlerinde şekerimsi koku bileşimi daha yüksekmiş. Bu bileşimlere de keton deniyormuş. Bu bilgiler ışığında yeni bir tür sinek kovucu çalışmalarına başlamışlar. 3500 çeşit varmış anam bu sineklerden hangi birinden kaçalım hadi bir kısmı nektardan besleniyormuş da bu dişileri ne yapalım. İlla protein illa protein..

Bol çikolata, şeker işe yarar mı acep terimizdeki bileşenleri artırmaya :):):)Hepsi ölsünler...Ekolojik denge doğal hayat falan anlamam arkadaşım...İliğimizi kuruttular meretler...

Not: *Araştırma ile ilgili haberi görmek isterim bunlar bana yetmedi diyorsanız tık.

*He ben bu arada üşenmedim ulan gerçekten böyle bir adam var mı yoksa sallamışlar mı diye de baktım. Honorary Research Fellow yazıyor araştırmacı amca için...

* Ben böyle yatmaya devam edersem ıncık cıncık ne varsa bulup başınıza ekşiycem anlaşıldı.

* Ne demişler söz uçar yazı kalır.

Tren gelir hoş gelir

2009-09-06T19:58:00.018+03:00

Bizim ev lokasyon itibariyle merkez istasyona yakın olmaklan beraber tren yoluna bakan bir konumda yer almaktadır. Bilenler bilmeyenlere anlatsın. E haliyle tüm bahar yaz ayları balkonda geçen zaman dahilinde önü açık balkonumuzda sigara molalarımız sırasında gelen geçen trenlere bön bön bakarak nereden geldiklerini tahmin eder, vakit öldürürdük. Normal şartlar altında tahmin edersiniz ki tren sesi epey gürültülüdür velhalsıl kelam bu adamların teknolocileri sayesinde mi artık yoksa bünyenin bir süre sonra alışmasından mı bu tren bizi hiiiç rahatsız etmez oldu.

Ama dün sabahtan beri bu tren sesler bir değişti. Zaman tüneline mi girdik yoksa beni bu koca ayak formuna sokan haller nedeniyle mi bilemedimm ben böyle red kit deki gibi üfürdeye üfürdeye tren sesleri duymaya başladım. Çuf çuf çuf diyerekten aheste salınan trenler dünden beri salına salına gezinmekteler azizim. Buharlı trenleri ben sadece müzelerde sanırdım :) Demek hala çalışabiliyorlarmış onu anladım. Dün gece de zaten bi dünya havai fişek neyim patlatıldı, baktım haberlere bir atraksiyon göremedim. Ama böyle o trenin ilk sesleri gelirken bir değil iki değil bugün de devam edince ben her seferinde kafamda yeni yeni senaryolar ürettim arkaya da treninin sesini koyaraktan:) Tipler oturmuşlar trenin içinde hollanda demiryollarını arşınlıyorlar. Ahh bu ayak böyle olmayacaktı ki ben direk atladığım gibi pisikletime dalıverirdim ortalarına "Ne o burada bir durum mu var?" gibisinden. Pek nostaljik şekerim ama ben ultra modern evimin penceresinden arkada kocaman kocaman camlı gökdelenler fon olmuşken bu buharlı treni out of context buldum itiraf etmeliyim. O vakit bu yazıyı da Jackie Paine Go-Go Train ile bitirelim.

Bu diziler nerede çekiliyor?

2009-09-06T01:51:00.010+03:00

Son günlerde daha yoğun olarak ama aslında kendimi bildim bileli izlerim dizileri. Bazılarını düzenli takip ederek bazılarına göz ucuyla bakarak da olsa mutlaka iyisi kötüsü kalitelisi beteri hepsi hakkında az çok fikrim vardır. Bu kadar kendimden emin söylüyorum çünkü her geçen gün bu konudaki bilgi dağarcığımın genişliğine bakıp bir yandan hayıflanıyorum ne gereksiz bilgilerle kafamı dolduruyorum diye diğer yandan da aynı şeyleri yapmaya devam ediyorum. Hele burada televizyonsuz bir evde yaşamamıza rağmen internet sayesinde yeni dizileri izliyor,eskilerini de hafızamı tazelemek adına yeniden gözden geçiriyorum. Şimdi izlediğim dizileri yazmaya kalksam bu blogu sonu gelmez ki o da ayrı bir yazı konusu. Herneyse bu dizileri izlerken de öylesine izlemediğimi sonradan farkediyorum. Ne hikmetse tüm dizilerin çekildiği mekanları hafızama kazıyormuşum (ki buna meslek hastalığı diyebilir miyiz bilmiyorum).

Bu yüzden yeni diziler birer birer yayına girerken kullandıkları mekanları daha önce hangi dizilerde ne şekilde kullanmışlar, nerelerde çekim yapmışlar zart diye aklıma geliveriyor. Pek çok dizideki hastane sahnelerinde aynı hastane kullanıldığı için onun spesifik olarak belirtmeye gerek görmüyorum. Zengini fakiri ne hikmetse hep aynı özel hastanenin yolunu tutuyorlar. Hani eskiden yeşilçam filmlerinde mekan sıkıntısı yüzünden hep aynı mekanları görürdük. Konu değişir oyuncular değişir ama mekan mobilyalar hep aynı kalır. Belli bir yalı vardı böyle merdivenin yan duvarında mavi fon üzerinde martılar vardı hani Hulusi Kentmen'inde oldu o ev, Kartal Tibet'in de, Ediz Hun'un da... O yalı buna güzel bir örnektir.

Ya da yıllarca bazı yerlerde çiftlerin buluştuğu ya da hesaplaşmaların görüldüğü deniz manzaralı ağaçlar arasındaki mekanı istanbul'da sanırdım sonra Hatırla Sevgili sağolsun o mekanın Büyükada'da olduğunu gösterdi de içim rahat etti. Hasta mıyım neyim başka işim mi yok... Aslında yok :P

Yaprak dökümü ile Çemberimde Gül Oya dizisinin çekildiği konaklar aynı malum. İki dizi arasında konağın rengi, aradan kalkmış kapılar, büyütülmüş mutfak, vb. mekansal değişiklikler ise tuzu biberi. Daha önce Gırgıriye, Darbükatör Bayram, Güler misin Ağlar mısın? da burada çekilmiş. Köşkün sahibi 27 yıldır köşkü kiralıyormuş. Cuma günü yeni başlayan ve daha önceden TRT de yayınlanan Hanımın Çiftliği dizisininde ilk çekilden versiyonunda kullanılan çiftlik evi son dönemde aynı çiftlik evi ASİ dizisi için de kullanılmış aradan yaklaşık 20 kusur yıl sonra. Tabi orada da iç mekan düzeni tamamen değişmiş, mutfağın yeri, salonun konumu vs. Bir zamanlar ağa dizilerinin en baba olduğu dönemde popüler olan Sıla dizisinin kullandığı konağı şimdi Bir Bulut Olsam dizi ekibi kullanıyor. Hatırla Sevgili ile Berivan dizisinin çekildiği mekan da yine aynı. Daha bunun gibi pek çok örnek çıkar da bu yazının yine sonu gelmez. Ama bu dizi mekanları ile ilgili oluşan sektöre dair fikir vermesi açısından bu konunun erbabı olan özellikle İstanbul'da çekilecek dizi mekanları kiralayan emlakçı demiş ki;

"Bugüne kadar pek çok diziye köşk ve yalı bulduk. “Yaprak Dökümü”, “Hatırla Sevgili”, “Pulsar”, “Arka Sokaklar” hep Beylerbeyi’ndeki köşklerde çekilen diziler. “Hatırla Sevgili”den sonra bir sektör oluştu. Türk edebiyatının eski kitapları dizi olmaya başladı. Biz de bunların çekilebileceği evlerin bulunduğu tarihi bir semtte yaşıyoruz. Dizi çekmek için köşk kiralayan film şirketlerinde neredeyse yüzde 100’lük bir artış var. Buradaki evlerin fiyatları da diziler sayesinde arttı. Satılık bir köşk 500 bin dolardan 4 milyon dolara kadar çıkıyor. Genellikle köşklerin sahipleri eski Beylerbeyi sakinleri, 20-30 yıldır burada yaşayan insanlar. Bu, Kuzguncuk ve Çengelköy için de geçerli. İnsanlar sadece bu iş için evinin dekorasyonunu bile değiştiriyor." *

Ha bu arada Ömre Bedel dizisinde set olarak kullanılan yalı da Hülya Avşar'ın Tarabyadaki yalısı :) Dedikodunun da şahını yaparım görüldüğü üzere...:) Tabi dönem dizilerinin kurgulanan mekanlarını kategori dışında bırakıyorum haliyle :)

Bir ara takarsam kafaya şaşırmayın, hangi mekan kaç defa hangi filmde ve dizide kullanılmış gibisinden..Ama daha ilginci bu işi turizm amacı olarak sayan ve gezen yurdum insanı azımsanamayacak kadar çok anlaşılan tıpkı şurada yazıldığı gibi.

Bloga Ek.Biraz önce 3 Milyon dolar fiyatla sahibinden.com da satışa çıkarılan beylerbeyindeki başka bir konağın da Yalancısın Sen dizisinde kullanıldığını farkettim.;)

*21/09/2008 tarihinde yayınlanan Milliyet Pazar gazetesinden alınmıştır.

Fotoğraf www.binrota.com adresinden alınmıştır.

Tebdilimekanda ferahlık vardır.

2009-09-06T00:05:00.006+03:00

TDK nın sözlğüne göre " sağlık veya görev değişikliği nedeniyle bir yerden başka bir yere giderek huzur sağlanacağını bildiren bir söz" olarak tanımlanmış. Eh benim için de pek yanlış sayılmayan bir döneme denk geldi o vakit diyerekten yeni yepisyeni arayüzümle karşınızdayım. Koca ayak olma durumunun getirdiği bilgisayar başında saatlerce pinekleme durumum haliyle sıkılmama ve sıkıldıkça bir takım değişiklikler yapmama vesile olmuş ve görüldüğü üzere blogum bile tam zıt bir forma bürünmüş ve yeniden yayına girmiştir. Başta sevgilimden olmak üzere yok okuma zorluğu, yok pek iç karartıcı serzenişlerinin ardından ben de içinde bulunduğum fiziksel ve ruhsal durumuma inat böyle bir düzenleme yaptım. Gerçi sezen aksu ne demiş " "tebdil i mekanda ferahlik yokmus aslinda / acinin yüzölçümü yeryüzünden çokmus aslinda"

Bu arada şaka bir yana ayağımın görüntüsü içler acısı. Arada paniklemiyor değilim pek bir ilerleme görünmemesi bir yana bu koca ayak hali canımı sıkmaya başladı. Elim kolum bağlı oturmak mı daha çok sıkan canımı yoksa aslında ne olduğunu tam bilememek mi bilmiyorum. Kalakaldım bir karpuz gibi yata yata büyüyorum.

Tek ayaklı zıp zıp

2009-09-04T16:05:00.003+03:00

Anne konforu babanın güveninin bittiği şu günlerde Temmuz başından beri bizden uzak kalan yalnızlığımızla başbaşayız. Oysa ben hiç de şikayetçi değildim. Her sabah kalktığımda kahvaltının hazır olmasına, dolabın her daim dolu olmasına, ağzımdan çıkan tek kelimeyle canım ne isterse yapılmasına, anne&baba şefkatine vs. Gelsin kahvaltılar gitsin yemekler, bulaşık derdine de son. E annecik elimi sıcak sudan soğuk suya sokturmadı sağolsun onlar mı misafirdi biz mi anlamadık hehehe.. Buradaki miskinliğime inat onları mümkün olduğunca gezdirmeye çalıştım. Erken uyanmalar, geç yatmalar arasında geçen bir 15 günün ardından dün annemler gittiler. Gitmelerine 2-3 gün kala birlikte burada bir davete katılmıştık. Zannumca o akşam çimlerin arasında ben cügaramı tüttürürken ayağımın üstünü ne menem olduğunu bilmediğim birşey sokmuş. Tabi ben alkolün büynyede gezinen etkisiyle farketmedim o an.. Eve döndükten sonra bütün gece kaşımak suretiyle ayağımın üstünde hatırı sayılır yaralar açtım. Ertesi gün hafif şiş ayağımı dikkate almadan annemlerin peşinden it ayağı yemiş gibi seke seke yürümeye devam ettim. Her gün biraz daha şişirmek suretiyle benim ciddiye almadığım bu durum her gün bana uyarı gönderse de bardağı taşıran son damla onların içinde kalmasın diye o ayakla brüksele gitme denemesi oldu. Şiş ayağıma giren tek şey bir terlik olduğundan ve tüm gün Brüksel'de yağmuru yediğimden velhasıl o yara üstündeki sürtünme, yağmur ve çamur derken ertesi sabah artık üstüne basamaz bir hale geldi ayağım. Davul gibi şiş ve kıpkırmızı, mikrop kaptırmıştım. üstüne üstlük o yağmur sadece ayağımı değil bünyemi de vurmuş, grip olmanın tam eşiğine gelmiştim. Tüm vücudum kırılıyordu. Annemlerin gideceği gün onlara şahane bir süpriz yaptım anlayacağınız. Biz hala burada bir Ev doktoruna kayıt yaptırmamış tipler olarak ne yapacağımızı şaşırmış bir halde kalakaldık.

Neyse o gün bugündür ayağım aynı formunu korumakta ve ben uzatmış ayaklarımı bilgisayar başında pineklemekteyim. Hastalığa gelince erken müdahale hayat kurtarırmış, vitamin, grip ilaçları ve bol dinlenme derken sanırım o safhayı atlattık. Tuvalete gitmek bile bir zulüm bugünlerde. Of tam da sosyalleşme projelerim çerçevesinde bi sürü plan yapmıştım haftasonuna ama hepsi iptal. Neyse ne vakit ararsanız buralardayım kısacası. :)

Ben doğdum doğalı şimdi mutluyuuuumm!!

2009-08-28T01:24:00.009+03:00

Bu şarkıyı hatırlayanınız var mı ya da bileniniz bilmiyorum.. Ümit Besen Amcanın ..hhehee.. Bugün benim doğum günüm ya.. Yanımda bugün itibariyle kardeşim hariç, annem babam ve sevgilim yanımda gerçi kardeşimle de skype sayesinde online girdik yeni yılıma...neyse ben mutluyum..şımarık bir doğum günü çocuğu kadar...

E bugün doğum günüm bugün itibariyle hayatımdaki 28 yılımı tamamladım... biten yaşımı söylemektir adetim. İşte bu yüzden zaman geçer, yavaş yavaş küçük kırışıklıklar çıkar ama seni doğuran annen, seni vareden baban ve sevgilin yanındaysa hele bir de bir sürü insanı seninle birlikte doğum gününü kutlamak üzere davet ettiysen şahane bir doğum günü seni beklemektedir. Türkiye saatiyle henüz bir buçuk saat buranın saatiyle yarım saat geçmişken biram elimde size kocaman bir şerefeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee diyorum... Ki bu şerefe doğum günü akşamından bir gün önce kutlamaların başladığının resmidir..Ne de güzel doğmuş şımarık bir çocuğum di mi? İyi ki doğmuşum... ama iyi ki kardeşim de olmuş yoksa onsuz bir anlamı olmazmış... heheheh

Bir haber ve derin düşünceler

2009-08-22T15:21:00.004+03:00

Annemler buradalar ya, haliyle onların gelişiyle birlikte bana da aileden haberler gelmeye başladı. Bunların içerisinde en ilginç olanı geçtiğimiz yıl evlenen ve düğün hazırlıklarında benim de yardımcı olduğum hatta blogumda bu konuda yazdığım yazı ile ankarada evlenmeyi düşünen müstakbel gelin ve damat adaylarının en çok tıkladığı yazıya sebep olan kuzenim ve sevgili eşinin bebek sahibi olacaklarını öğrenmemdi. Sevindim mi elbette ama daha çok böyle yüreğimin ortasına bir ağırlık çöktüğünü hissettim. Farklı hayatlar yaşasak da biz aynı dönemde evlendik sonuçta ve kuzenim de eşi de benimle yaşıt. Bu kadar erken bir bebek sahibi olacaklarını duymak böyle beni korkuttu.

Haberi alınca içime oturan yumru ben de o bebekle altüst olacak hayatlarını hatırlattı. Böyle daha çok erkenmiş hissi. Hani bir bebeğin sorumluluğunu almak istememe durumu. Kendini hazır hissetmeme hali... O zaman anladım ki daha bizim çoook fırın ekmek yememiz lazım böyle bir karar vermeden önce ki zaten öyle düşünüyorduk ama acaba biyolojik saat beni oyuna getirir mi diye düşünürken getiremeyeceğine karar vermem oldu. I ıh ben ve biz daha hazır değiliz böyle bir ihtimale bile. Benim daha çok planlarım var hayata ve ikimize dair. Onlar gerçekleşmeden ailemize 3.bir kişinin katılması olanaksız. Bunları yazarken bile içim kasıldı. Arkadaşlarımın bebeklerini sevmenin daha heyecan verici ve daha az sorumluluk gerektirdiği için daha güzel olduğunu söyleyebilirim şimdilik.

Ama öte yandan benim bu kadar tepkili olmam da beni korkuttu. Daha birarada yaşamaya alışamadan başka birinin sorumluluğu ve sana bağımlılığı ile yaşaması fikri umarım sadece bir süreliğine benimledir. Zamanı gelince belki tüm bu korkular geçer, ya da artar hiç bir fikrim yok. Bu kadar bebek dedikten sonra bu da daha doğmamış bebekleri için olsun:P

Als de lente komt dan stuur ik jou tulpen uit Amsterdam

2009-08-18T18:14:00.003+03:00

Bu video da nerden çıktı demeyin:) Daha önceki yazımda heineken müzesine gittiğimizden bahsetmiştim ya :) işte oradaki eğlenceli oyuncakları elbette biz de denedik gördük eğlendik beğendik. Bakalım sizin de hoşunuza gidecek mi? Oyuncular tanıdık ;) İyi seyirler...

Sanal didektif

2009-08-17T19:19:00.006+03:00

Yanlış meslekte olduğumu düşündüğüm zamanlar hep kendim için yeni alternatifler aradığım zamanlara denk gelir ya da bir takım özelliklerimin karakterim içerisinde ne kadar baskın olduğunu keşfettiğim vakitlerde de olabiliyor. Neyse demek istediğim şu eğer mimar olmasaymışım çok sağlam araştırmacı gazeteci olabilirmişim. Nerden çıktı zort diye soranlara şöyle geçmişten bir anımı anlatayım.

Lise yıllarımda pek çok genç kız gibi hayranlık duyduğum bir edebiyat öğretmenim vardı. Çok idealist, yakışıklı, heyecanlı biriydi ve beni çok severdi. Gel zaman git zaman sonra istifa edip kıbrısta özel bir üniversitenin kolejine gitti (kaçışının benimle alakası yok sistem sorunlu). Bir tek bunu biliyordum ona dair. Ne bir telefon ne bir mail (o zamanlar internet vardı da sanki peah). Bir kaç sene sonra öğretmenler günü yaklaşırken gaza geldim. Bulurum lam ben onu deyyi. Süreç aynen şöyle gelişmişti hiç unutmuyorum. Önce 118 aranır, ardından oraya KKTC deki bilinmeyen no servisinin telefonu sorulur. Sonra KKTC bilinmeyen no aranır, Üniversitenin kolejinin telefonu istenir. Sonra üniversitenin santralini verirler, ordan koleje ulaşılır ve kolejdeki kimbilir kaç hoca arasından Sevgili edebiyat öğretmenimin odasının telefonu öğrenilir. Sonra babaaaammmm süpriisss.... Sesisimi duyduğunda şaşkındı hiç unutmuyorum. Nasıl buldun beni der gibi gerçi dedi de. Elimden hiç birşeyin kurtulamayacağını farketti. Sonra yıllarca yine kaybettim, ama artık bulmak daha kolay internetten ismi girince pat çıkıverdi karşıma. Ama pek bir değişmiş ve yaşlanmış. Peşini bıraktım.

Bir de hani şu çok bilinen meşhuuuurrr yemek sitesinin muhafazakar yazarını araştırmak bana farz olmuştu. Bir gün yazılarından birinin altına daha bir muhafazakar teyze senin kim olduğunu biliyoruz bla bla diye yazınca ahanda dedim acep kimmiş bu hatun aslında. Ohooo sonra bir çıkıverdi ki, kendisi yeşil sermayenin göbeğindeymiş. Günümüz iktidarının pek yakınlarında imişler. Hatta bu işi abartıp eşi hakkındaki çıkan tüm yolsuzluk iddialarını bile araştırdım :)

Neyse nerden gelmiştim mevzuya hah şimdi hatırladım, geçen gün günlük olarak takip ettiğim bloglardan şu blog yazarının böyle ve şöyle ve öyle bloglarının da olduğunu öğrendim. Bana ne malzeme çıkar şimdi buradan. Aslında pek çok insan farkındaymış benim jeton köşeli ondan herhalde. Onun sitesinden amerikada doktora yapan biyolog bir hatunun bloguna ulaştım ki bunu Berfu biliyor çünkü zaten okuyucusu çıktı hehehe. Neymiş bılog dünyası da küçükmüş :)

Ps. Bugünlerde evde derin temizlik var. Annemler geliyorlar bu perşembe. Hadi siz şimdi benim pek bi çok hoşuma giden kımıl kımıl şarkıyı dinleyin ben Davık haşladıydım suyuna da pilav pişiriyim bari. Hade kalın sağlıcakla..

2009-08-14T19:13:00.003+03:00

kafam karışık... neden sorusu kafamda bugünlerde? ben cevabını bulamadım, her zaman olduğu gibi yine suçu kendimde arıyorum. Banyoda, yemek yerken bilgisayar başında hep kendimi irdeler buluyorum, ne olmuş olabilir yine benim gözümden kaçan. Gözlerime bakan bunu anlar beden olarak oradayım ama kafam çok derinlerde...

Fabrika ayarlarına geri dön

2009-08-07T18:11:00.005+03:00

İstiyorum ben ya...Hakikaten fabrika ayarlarıma geri dönmek istiyorum. Dengem bozuldu. Ne uyuduğum belli ne uyandığım. Ne yürüdüğüm belli ne oturduğum. Ne yediğim belli ne de içtiğim. Şu anda hollanda'dasınız, eğer kendinizi buraya göre güncellemek istiyorsanız ok tuşuna basınız ibaresini gördüğünde panikle onaylamaya benziyor. Hay basmaz olaydım. Yok mu bir yolu resetlemenin kendini. Yeniden o kıpır kıpır heyecan dolu proje yumağı haline dönmenin. Nefes nefese kalıncaya kadar o gün yaptıklarını, sinirlendiklerini, ters giden şeyleri anlatan; bir işe yarayan ve bunun için hiiiç de zorlanmayan hallerime dönmenin. Bu güncellemeler bir süre iyi de, sistemi arızaya bağlıyor zannumca bir süre sonra... E dili de değiştirmişim, bir türlü eskiye dönemiyorum. Bir ben var artık benden başka...

Patlayacak

2009-08-05T01:38:00.003+03:00

Belki içimde belki dışımda patlayacak, ama dün beklenen haberin olumsuz gelmesi sinirlerimi bozdu :( Daha doğrusu ne olduğunu anlayamadığım bir yanıt geldi, biz sizi kabul etmiştik ama biliyorsunuz kriz patladı ve programı 2010 da açmaya karar verdik, siz bu sırada başka bir okula kabul alırsanız başarılar gibi bir yanıt geldi. Bu nasıl bir cevaptır. Resmi başvurusunu almış bir okul nasıl böyle yanıt yazar. Paran yoksa nasıl programı açtı gösterip başvuru kabul edersin. Paran varsa red mektubu için nasıl böyle bir dil kullanırsın. Anlamıyorum.

Gelmemiş gibi davrandım. Şimdi panikledim. Birşeylerle uğraşmalı yoksa 1 yıl daha ev hanımlığı zor görünüyor :( Hem fiziksel hem de zihinsel açıdan...

Fotoblog

2009-08-02T18:11:00.005+03:00

Epey bir vakittir bolca yazı hiç fotoğraf ile idare ediyordum ya :) İşte şimdi birazda onların acısını çıkarırcasına bol fotoğraflı bir post olsun istedim:)

Dün Amsterdamdaki Gaypride 2009 a katıldık. Her sene yapılan gaypride'da partiler, konserler vb.pek çok aktivite oluyor ama en önemli aktivitesi kanal alayı :). 75 tane süslenmiş özel botlarla ve içerisinde birbirinden enteresan kıyafetlerle geçiş yapan gayleri ve lezbiyenleri izledik. İnanılmaz bir kalabalık vardı. Hava şansımıza çok güzeldi, ama töreni izleyecek düzgün bir yer bulana kadar 1 saat yürüdük. Görüş açımızın idare ettiği bir noktada ancak 1 saat durabildik çünkü akşam için arkadaşlarımıza yemeğe davetliydik. Leiden'a gitmemiz gerekiyordu. Enfes mezeler hazırlamışlar bizlere, bütün gece bol bol yedik, bol bol içtik, bol bol güldük ve bol bol sohbet ettik. Bugün haliyle bünye birazcık yorgun, biraz dehidre :)

Yukarıdaki fotoğraf geçtiğimiz hafta Rotterdam'daki Zommerkarnavaldan :)

Yine hayvanat bahçesine gittiğimi söylemiştim değil mi işte oradan iki güzel fotoğraf :)

Kardeşimle geziyoruz ya keyifle :) Erasmus köprüsü hatırası gibi olmuş bu :)

Heineken museum'da sevgili ile birbirinden komik halimiz :)

Dünden bir kaç kare :)

Ve son olarak geyşa ben :) Akşam yemeğinden:) kimonoyu denedim ben:)

R'damdaki kedi

2009-07-28T23:22:00.004+03:00

Rotterdamın gündelik hayatına bir taraftan alışmaya çalışırken geçen günler arasında kısa kısa haberler verdiğimin farkındayım. Şahsen bulunduğum ortamın miskinliği de üzerime geldi sanırım :) Gerçi pek de boş oturduğum söylenemez, ama işe yaradığım da :) Geçtiğimiz hafta kardeşim ile gezme turlarımız devam etti. Yıllardır gitmediğim bir yere hayvanat bahçesine gittik. Dediler ki pek meşhurmuş buranın hayvanat bahçesi gidelim dedik gittik yaklaşık saat 11 den akşam 6 ya kadar gezindik ortalıklarda. hayatım boyunca görmediğim pek çok değişik hayvan çeşitleri gördük. Ama daha enteresan gelen bana hayvanat bahçesinin düzenlemesiydi. Belirlenen 3 rotadan geziyorsunuz. Heryer yemyeşil, kendi doğal ortamlarının illüstrasyonları başarı ile yapılmış en azından sergileme kısmında. yılda 1 buçuk milyon ziyaretçisinden biri oluverdik bu sene :) Delft e giderken trenden hep görüyordum o abuk sabuk yapılarla dolu olan alanı ama hayvanat bahçesi imiş. Keyifli bol fotoğraflı bir gezi idi.. ama fotolar öbür bilgisayarda artık resmi sitesinden profesyonelce çekilmiş fotolarla idare edin :) girişi 18 euro olan bir hayvanat bahçesinden neler beklenebileceği fotolardan belli olur herhalde :)

Amsterdam da heineken museum a da gitme fırsatımız oldu :) malum hatun gıda mühendisi :) eeee profesyonel olduğu alanda başını epeyce şişirdim. yeni restore edilmiş eski fabrikasında aslında bir markaya yönelik olan tnaıtımın en büyük sorunu sanki bira macerasının sadece dünyada heineken ile başladığına inandırması. Ama gerek görselliği gerek içeride bedava içilen biralar düşünülünce 15 euro olan giriş ücretini ödemeye değer görünüyor :)

Van Gogh müzesinin de girişine zam gelmiş :) 12,5 euro olmuş, iyi güzelde buralarda müze gezmek epey pahalı bence :)

Müzeler ortam derken sonunda evde dingin günler geçirmeye başladık. Herkes bir bilgisayarın başına oturmuş, miskin miskin oyalanıyor bugünlerde. Ben de bu yoğun geçen dönemde aslında ne kadar çok yemek yaptığımı farkedip sıkıldım. Elim hiç tencereye tavaya gitmiyor. Bunu bir görev olarak yapıyor olmak sanırım canımı sıktı.Sürekli birilerinin karnını doyurma görevi. İstifa ettim arkadaşım :)

1 yıl daha kalacağımız belli oldu ya eve daha bir ısındım, bugün mesela 20 euro ile eve elektrik süpürgesi aldım :) herşeyi ertelemiştik yine ha döndük dönüyoruz diye yeniden ısınma turlarım başarı ile devam ediyor.

Geçen cumartesinin etkinliği burada her yıl yapılan yaz dönemi boyunca gerçekleştirilen etkinliklerin de son olayı zommerkarnaval vardı. Maastricht te yapılan karnavalın tırnağı bile olamasa da yine de hollanda da yapılan top 3 etkinlikten birtanesi imiş. 2100 m uzunluğundaki karnaval parade ı 6 km uzunluğundaki belirlenen güzergahtan geçişini yaptı. Tüm ana caddeler trafiğe kapalı hıncahınç insan dolu idi. Fotolara buradan ulaşabilirsiniz. Okuduklarıma göre bu yıl 25. yılı olduğu için özel bir karnaval olmuş. Yine de dediğim gibi eline su dökemez maastricht karnavalı ile karşılaştırıldığında. Yalnız bu seneye özel Batala Giba Brazilian percussion band geldi ki ben yine coştum. Adamlar muhteşemdi yahu. Başladım yine percussion band kursları arayışlarına bakalım başarabilecek miyiz :)

Spora ben devam ediyorum ama bünyem etmiyor :P Yani 1 aylık back on track sonunda ortaya çıktı ki şu andaki yaşam tarzım devam ettiği sürece 1 gr bile veremem :) yine söz verdik 1 ay sonrası için ama pek emin değilim buradaki biralara hayır demek pek de içimden gelmiyor sanırsam.

Yine beklemedeyiz biz burada. Bu arada türkiye de kaçırdığımız düğün sayısı 3 e çıktı. Teyzem geçtiğimiz haftasonu evlendi. Bol sitem ederek bize tabi yanında olamadığımız için. Ama o mutlu olsun gerisi de önemli değil zaten :)

1 yil daha

2009-07-26T16:17:00.003+03:00

Guzel haberi cuma gunu aldik. Su andan itibaren 1 yil daha buradayiz :) Sirada benim bu 1 yil icerisinde yapmam gereken islere dair plan ve program yapmak var :) Bakalim umarim guzel haberlerin arkasi gelir :)

Agladim

2009-07-23T14:02:00.002+03:00

Ben bugun bu yaziyi okurken agladim. Cok icime dokundu. Canim acidi. Takip ettigim bloglar artti. Puccanin gunlugu de bunlardan birisiydi.. Ama bugun okudugum son yazisi beni dagitti.

Uzunca bir blog:Part 1...Bazen :) Bazen :( Geçen Günler

2009-07-13T18:22:00.002+03:00

Epey zamandır güncellemedim blogumu. Biraz tembellikten, biraz yoğunluktan... Ama bu yoğunluk güzel bir yoğunluk... En son yazdığımda Hollanda’nın yazını yaşıyorduk.. 15 gün süren bu aşırı sıcak (ki kastım 25 derece :) ama nem oranı %100) havalarda kendimizi ya denize (ki bu da kuzey denizi) ya da evimizin yakınlarındaki göle atıyorduk. Ben hala düzenli olarak spora devam ediyorum aynı düzende de içmeye tabi. Bu yüzden fiziksel fark arayanlar için pek bir değişiklik görünmüyor. Yine misafir ağırlama modum tüm hızıyla devam etti. Herhalde blog yazmadığım süre içerisinde 3 ayrı gruba yemek daveti verdik. Güveç, pilav mezeler ve rakı ortamı. Ama yorulduğumu itiraf etmeliyim, ve birazcık da ekonomik olarak zorlandığımızı. O kadar yorulmuşum ki bu süreçten bir süredir evde yemek yapmaya üşenir olmuştum. Ya böyle hazır pizza alıp fırına atıyoruz, ya wok( çin işi fast-food) yiyoruz ya da gidip burger kingden oradan buradan abur cuburlarla karnımızı doyuruyoruz.

Bilge ben buraya gelmeden önce sosyal bir hayatı olmadığından sürekli dert yanıp duruyordu. Hani kimse ile iletişim kuramamaktan. Ben mi ayağımı sürüyerek geldim yoksa insanlar güzel havanın etkisiyle sürekli bir aktivite haline mi geçti bilmiyorum ama yazmadığım dönemde bir barbekü partisi, bir doğum günü partisi, bir uluslararası mutfaklar partisine katıldık. Onun dışındaki arkadaşlarımızla küçük gruplar halinde dışarı çıktığımız zamanlar hariç. Böyle olunca haftanın 2-3 günü yoğun alkollü ve yorucu geçer oluyor haliyle. Bilge şimdi de aşırı sosyalleşmenin getirdiği yorgunluktan şikayetçi. Bana sorarsanız hava hoş gün güzel :)

Tam bu blog yazısını yazarken bilgisayarımın internet bağlantısı koptu. Zaten bir süreden beri kablosuz interneti kullanamıyordum artık kablolusunu da kullanamıyorum. Bir bu eksikti.

Eğitime dair gelen güzel haberlerde ekonomik kriz sektesi vurdu. Keza kendimi “provisionally accepted” olarak bulduğum program ile ilgili olarak finans problemi olduğunu ve sandığım kadar çok insan (ki bu sayı 6 oluyor aslında en çok 6 imiş) alınamayacağını bilmek bu ön kabulün arkası konusunda inancımın biraz kırılmasına neden oldu ne yalan söyleyeyim. Bakalım neler olacak tam sonuçlar ağustos sonu gibi belli olacakmış ama ben pek de umutlu değilim sanki. Bu ekonomik kriz fazlaca mı bahane olmaya başladı bilemiyorum. Eğer akademik çalışmalar yapmayacaksan hiç boş pozisyon açma. Ya da sonrasında böyle mırın kırın etme.:(

Zaten bilgenin sözleşme durumu sakat. Yine o stresli günler bizi bekliyor aslında. Kim bilir pek zaman geçmeden apar topar Türkiye ye dönmek zorunda kalabiliriz. Senaryo çok iç açıcı değil. Eğer bilgeye sözleşme vermezlerse biz burada yaşayamayız. Türkiye’ye döner dönmez de Bilgeyi askere alacakları için o tezini de yazamaz. İşini bütün cevvalliği ile bırakmış olan bendeniz de evsiz ve barksız ve işsiz olarak annemin evine geri dönerim herhalde. Tabi tüm o yandan sırıtma ifadelerine gözlerimi kapamaya çalışarak.:(

Uzunca bir blog: Part 2 ...Bazen :) Bazen :( Geçen Günler

2009-07-13T18:17:00.005+03:00

Bu arada en önemli gelişme kardeşimin burada olması haliyle. 1 Temmuzdan beri yanımda gerçi şu ara her ne kadar İtalya da geziyor olsa da. Özlediğim bir yüz ve ses. Onu burada görmek bana inanılmaz keyif veriyor. Annemler de ağustos sonu gibi gelecekler eğer bir terslik olmazsa.

Bizim evimizi çok seviyorum. Gerek balkonu gerekse konumu gerek iç mekanı ile şirin mi şirin bir ev. Balkonda oturduğumuz vakitler özellikle sıcak zamanlarda epey arttı. Evin içerisinde sigara içmediğimizden :) her fırsatta balkona çıkar olduk. Bu sigara seanslarının birinde Pazar kahvaltısının ardından uzaktan gelen müzik sesini duyduk. Hazırlanıp bir bakalım neler oluyor diye gittiğimizde Rotterdam da ki Herriedag bir diğer deyişle NoiseDay e denk geldiğimizi fark ettik. Aklımın alamayacağı kadar birbirinden orijinal ve güzel harley davidson motorlar gözümün önüne dizilmişti. Her birini tek tek okşamak sevmek seslerini dinlemek istedim. Gerçi bu kısmen başardık da. En yüksek desibelde ses çıkaran harley yarışmasını dinledik izledik, harley pazarında aksesuarlarını inceledik. Harley podyumundaki birbirinden güzel motorlara böyle iç geçirdik. Bir de yaşları 50nin üzerinde koca göbekli uzun saçlı deri harley montlu dövmeli harley tutkunları arasında kalakaldık ve birbirlerine kendi motorlarını övmelerini uzaktan uzağa izledik. Bir motor nasıl kişiselleştirilebilir onu gördük. Çocuklar gibi şendiler o gün. Bir yandan konserler diğer yandan bira öte yandan benim motorum senin motorunu döver muhabbetleri arasından keyifle vakit geçirdik. Karar verdik bir gün mutlaka bizim de en az 1 adet motorumuz olacak.

Cuma yani 10 Temmuz benim kütüğümün değiştiği, bilgeye evet dediğim gündü. Yani kısacası evlilik yıldönümümüz. Özel bir şey yaptık mı hayır. Çünkü sevgili bilge bu günü anlamsız bulduğu için ben sadece bütün gün sürekli olarak “bugün bizim evlilik yıldönümümüz biliyor musun?” sorusuyla peşinde dolaştıysam da kar etmedi. Ona hiçbir şey ifade etmeyen bir gün, benim ismimin sonuna başka bir soyadını eklediğim, artık bekâr değil evli bir insan olduğum ilk gün olarak önem taşıyor. Her ne kadar onu anlamaya çalışsam da içim biraz buruk sanırım.:(

Bu haftasonu Avrupanın en büyük caz festivali var. İçimiz gidiyor dibimizde adamlar kalıyor. Bizim bulunduğumuz kente geliyor ama biz gidemiyoruz. Niye çünkü adam başı 85 euro yaparsan bileti ve senin de cebinde paran yoksa iki kişiysen ancak hayallerinde ya da you tube da dinleyebilirsin BB King i, George Benson ı vs. Oldu mu bize kapak evet.

Cumartesi akşamı buradaki arkadaşlarla kızlar gecesi yapmaya karar verdik. Tabi benim için bilge olmadan dışarıda vakit geçirdiğim ilk akşam olabilme özelliği nedeniyle de önemliydi. Daha doğrusu bu daha çok kendi çevrem ve kendi arkadaşlarımı oluşturma konusundaki ilk adım olduğu için keyifli oldu. Ama gruptaki bir arkadaş eşini getirince büyü bozuldu :P ben de bilgeye haber verdim ve gecenin sonu yine onunla bitti. Ama yine de bana sorarsanız çok keyifliydi. Hatun muhabbetinin dibine vurduk bilge baydı sanırım:) Diziler, alışveriş, türk filmleri vs derken vakit nasıl geçmiş anlamadım.:) Bu işi sıklaştırmayı ve tematik toplantılar yapmaya karar verdik misal türk filmleri gecesi hahahaha…

Pazar günü tam pazara yakışır miskinlikte geçti. Tüm gün film ve dizi izledik. Çok uzun zamandır sinemaya gitmediğim gibi sinema dünyasından da bi haberdim. Dün The Reader ve Slumdog Millionaire i izleyerek en azından biraz da olsa yakalamaya çalışıyorum geriden geriye... :)

Pek uzun oldu. Sustum.

Bu aralar ben

2009-06-22T00:57:00.007+03:00

Bol bol bisiklete biniyorum.

Gunesi her gordugumde tadini cikarmaya calisiyorum.

Bol bol bira tuketiyorum.

Sevgilimle evimizin yakinlarinda olan gol kenarina gidip keyif yapiyorum.

Misafirlerime sahane sofralar hazirlamak icin mutfakta uzun saatler geciriyorum.

Yeni insanlarla ozellikle de ortak tanidiklarimizin fazlaca oldugu insanlarla tanisiyorum. Leiden'i vb.mekanlari gezme firsati yakaliyorum.

o festival senin bu festival benim diye ordan oraya kosturuyorum.

Evimizi ve ozellikle de balkonumuzu yasanabilir ve keyifle oturulabilir hale getirmek icin yeni duzenlemelerime uygun alisverisler yapiyorum.

pazara gidip geldikten sonra ya da alisveristen sonra aksamustu (ki bu saat 8 e tekabul ediyor) yorgunluk birasi icmek icin eski limana iniyorum.

Davet eden arkadaslarin partilerine istirak ediyorum. Tabi ki partinin conceptine uygun bir modda :)

E iste uzun uzun yazmak yerine azicik fotom agrisiz blogum diyerek sozlerime son veriyorum cunku benim en deger verdigim insanlar evlenirken, canim kardesim mezun olurken, annemin dogum gunu babalar gunu derken ve ben buralarda ancak bunlari yapiyorum. Neyse kardesim geliyor az kaldi son 9 gun... hehehe

Raki gecesi

2009-06-16T21:29:00.007+03:00

Misafir ağırlamaya bayılıyoruz. Özellikle de onlar için enfes sofralar hazırlamaya :) İşte bu gazla dün akşam evimizde küçük bir davet verdik. Duyduk duymadık demeyin Rakı gecesi yapıyoruz kim gelmek isterse diye :) Davetin hafta içi olması davetli sayısını azaltsa da yine de hatırı sayılır bir kalabalık yakaladık. Sevgili Ali Hoca, Burcu, Ece, İpek, Sari, Merve ve kardeşi Eda nın katılımyla gerçekleşen gece şahaneydi.. Sabah 4 buçuk da bitti daha Bilgeye kalsa devam da edecekti. Sari aramızdaki tek yabancı olması nedeniyle rakı sofrasının gereği olan Türkleştirme geyiğini ona da yaptık..

Upuzun bir masa hazırlamıştık konuklarımıza. Fırsat bu fırsat en sevdiğim şey olan rakı sofrası kurma işini abartarak. Zeytinyağlılar ve yoğurtlu mezeler ve ara sıcaklar dengesini ayarlamak, yapımı meşakatli olan yiyecekleri önceden hazırlamak, bunun için yüklüce alışveriş yapmak gerekti. 1 gün öncesinde önce pazara sonra AH marketler zincirine son olarak da türk marketine gidilerek gerekli olan malzemeleri aldık.

Kafamda oluşturduğum listeme göre hazırlıklarımı yaptım. Neler yoktu ki ; zeytinyağlı yaprak sarması, zeytinyağlı kuru patlıcan ve kuru biber dolması, haydari, patlıcan salatası, yoğurtlu mantar, közlenmiş biber, yoğurtlu kabak, yoğurtlu havuç, piyaz, ara sıcak olarak da güveçte karides, sigara böreği hazırladım. Tabi kavun tabağı, peynir tabağı, kuruyemiş tabağı da geleneksel olarak yerini aldı..

Burada fazla bir eşyamız yok yani daha doğrusu daha bir kurulu düzeni olan evlerdeki gibi yemek takımları vs yok..Neyimiz var neyimiz yoksa serdik ortaya. Sanırım benim en sevdiğim şey insanlara güzel sofralarla şaşırtmak :) Bence rakı sofrası özen ister. O kadar keyifli görünmeli ki o keyif muhabbete de yansısın. Müziği de unutmadık elbette Müzeyyen Senar albümleri indirildi, neşet ertaş, kazım koyuncu, fikret kızılok da muhabbete renk kattılar... Herkes keyif almış gözüküyordu, ama en çok keyif alan biz olduk. Böyle sofra isteyenin yapması gereken sadece bizim evimizde misafir olmak :) Bekliyoruz :)

Jazz in de Gracht 2009

2009-06-14T02:12:00.010+03:00

Bu haftasonunun neşesi oldu resmen... Bilge geçen sene katılmıştı ve o kadar keyifle bahsetmişti ki bu sene de cuma ve cumartesi günlerinde gerçekleştirilen bu festivalin cumartesi ayağını yakaladık öyle bir yakaladık ki 6 saat aralıksız müzik dinledik. Şansımıza hava da süperdi. O kadar güzeldi ki askılı bluz bile giydim... :) Güneşi gördük :)

Festival ortamını anlatmalı ya da belki direk fotoğraflara mı bırakmalı gerçi benzerlerini daha önce sevgilimde görmüşsünüzdür ama ben yine de koyacağım. Ama festivali onun anlatımı ile size aktarmak daha güzel :)

"Çok sahneli, paralel konserli müzik festivali kavramına pek nefis bir Dutch dokunuşu. Ben sahneden sahneye koşmuyorum, kanal kenarında belirlenmiş yerlerden birine oturuyorum, biranın sandviçin satıldığı, gruplar tekneleriyle sıra sıra önümden geçiyorlar. Her tür ses donanımı teknenin üstünde, ellerinde fişle geliyor tekne, o noktadaki prize takıyor çalıyor, sonra fişi çekip gidince diğeri. Gördüğüm en şirin jazz festivali. Den Haag'daydı bu." demiş sevgilim. Onun lafının üstüne laf söylemez benim bünyem :)

Ben şimdi o vakit kimleri dinledik onlara dair fikir vermesi açısından listeleyim. Ama görsel anlamında yeterli gelmedi bana tüm bunlar diyorsanız da jazz in de gracht ın resmi sitesine tık verelim. Tabi sitenin sadece ve sadece hollandaca olduğunu söylememe bilmem gerek var mı?

Saskia Laroo band : Bu abla enteresan bir şekilde grupta oldukça dominanttı..nedir ne değildir diye eve geldiğimde bir araştırdım ki abla trompet üstadı imiş, albümleri, klipleri ve hayranları olan ünlü bir müzisyen :)

Ayrıca Traeben, Engels, Haanstra, Martinez Trio, Mischa van der Wekken 5 tet, Double Espresso, Azure, John Engels & Liz Horvath, Agog, Susanne Alt 4 tet, Diederik Rijpstra 4 tet, Bart Wirtz 4 tet, Lazy Boys (feat. Koos vd Hout trp.) diye uzar gider listemiz. Merak edenler için isimleri verdim, pek çoğunun youtube'da videoları var. Aslında geçmiş yıllardaki festivalin de videoları var ama ben bu seneden fotoğraf koymayı tercih ettim. Elimizde biralar güneşin altında kanalın kenarında ayaklarımızı kanal kenarından aşağıya sarkıtarak ve durduğumuz yerden birbirinden farklı tarzlarda ya da benzer şekilde çalan o kadar adam gelip geçerken insan keyiflenmez mi sahi :)

Aslında bir diğer tartışma da kent yaşamı üzerine. Bu festival ortamı kentlinin sosyalleşmesi, kent mekanını bilindik kullanımlardan çıkartarak alternatif kullanımlar önermesi, markete bile giderken kulağının takılıp bir ucundan dinleyebileceğin kadar özgür olması ya da o sokakta oturan insanların pılını pırtını toplayarak kanal kenarına konuşlanıp yemeklerini ve keyiflerini misafirleri ile paylaşması ve bunun sıradan birşey olması anlamında çok değerli bir durum. Aslında bu durum son dönemdeki planlama kuramlarının gerçeğe dönüşülebilir olduğunu görmek açısından çok çarpıcı. İmkansız değilmiş. Ama bunun için ufku geniş, zihni geniş, eğitimi geniş, görgüsü geniş, bilgisi geniş, cüzdanı geniş, çevresi geniş kent yöneticileri lazımmış.

Müzik dinlerken böyle bir festivali Türkiye de nasıl ve nerede yapabiliriz diye de düşündük. Kentin doğal bir parçası olan kültürel aktiviteler, huzurlu bir ortam, gündelik paylaşımlarla renklenen bir kalabalık ve keyifli müzik. Belediyenin desteklediği, uygun mekanın olduğu, dolaşımın sağlanabileceği, insanların oturarak da olsa sokakta biralarını keyifle yudumlayabileceği, haftasonu planlarına bu türden bir etkinliği ekleyebilecekleri türden bir kent var mı bildiğin:) sanırım 1 tane var.

Concha Buika

2009-06-01T19:15:00.003+03:00

Concha Buika chante La Bohème

Bu da the hague jazz festivalinin bize kazandırdığı :) Concha Buika... İspanyol şarkıcı... Çok buğulu bir sesi yok mu? Yoksa onu canlı canlı dinlemiş bir insan olarak ben mi çok etkilendim....

Araştırdım buldum... Jazz, flamenko, bolero,funk karışımı...Belki bazılarımız zaten biliyordur bilmeyenler içinse bu süprizli hatunu dinleyin derim arkadaşlar :) Merak edenler için kimmiş bu hatun deyi tık.

İyi seyirler....

Sondan başa :)

2009-06-01T18:34:00.009+03:00

Hızımız tam gaz... yaptıklarımız yapacaklarımızın teminatıdır... :) evimizi güzelleştirmek de bunun bir parçası tabi... ama arada pek çok gezdik hala normal rutinimize tam olarak dönemedik.. Bu arada güzel haberler yok mu var..:) ama ilerleyen günler ne getirecek tam olarak bilemediğimden hayal kurmak da istemiyorum :) ama benim buradaki varlığımı ve ben olarak tam da bana yakışır bir şeyler olacak umarım... en azından ilk aşamayı atlattık :) şimdi dönüp baktığımda çok hızlı bir mayıs ayı geçirmişim... istifa, bilgenin gelişi, buraya gelişimiz, burada oradan oraya koşturmalarımız... lafa gerek yok belki de fotolarla en güzeli mayısı anlatmalı :) Yukarıdaki foto size bahsettiğim Schröder House .

Aşağıdakilerde sondan başa mayıs ayı :) Arada yer almayan diğer keyif vakitleri, gidilmiş bir balıkesir seyahati, koyulamamış bir güneş oğlan var ama olsun bu bile yeter koca 1 ayı özetlemeye :)

Bi de bu şarkı da benden size :) Fotolara bu şarkıyı dinlerken bakın olur mu :)

Cok hizli

2009-05-25T15:32:00.004+03:00

Neler yapmadik ki geldigimizden beri.... ayagimizin tozuyla yatili misafir agirladik:) deniz abla ve ece geldi bize... her ne kadar evimiz henuz temizlenmemis olsa da :) o haliyle agirladik onlari, keyifle yemek yedik sonra disari ciktik :) deli gibi ictik sarhos olduk, cok eglendik :)

ertesi gun onlar gittikten sonra irem in go/nogo jurisini gecmesi serefine de witte app diye bir mekana gittik, sonradan tanistigimiz yepyeni insanlar oldu :) keyifle oturduk

cuma gunu ise sevgili deniz ve tolgayi turkiyeye donmeden once gormek icin delfte gittik, onlarla oturduk bir kac saatcik, cunku thehague jazz festivaline onceden alinmis biletlerimiz vardi aksam 7 gibi gittik sonra sabah 4 te donduk'

cumartesi gunu dinlendik, evde birimiz bir bilgisayarda dizilerini izlerken digerimiz, turkiyeden aldigi oyunun tadini cikarmakla mesgul oldu :)

pazar gunu aslinda deniz ve tolganin toparlanmasina yardimci olacaktik :( ama demiryollarinin bakima alinmis olmasi planlarimizi altust etti..cok uzulduk goremedik bir daha onlari... ama o sirada turkiyeye donmus oldugunu dusundugumuz deniz abla aradi, ben donmedim uzattim iznimi dedi hadi gelin utrecht'e hava mis... madem dedik gidemedik, oraya gidelim moralimiz duzelsin:) kanal kenarinda gunesin altinda beyaz biralarimizi yudumladik, yemegimizi yedik, ecenin okuluna gittik, bu arada yillardir kitaplarda gordugum Schroder House i canli canli gorme firsatim oldu... yorulduk :)

bugun artik biraz evle ilgilenmece gunu... bakalim nasil senlenir guzel balkonumuz, alisveris yapmali biraz tadini cikarmali evin,, renklendirmeli calismalar bunun uzerine :)

yarin aksam bu sefer de Emine yi gonderiyorus turkiyeye... onun vesilesiyle delfte gidip arkadaslarimizla sohbet edices :) ve ayrica spor salonu icin deneme gunum var... bir taraftan arastiriyorum....yarin deneyecegimmm bakalim goruces :)

evin onu cok senlikli cocuklar ve aileleri gunesin altinda cocuklar simdi hulalop ceviriyorlar, anneleri oturmus bir kilimin uzerine onlari seyrediyor ve gunesleniyor... denizkizinin buraya gelecegi hayaliyle keyifleniyorus biz de bilgeyle :)

kardesim biletini aldi :) gelis var donus siz kovana kadar diyor :) nasil olsa onun yapacak cok seyi var..bi suru arkadasi istedigi kadar kalsin benden mutlusu olur mu :)

cok mu hizli geldi...valla obur turlusu bana ters gelirdi zaten:)

to be continued...

5,15,19

2009-04-24T00:09:00.005+03:00

5 mayıs
Sevgilimin yamacıma geleceği gün :) Ekim ayından beri Türkiye'ye ilk gelişi. Çok özledi biliyorum, ailesini, arkadaşlarını, okulunu, hocalarını. Pek çok şey planlıyoruz şimdiden, doğum günü kutlamaları, bahar şenliği, keyifli akşamlar :) Sevgilimin özlemlerini gidereceği gün.

15 Mayıs
Eylül 2007'den beri devam eden ama beni hiç bir gün mutlu etmeyen işimden kurtulacağım gün. prangalarımdan... ilk günden beri ne işim var benim burada diyordum. Sadece oradaki arkadaşlarımı alsak gerisini atsak toptan pek şahane olurdu. Geride bıraktığım 3-5 kişi dışında adını her duyduğumda tüylerimi ürperten o işyerinden kurtuluşum.

19 Mayıs
Evliliğimin kaçıncı ayına resmi olarak tekabül ediyor bilmiyorum, ama pratikte evleneceğim gün denebilir :) artık baba evinden ayrılma vaktinin geldiği ve kendi evimin düzenine alışmamın gerektiği gün. Birlikte sevgilimle elele veda edeceğiz sevdiklerimize :) ama onları keyifle evimizde ağırlamak için ısrarla davet ettikten sonra :) Bundan sonrası muamma. Şöyle böyle... Yani planlar var elbette... Hollandaca kursu, drum workshop, spor salonu... şööle bir süreliğine tatilde diyebiliriz belki bu döneme. Belki gün gelir, beklediğim tüm güzel şeyler olur. Ben falın yalancısıyım :) Bakalım, Ankara'yı kısa bir süreliğine sevdiklerime emanet edip, sevdiğimle bulutların üstüne çıkma vakti :)

Sansür

2009-04-15T23:20:00.003+03:00

Bu aralar işyerinde sansürlüyüz. :) Sadece ben değil tüm bloggerlar, tüm facebook kullanıcıları, tüm video siteleri ve tüm tekel ürünlerinin olduğu resmi siteler engellenmiş durumda. Bu nedenle akşamdaaan akşama gelinen evde bloga ayrılan vakit kısalmakta. Hadi facebook, video sitelerini anladım da ne istediler tüm günümüzü geçirmemizi sağlayan boş oturan insanlar olarak bizi oyalayan bloglarımızdan. Ben şimdi nası takip edicem, rabiş'i, didem'i, umut'u, anıl'ı, denizkızını'ı, ebruskoniyi :) borayı, defdef'i, tanya'yı, meripoint'i, ibeking'i, pino'yu, diye uzar gider bu liste... neyse sansüre oldum olası karşıydım... Alternatif yok, toplanın kızlar,dantele başlıyoruz. Dantelin modası geçtiyse son dönem modası amigurumi yapalım hade :)

Sheketak'ın ardından

2009-04-10T10:21:00.007+03:00

Perküsyon sevdam yüzünden apar topar Ankara Uluslararası Müzik Festivali kapsamındaki Sheketak Ritm ve Dans Grubunun dün performansını izledim. Az bilgi pek çok gaz ile aldığım apar topar biletlerin ardından. Ezgi'ye de kısa bir sorunun ardından; "Perşembe akşamı işin var mı? " ve peşi sıra gelen "yok" cevabının ardından hemencecik biletleri almıştım. Ezgi söyleniyordu dün akşam yemek yerken hala "inşallah verdiğimiz paraya değer!".

Derken MEB şura salonuna gittik. Salondaki diğer misafirlerin yaş ortalaması enteresan bir tablo oluşturuyordu. 60 yaş ve üstü konuklar ile 5-7 yaş arası çocuklar arasında çok azı bizim yaşımızdaki izleyicilerdi. İnternetten araştırdığımda grup hakkında öncesindeki kanım, ve gelen konuklar arasındaki bağlantıyı kuramamış olmam; bu performanstaki konukların daha çok Secda Cenap And Müzik Vakfı'nın konukları ya da Vakıf yöneticileri olduğuna inancımın artırdı.

Performans başladığında bunun basit bir ritm ve dans grubu tanımlamasının çok ötesinde olduğunu farkettim. Ben konser ve renklendirilmiş dans performansı beklerken başlı başına her yönüyle, kullandıkları her unsurla görsel ve işitsel bir şov olduğuna kanaat getirdim. Performansın ivmesi gitgide yükseldi.

Bir süre sonra aklımıza gelebilecek her türlü materyal; hem görsel hem de işitsel olarak, karşımıza çıktı. Barkovizyon kullanımları ve bunun performansla birleşimi muhteşemdi. Kan ter içinde kalan grup üyeleri ile tencere, tava, bankamatik şifre sesi, horoz , araba vb. derken canlı bas davul ve klavye ile oluşturulan ritmler ve danslar etkileyiciydi. Tek başına ne dans ettiler ne de ritm yaptılar, hepsi biraradaydı, kah rap söylediler, kah salsa yaptılar, kah kafa salladılar, kah kukla oynattılar, kah pandomim yaptılar diye uzar gider bu liste...

Çooook keyifliydi çoook.. Ellerimiz kızarıncaya kadar alkışladık. Çok güldük, çok eğlendik :) Düşündük bu grup ODTÜ'ye gelmiş olsaydı böyle mi olurdu diye... Ah keşke dedik içimizden... Mutlu olduk. Boşa gitmedi paralar :)

Ayran gönüllü ben

2009-04-08T13:58:00.003+03:00

İlgim hep olmuştur yörelerin ülkelerin danslarına ve müziklerine :) Böyle ne zaman bir yerlerde bir yöreye ya da bölgeye özgü bir şeyler izlesem içimi birden heyecan kaplıyor. O gazla bulduğum ilk kursa yazılasım geliyor. Kısa bir süre sonra bu gazım geçiyor ama yine de ilgim her defasında yeniden depreşiyor.

Bi ara ege havalarına takmıştım ... Harmandalı zeybek, sonra aklıma sirtaki takıldı.. ve Zeybetiko.. Onları izledim dedim gidip öğreneceğim. Sonra Güney Amerika danslarına takıldım, allahım elimde olsa ilk bulduğum perküsyon grubuna kendimi bırakıp keyif yapıcam ama olmadı bir türlü. Neyse biraz önce de horon izledim ama bööle afillisinden. Aklım kaldı keşke ben de horon bilseydim dedim.

Bir de oturup bir süre o hevesle araştırıyorum. Nerden çıkmış nereye gelmiş falan diye sonra sanki hiçbirşey yapmamış gibi aklımdan uçup gidiyor. Ayran gönüllü müyüm ben acaba? Neyse bu sefer kayda geçsin istedim...Ne güzel şey yaw bir kültürün böyle representasyonu. :) Şekle dökülmüş hali.. hepsini öğrenmek istiyorum. Ama hemencecik... var mı böyle bir teknoloji:)

Faili Meçhul Kıyak Hareketi

2009-04-06T14:01:00.004+03:00

"Ufak şeylerle insanları mutlu ederek mutlu olmak… Hem de anonim biri olarak!"

Fikir atölyesinin sahibi Tunç Kılınç tarafından 27 Şubat 2009 tarihinde başlatılan bir sivil hareket. Adı da Faili Meçhul Kıyak Hareketi. Düzenli olarak blogunu takip ettiğim yazılarını kısmen beğendiğim bu blog sahibinin bu hareketinde elbette "Amelie" ya da "İyilik Bul İyilik Yap" filmlerinden izler var. Ama bu sivil hareket beni de heyecanlandırdı. Medyada da oldukça ilgi görmüş bu hareket. Bunu bireysel olarak ben de arada sırada yapıyordum. Ama bunu bir sivil harekete dönüştürmek ve bunun bir parçası olmak oldukça keyifli birşey olmalı...

Neler yapılabilir? i şöyle açıklamış Tunç Kılınç:

"Basitce tasarlanmış bu kartın sekiz adetini bir A4′e yerleştirdik. Dilerseniz bu A4′ü basıp sekiz tanesini aynı anda elde etmek mümkün. [Standart yazıcılar keşke lamine baskı da yapabilse!]

Baskı alabileceğiniz A4 boyutundaki dosyanın Word ve pdf formatları bu linklerde. Resim (.jpeg) olarak ise bu linkte bulabilirsiniz. (Yukarıdaki üç linkten birine sağ tıklayıp “save link as” veya “hedefi farklı kaydet” yaparak bilgisayara almak mümkün.)

Kart oyunun bulaşıcılığı ve devamı için gerekli. [Bir de "aa bak birisi burada ne unutmuş" denmemesi için!] Kime, ne zaman, hangi şartlarda bir kıyak yapacağımız da zaten belli olmaz. O yüzden bunları kesip cüzdanda taşıyoruz :)

Şimdi ilk etapta aklıma gelen birkaç fikir:

* Köprü gişesinde arkadaki arabanın parasını vermek ve hızla uzaklaşmak. Gişe görevlisinden kartı arkadaki arabanın şöförüne vermesini rica ediyoruz.
* Yaz sıcağında kalabalık bir belediye otobüsünün içinde buz gibi bir kasa kolayı unutmak (kartlar kolalara iliştirilmiş.)
* Uzun yıllar bakımsız kalan bir mezarı temizlemek ve çiçek dikmek. Kartı mezara bırakıyoruz. Oradan geçen birilerinin belki dikkatini çeker.
* Karta ataçlanmış 10 TL’lik bir banknotu yolda düşürmek.
* Birinin posta kutusuna gelen elektrik veya su faturasını alıp, ödemek. Sonrasında faturayı makbuz ve kartla beraber posta kutusuna geri koymak.
* Haftalardır pis kalmış bir arabayı gece yıkamak ve sonrasında kartı sileceğe iliştirmek.
* Vapur iskelesinde veya metroda turnikelerden birinin üstüne karta ataçlanmış bir jeton bırakmak.
* Sipariş verdiğimiz (bir alana ikincisi bedava) pizzayı komşumuzun zilini çalarak kapısına bırakıp kaçmak (kart pizza kutusunun içinde.)"

diye uzayıp gidiyor liste. Haberi olanlar olmayanlara iletsin..Bu hareket yayılsın bence..:)

Bu hareketle ilgili detaylı bilgi için tık.

Zonguldak'ın ardından geçen 2.yıl

2009-04-06T10:08:00.002+03:00

Evlendik. Evimizi kurduk. Epey bir eğlendik. Bahane oldu görmediğimiz dostlarımızı gördük. Şebeğe de döndük. Tüm bürokrasi ile boğuştuk, başardık. Oturumu aldık. Gittik evimizi kurduk. Ellerimizle tek tek seçerek keyifle. Sonra o evde bi sürü misafir ağırladık. En müdavimleri Tolga ve Deniz oldu :) Sevindik. Mutlu olduk. Kavga ettik. Birbirimizi yedik. Sevdik.
Ya sonra...
En güzel anlarında hep geri dönmek zorunda kaldım. Oysa tüm bunlara sırf kendimize verdiğimiz söz yüzünden kalkışmamış mıydık? Dememiş miydik bir sonraki yıldönümümüz ayrı geçmeyecek diye? Keyifle kutlayacağız diye... 1 yıl daha geçti, o köprünün altından çok sular aktı ama bizim su bir türlü yolunu bulamadı. Yine ayrı 1 yıl... Önümüzdeki yıllardan mı ümit etmeli bilemedim.
İyi ki varsın sevgilim... İyi ki hayatımdasın. Seni çok seviyorum.

Sheketak

2009-04-03T11:27:00.004+03:00

One Minute Sheketak

9 Nisan 2009 Perşembe Akşamı Ankara Uluslararası Müzik Festivali kapsamında Sheketak Ritm Dans Grubunun konserini MEB Şura Salonunda izleyeceğiz. 1997 yılında Zahi Patish ve Danny Rachom tarafından kurulan grup canlı müzik performansı ile dansı birleştiren bir performans sunan 5 kişiden oluşmakta imiş. Bugün 20 sanatçı ile hazırladıkları performanslar ile dünyada 25 ülkeden fazla gösteri yapma imkanı bulmuşlar. Bu aralar "percussion band" sevdam, ilk fırsatta dadanmayı düşündüğüm bir atölye çalışması ve bu sevdamın devamı olarak ritm ve dans ögelerini birlikte gördüğümde vazgeçemediğim ve biletini aldığım bir performans oldu. Daha farklı bir performans hayal ederek aldığım biletlerden bambaşka bir şey çıkacağını internetten yaptığım ufacık araştırmalar bile gösteriyor :) Yapacak birşey yok :) Ben daha perküsyon ağırlıklı bir performans beklerken sanırım daha çok elektronik müzik tabanlı dans show çıkacak karşıma. Ama bekleyelim görelim. Yorumlar daha sonra :)

Bu akşam tiyatrodayız :)

2009-04-03T11:15:00.003+03:00

ODTÜ Sanat Festivali kapsamında sevgili Didem'in önayak olmasıylan bir ekip olaraktan bu akşam "Koca bir Aşk Çığlığı" oyununu izleyeceğiz. Yorumlar daha sonra :)

Bir zamanların efsanevi oyuncusu Hugo Martial (Selçuk Yöntem ) yıllar sonra iki kişilik bir oyunla sahnelere dönmeye hazırlanmaktadır. Heyecanlı ve endişelidir. Ama provanın ilk gününde diğer oyuncunun oyunu bıraktığını öğrenir. Menajer (Hazım Körmükçü) ve yönetmen (Bekir Aksoy ) duruma bir çare ararlar. Hugo Martial ya on yıl önce ayrıldığı umutsuzca hatırlanmayı bekleyen alkol tedavisinden yeni çıkmış eski eşi Gigi Ortega (Tilbe Saran) ile oynamaya razı olacak yada hem unutulmuşluğa geri dönecek hem de bütün ekibi işsiz bırakacaktır.
Çaresizce son bir kez bir araya gelirler ve cehennem başlar !
Koca Bir Aşk Cığlığı tiyatronun büyülü dünyasının perdelerini aralıyor, araladıkça perde gerisindeki acıları, keyifleri görecek, bir oyunun parlak ışıklara kavuşmasının heyecanını paylaşaçak ve çok eğleneceksiniz.

Oyunla ilgili benden önce başka bir yorum yazısı için tık.
Tilbe Saranla oyunla ilgili röportajı için tık.

2009-04-03T10:55:00.005+03:00

Geçen sene eylül ayında önünden geçtik..Aslında içimden bir ses gir içeri dedi.. Ama biz oraya aile ziyaretine gitmiştik sevdiceğimle. Bu nedenle bir başka bahara sakladık hevesimizi. Fevzi ve Eylem'in ısrarlı tavsiyeleri vardı. Daha da çok hayalimiz hep birlikte orada tatil yapmaktı. Ama şimdilik olmadı. SAbun, sucuk,yoğurt kavurma ayva ve portakal reçeli marmelat turşu ekmek yapmayı öğrendiğiniz bir tatil düşlesenize :) Ya da denizden çıkıp hayvanlara yem verme sıranızın geldiğini, doğaya zarar vermeden yaşadığınızı...

Ekolojik yaşam üzerine kafayı yoran ve bunun için kendi inisiyafitlerinde düzenlerini kurmuş olan adı üstünde bir mekan İmece Evi. Hiç çöp üretilmiyor mesela İmece evinde. Aradığı konfor olanlar uzak durmalı. Ama alternatif tatil önerisi ve doğal yaşama dair bir takım öğretilerle keyifle tatil yaparım diyenler için çağrıları aşağıda :)

Sevgili ziyaretçi,destekçimiz (*)

Tertemiz,mini minnacık güvenli ve konforlu (!?) barınak evciklerimizde;“kapalı alanda sigara içmem,TV zaten aramam,WC-duşun ortak olması sorun değil,kola cinsi gazlı içeceklerden zaten uzak durmak istiyorum ve sabah akşam olabildiğince doğal ürünlerle beslenmek ve benim gibi insanlarla bir arada hem tatil yapıp hem de çalışmalara katılmak istiyorum” diyenlerdensen o taktirde hiç durma hemen gel.Gelirken boş kavanozlarını,mayolarını,köpek yada kedini,müzik aletini evde unutma ::-)

**Sabah,öğle,akşam yemekleri,çay,kahve,meyve dahil konaklama bedeli 50 ytl.

Gelirken ve İmece’deyken lütfen dışarıdan sağlığın için çok gerekli ilacın dışında yiyecek ya da içecek, peçete, kağıt mendil getirme! Çünkü bunlar bizim için hem çöp demek hem de İmece piknik yeri değil! Çevreni dikkatle incelediğinde göreceksin ki İmece’de neredeyse hiç çöp çıkmıyor. Hayvanların yemediği bir tek limon kabuğu idi ona da ekolojik bir çözüm bulduk ::-)

Günde üç defa yemek yiyoruz.Yemeği "açık büfe" olarak hazırlıyoruz.Ve emin ol hiç aç kalmazsın.Çünkü yemeğin içinde yaşıyoruz.Her taraf bitki-sebze,dolayısı ile bol kepçe yapıyoruz.

Gene belirtmekte fayda var İmece’de “garson hizmeti” yok.İstediğin şeyler için mutfağa uğraman yeterli.Göreceksin ki sana yardımcı olmaya çalışanlar sadece senden az önce İmece’ye gelip, durumu kavrayıp, sana hizmet üretmeye başlamıştır ::-)

İmece Evi’nde yaşarken bulaşıktan yemeğe, bahçeden hayvan bakımına, atölyeçalışmalarından balık tutmaya, o an gerekli çalışmalara gönüllü olabilir,dilediğin aşamasında katılabilirsin. İmece Evinde çalışmak zorunda değilsin.Ancak İmeceyi turistik bir tatil yerine dönüştürmemek ve biz de kendimizi "müşterilerine hizmet üretmek zorundaki turizmciler" gibi hissetmememiz senin elinde.

Kendine yada ihtiyacı olduğunu düşündüğün yakınına bir iyilik yap ve İmece Evi’ne gel yada yakınının gelmesini sağla.

Tamamda odalar nasıl diye merak ediyorsan fotoğraflar bölümünde oluşturduğumuz "Mekanlar & Yapılar" adı altındaki bölüme girerek inceleyebilirsin.yada aşağıdaki bağlantıya girerek...

Yazın gelmek isteyenlerin merak edip sorduğu soru; Denize sıfır mı ve kum varmı?

Evet,İmece Evi denize sıfır ve plajı tırmıkla elenmiş doğal kum.Denizin içi 3-4 metreden sonra gene kum.Gene de eksik bir şey görürseniz sormaktan lütfen çekinme.

İmece Evinde seni bekleyen başka süprizleri bilmek istiyorsan " İmece Evine hoşgeldin"

ve “İmece Evi’nde bir gün” yazılarını okumanı öneririz ::-)

Yazın 30 Kışın ise en çok ısıtabildiğimiz 20 yatak kapasitemiz var. Özel durumlarda,grup katılımlarında bu sayı 50 hatta 70 kişiyide buldu. Çadır ve uyku tulumları ile gelen görevli,konulu grupların sinerjisi her zaman yaşamı kolaylaştırıyor ::-)

(*)Sana “destekçi” dememizin nedeni; onca seçeneğin varken zamanını İmece Evi’ne ayırdığın,çalışmalara destek olduğun için sana “destekçi” diyoruz ve katkıların için teşekkür ediyoruz ::-)

Karikatürlerle yerel seçimlerden seçmeler :)

2009-04-03T10:06:00.004+03:00

ah bu oy pusula falları... çaresizliğim bana mı kaldı?

yapacak bişi yok ne de olsa bir yarımadayız. :) Akdeniz iklimi ve karasal iklim farkı desek :)

En çok bunu beğendim... hahaha...

*www.sendika.org adresinden alınmıştır :)

Hastasıyım kendisinin:)

2009-04-03T09:45:00.003+03:00

Kız kardeşlerin, aile bireylerine mutluluk saçtığı, erkek kardeşlerin ise sıkıntı verdiği belirtildi.
İngiltere’de Ulster Üniversitesinden bilim adamlarının, yaşları 17 ila 25 olan 571 kişinin katılımıyla yaptığı araştırma, kız kardeşlerle büyüyen kişilerin daha mutlu ve dengeli olabileceklerini gösterdi.
Araştırmada, kız kardeşlerin olduğu bir ailede büyüyen kişilerin, daha açık fikirli ve duygularını tartışmaya daha istekli oldukları da gözlendi.
Katılımcılara, olumlu bir görünüme ve akıl sağlığı sorununa sahip olup olmadıkları dahil olmak üzere psikolojik değerlendirme yapan sorular sorulduğu, kızların bu etkisinin, özellikle boşanma gibi aileye acı veren olaylarda önemli olduğu belirtildi.
Araştırma ekibinin lideri Profesör Tony Cassidy, "Kız kardeşlerin, ailelerde daha açık bir iletişim ve bağlılığı kuvvetlendirdiği görülüyor" derken, sorunları içselleştirme eğiliminde olan erkek kardeşlerin tam ters bir etkiye yol açarak, aileye sıkıntı verdikleri kaydedildi.(aa)

Radikal gazetesinde 02 nisan 2009 tarihinde yayınlanan bu haberi okuyunca sadece aklıma "Hahayytt seviyorum uleyn kardeşimi" demek geldi... İyi ki dünyalar tatlısı kız kardeşim var :) Hastasıyım kendisinin...delirious :)

Dest-i İzdivaç 1927

2009-03-31T11:15:00.005+03:00

Soner Yalçın'ın odatv'de yayınlanan bu haftaki makalesini paylaşmak istedim. Aslında detaylar çok enteresan. Soner Yalçın yazısında aslında bugünlerde TV ekranlarında popüler olan izdivaç programlarının özüne inmiş. Sadece yeni türk alfabesinin kabulünün ardından gazete tirajlarındaki düşüşü engellemek adına yaratılan karakterler üzerinden okuyucularına hangilerinin ideal eş olabileceği üzerinden tahmin yürütmesi ve üzerine konulan ödülle başlamış aslında bu merak. O zamanların popüler magazin dergileri Haftalık Mecmua ve Yedigün'de mutlu evlilik (mesut izdivaç) ve ideal eş tanımlarını yapmış hatta mektupla onlara başvuranlara tavsiyelerde bulunmuşlar. İdeal Türk kadın tipi tanımları ve koca arayanlara tavsiyelere bakılırsa aşağıdaki gibiymiş.

"Kızlarda evlenme yaşı 24, erkeklerde ise 29’du.
Peki, evlenecek kadın nasıl olmalıydı:
“Vücudu sağlam, asabı kuvvetli, çizgileri yuvarlak, gözleri parlak, dudakları dolgunca…”olmalıydı.
Kızların “koca avlayabilmek” için şu 11 kurala uyması gerekiyordu:
İyi huylu olmak, fazla boyanmamak, erkeğe arkadaş olabilmek, iyi ev kadını olmak, kıskanç olmamak, erkeği kıskandırmamak, akıllı hareket etmek, artist ruhu barındırmak, erkeğine göre giyinmek, çok zayıf olmamak, balık etinde olmak…
“Sahte münevver, ukala, şımarık, artist, dişi kurt, süs kadını” gibi olanların şansı hiç ama hiç yoktu! "

Ayrıca Haftalık Mecmua'nın 12 Mart 1927 tarihinde çıkan sayısında "Hangi Kızla evlenmeli?" konu başlıklı anket de düzenlenmiş. Derginin belirlediği 8 ideal tip içerisinden okuyucuların ideal eş tanımları irdelenmiş. Soner Yalçın yazısında bu tipleri şöyle ifade ediyor:

Haftalık Mecmua: Hangi Kızla Evlenmeli

Tarih 12 Mart 1927.
Haftalık Mecmua’sı bir anket düzenledi: Hangi Kızla Evlenmeli?
Dergi sekiz ideal tip belirleyecekti.
Okuyucu bunlar arasından hangi kızın evlenilecek ideal bir eş olduğuna karar verecekti.
Ankete katılanlar arasında birinciye 25, ikinciye 15, üçüncüye 10 lira verilecekti.
Haftalık Mecmuası’nın farazi olarak belirlediği sekiz ideal tip şuydu:

Ulviye Perihan Hanım: Uzun boylu güzel bir kızdır. Çamlıca Lisesi’ni bitirmiş ve iki yıldır Hukuk Fakültesi’nde okumaktadır. Güncel olayları yakından takip eder; ülke sorunlarını arkadaşlarıyla tartışır. Militan yönü vardır. Şen şakraktır.

Ferihan Şevket Hanım: Sosyete kızıdır. Gayet şık giyinen güzel bir kızdır. Piyano, keman çalar. Evlerinden misafir eksik olmaz. Dans en büyük merakıdır. Birkaç erkekle flört eder. Ailenin kimi dostları, annesini zaman zaman bir köşeye çekip kızının bir kazaya uğramaması için uyarır. Ancak annesi salon hayatından yanadır, kızına toz kondurmaz. Bu tür tavırları görgüsüzlük olarak değerlendirir.

Mediha Hanım: Osmanlı tipidir; pek sokağa çıkmaz. Çağdaş eğlence türlerini sevmez. Sinemaya, tiyatroya, baloya gitmez Çok sıkı bir aile terbiyesi almıştır. Dindardır. Çok güzel bir kızdır. Çok merhametli bir kalbi vardır.

Nevire Hanım: Moda düşkünü, artistliğe meraklıdır. Kirada otururlar ama giyimi kuşamıyla zengin bir intiba bırakır. Ailesiyle arası iyi değildir. Evde hiç bir şeyi beğenmez. Hayal dünyasında yaşamaktadır. Şan, şöhret peşindedir. Beyaz perde tek idealidir.

Bedia Nuri Hanım: Bilim kadınıdır; Fen Fakültesi’nde öğrencidir. Bilim onun için yaşamın tam kendisidir. Boş zamanlarını bile kütüphanede geçirir. Boş sohbetlere katılmaz. Sade giyinir.

Nimet Hanım: Boylu, poslu sağlıklıdır. Zengin bir çiftlik sahibinin kızıdır. Konya doğumludur sonra İstanbul’a gelmişlerdir. Tüm gününü ailesiyle geçirir. Kent yaşamına uzaktır. Fazla açılıp saçılmayı sevmez.

Melahat Hanım: İstanbul’un mutaassıp ailelerinin birinin kızıdır. Çok güzel ve zekidir. Evden pek çıkmaz. Sinemaya ancak üç kez gitmiştir. Tüm bu münzevi hayata karşın hayat dolu kızlara gıpta etmektedir.

Muazzez Cevat Hanım: Yirmi beş yaşındadır. Çalışıp hayatını kazanmaktadır. Maaşı 90 liradır. Fransızca-Almanca bilir. İşkoliktir. Ama kadınlığını unutmamıştır. Süs meraklısıdır. Şık giyinir.

Haftalık Mecmuası’nın ideal sekiz adayı buydu.
Sizce okuyucular kimi birinci seçti dersiniz:
Mediha Hanım!
9754 kişiden 3363 kişi Mediha Hanım’ı evlenecek ideal eş olarak görmüştü.
İkinci Nimet Hanım, üçüncü Bedia Nuri Hanım ve dördüncü Muazzez Cevat Hanım seçilmişti…

Baktım ben kim olabilirim diye; muazzez cevat hanım ile ulviye perihan hanımdan bir kısım alabilirim. Sonra birazcık bedia nuriden birazcık nevire hanımdan izler de taşıyor olabilirim.. Var mı kendini bulan bu tanımlardan ;)

Sandıklar açıldıkça...

2009-03-30T09:18:00.005+03:00

Kafamı çevirdiğim her yönde o pişkin suratı görmekten, nereye gitsem bu kente yaptıklarını görmekten, kimliğini kaybetmiş bir kentte yaşamaktan nefret ediyorum. Başkent niteliğini kaybettiren kimliksiz politikaların sonucu olarak, herhangi bir kongre merkezi, herhangi bir lunapark, herhangi bir alışveriş merkezi olma özelliğinden başka bir şeyi olmayan bu kentten, köstebek misali bata çıka gittiğimiz yollardan, taşıma suyla döndürmeye çalıştığımız evimizden, hayalet binalarla paylaştığımız sokaklarımızdan, kenti ve kentliyi yoksullaştıran ve yoksunlaştıran zihniyetlerden, insanca yaşama hakkımı, sağlıklı, düzenli, yaya dostu ve kimlikli bir kentte yaşama hakkımı elimden alan saltanattan nefret ediyorum. Benim gördüğümü göremeyen, 3-5 kömüre oyunu satan ya da satmak zorunda bırakılan, ilkokul düzeyindeki algılama seviyesi ile körükörüne bağlanmış ve bu pişkinliğe bu yalancılığa oyunu kaptıranlardan da nefret ediyorum. Çıkar ilişkileri içerisinde cukkasını toplayıp, rantını paylaşan ve bu nedenle hala bu kenti kurban eden zihniyetlerden de nefret ediyorum.

Hatırla Ankaram

2009-03-19T11:14:00.003+02:00

Ankaranin su, ulasim ve kentsel donusum konularina deginen kısa film denemesi. Melih Gokcek Ankara'ya ve Ankaralı'ya neler yaptı, hatırlatmak icin, izle, izlettir, forward et, çogalt, dağıt...

Hatırla Ankaram_Part 1
Hatırla Ankaram_Part 2
Hatırla Ankaram_Part 3

Destek ile köstek

2009-03-19T09:13:00.006+02:00

Bazı ebeveynler vardır, çocuklarına yardım olsun diye onlar adına onların işlerini yaparlar. Hani mesela daha iki yaşındayken sizin yerinize oyuncaklarınızı toplarlar, sonra bu onlu yaşlarınıza geldiğinizde kıyafetleri toparlamaya dönüşmüştür. Çocukken sulu boya ile bişiler yapmak istersiniz, babanız alır eline fırçayı sizin için tek tek boyar ya da kendi başınıza ayakkabınızı giymek istersiniz ama anneniz daha fazla geç kalmamak için sizin yerinize ayakkabılarınızı bağlar, "gocuğunuzu" giydirir ve size her daim hazır bir hayat sunarlar. Hani bu okul öncesi, ilkokul, ortaokulda full performans devam ederken lisede artık kendinizi keşfetme bağımsız bir birey olma iç güdüsü ile sadece konforunuza ilişkin noktalarda, işinize gelen kısımlarda daha sınırlı gibi gözükse de devam eder. Mesela bir yerden bir belge alınması gerektiğinde baba aranır; odanızı düzenlemeniz gerektiğinde sizin yerinize anne yapar diye uzar gider liste... Yirmilerinize geldiğinizde hala babanız ya da anneniz bişileri danıştığınızda size tarif etmek ya da öğretmek yerine hala sizin için yapıyorlarsa işte o zaman birşeylerin ters gittiği farkedilir:)

Bu sabah bunu düşündüm. Nereden geldi diye sormayın. Son bir kaç zamandır birebir şahit olduğum olaylar:

Kardeşimin kare desenli atkı örme hevesi, annemin ona nasıl örmesi gerektiği konusunda yol göstermek yerine onun için örmesi ile son buldu. Ya da babamın kardeşime araba çalıştırması, onun yerine el freni çekme, onu yerine park etme ve tüm "zorlukları" onun yerine çözme çabası nedeniyle olumsuz sonuçlandı. Son olarak arabamla babamı AŞTİye bırakma zorunluluğu herşeyi bizim yerimize yapan babamın kendi kendini AŞTİ ye bırakması ile bitti.

Bu ve buna benzer olaylar, yetişkin bir birey gibi yaşamaya başladığında ya da hayatını biriyle paylaşmaya çabaladığında insanın önüne ciddi engeller olarak çıkıyor. Herşeyi sizin yerinize yapan birilerinin varlığına alışkın olarak, sonrasında hayatınıza giren insanlardan benzeri şekilde bir çaba bekler oluyorsunuz. O zaman karşınızda sizin istediğiniz şekilde davranmayan birini gördüğünüzde tahammül edemiyorsunuz. Her zorluğu sizin yerinize aşan birilerinin varlığı sizi her ne kadar görünüşte güçlü bir birey yapsa da içinizdeki yetersizlik duygusunu asla yenemiyorsunuz.

Acaba bizlerde bir gün ebeveyn olduğumuzda bu destek ile köstek arasındaki dengeyi kurabilecek miyiz?

Görsel http://www.ozgunresimler.com adresinden alınmıştır.

Ne işe yarıyorum?

2009-03-10T17:13:00.003+02:00

Ne zaman ETSY ye girsem ya da bloglar arasında dolaşmaya başlasam kendime kızarak bilgisayarın başından kalkıyorum. İnsanların boş vakitlerini ya da "vakitlerini "neler yaparak, ya da neler üreterek geçirdiklerini gördüğümde aklıma hep aynı soru geliyor "peki ben ne ile ilgileniyorum? İlgi alanım ne?"

Hiç bir zaman elime kağıdı kalemi alıp resim çizme merakım olmadı, dikiş makinasının yakınından dahi geçmedim, ya da boyama işine de ilgi duymadım. Sağda solda boncukçularda dolaşıp takı yapmak gibi bir isteğim de olmadı. Örgü ile hiç aram olmadı, e tığ işlerini ise söylememe bile gerek yok. Müzik aleti çalamıyorum. Birşeyler yaratma isteğim ya da üretkenliğim belki de hiç yoktu. Herhangi bir konuda "evet bunu ben biliyorum" diyemiyorum.

Bunlar gerçekten körelmiş bir bünyenin işaretleri mi bilmiyorum. Geçmişime baktığımda gerçekten pek çok şeyle uğraşmışım ama sürekliliği olan hiçbir şey kalmamış. Çocukluğumdaki klavye çalma isteğim ve çabam bugünlere geldiğinde neredeyse hiç yok. Fotoğraf işi ile deli gibi ilgilendiğim üniversite yıllarımdan sadece eğer bi foto çekmem gerekiyorsa eğrisini doğrusunu bilmek kalmış o kadar. Dikiş nakış ile ilgili ibilgim lkokuldaki İş Eğitimi dersinde öğrendiklerimle sınırlı. Yani elimle sökükleri dikebiliyorum ama o kadar. Bir dönem spor ile ilgilenmek namına karateye gidip şehirlerarası müsabakalarda derece bile aldım ama o da yarım kaldı. Sonra okul yıllarında klasik voleybol takımı bireyi oldum ve yaşadığımız yerdeki voleybolla ilgilenen yetişkinlerle birlikte voleybol maçı yaptım. Tıpkı diğerleri gibi o da mazide yerini aldı. Mimarlık eğitiminin gereklerini yerine getirmiş olsam da belki de ben asla mimar olamadım. Yani boş vakitlerimde oturup da bir yarışmaya girip tasarım yapmak gibi bir hedefim de hiç olmadı. Bilgisayarlarla aramdaki ilişki primitif kullanıcı ilişkisinden öteye de hiç gitmedi. Çok kitap okuyan biri hiç olmadım zaten. Zor kitap beğenen biri olarak, bazen bir kitabı 3 günde okur geri kalan 5 ay bir kitap aramak zorunda bile kalmam. Dil öğrenmek için yıllarca çabaladım. İngilizcem bence bunca yıl ingilizce eğitim almış bir insan için kabus düzeyde. Almanca ile ilgilendim sonra onu da yarım bıraktım, İtalyanca işi ise daha fena oldu. Elimdeki fırsatları ve parayı çarçur edip harcadım. Yazı yazmak konusunda da iyi değilim. Şiir ile hiç alakam yok.

Sonuç olarak diğer insanların yaptıklarını, uğraştıklarını gördükçe hep kendi hobilerim yaptıklarım ve yapmak istediklerim üzerine yeniden sorguluyorum kendimi. Ardımda neler bırakmaya çabalıyorum. Bu dünyada sadece bir parazit gibi yaşayarak nimetleri sömürmek üzere mi bulunuyorum yoksa benim de katkım olabilecek mi bu dünyaya bilmiyorum. Bu aralar özellikle burada iş ararken bu his daha çok sarıyor beni ve özellikle de ruhumu. E peki ben ne işe yarıyorum?

Maastricht Karnavalı 2009

2009-03-01T22:32:00.006+02:00

Hani bi önceki blog yazımda demiştim ya geçen hafta karnavaldaydık diye. Limburg bölgesinde her yıl geleneksel olarak yapılan bir karnaval için Tolga ve Deniz bizi davet ettiler ve sıkı sıkı tembihlediler ne kadar renkli kıyafetiniz varsa getirin diye. Ben de stok bol malum bilenler bilir; zaten karnaval ortamı gibi giyinmeyi pek sevdiğimden rengarenk çoraplarımı bluzlarımı alıp ayrıca stoktaki tekilamızı ve hediye olarak tekila bardaklarımızı alıp mor mantomla gittik:) hem de cuma akşamından :) daha yolda başladı şaşkınlığımız, tren istasyonunda bi sürü insan bi sürü kostümle ortalıkta dolaşıyordu ki ben acaba bu kadar kel alaka renkleri birarada giyebilir miyim telaşındayken hala. sonra gittik güzel evlerine yemeğimizi yedik ve onların bizim için de yaptığı hazırlıklarla eğlendik... turuncu şapkalar, parlak gömlekler, peruklar, yüz boyaları tüylü tüylü şallar rengarenk herşey :) sonra önce ortalığı kolaçan edelim dedik. Her sokakta baktık bir eğlence insanlar karnaval havasında biz de o havaya kaptırdık kendimizi. bu karnaval öncesi ve sonrası ile birlikte zannumca 5-6 gün sürüyoodu biz cuma gününden pazartesi akşamına kadar katıldık bu eğlencelere. Her gün elimizden geldiğince şekilden şekile girdik. İşte size o günlerden karma fotoğraflar. Fotoğrafların tamamını Deniz çekti :) o nedenle birbirinden güzel karma fotoğraflarla kısaca karnaval günlüğü ...Cumartesi günü ilk çıktığımızda yukarıdaki gibiydik. Kimimiz capon oldu kimimiz kro :) kimimiz öyle daha transeksüel bişiler... :) renkli kafalar....

Bu yukarıdaki fotoğraf pazar gününden. Deniz geleneksel kına gecesi kıyafeti tolga batı kovboyu kılığında :)

Bu Jonny Depp amcalarından pek çok vardı etrafta...

Bu yukarıdaki fotoğraf cumartesi gününden :) köprünün üzerinde henüz karnaval ortamına doğru akmadan hemen önce.. yani hala ayık sayılırız....

Bu yukarıdaki fotoğraf pazar gününden... cuma ve cumartesinin yorgunluğu beni yüzümü boyamaktan alı koydu:) Aşağıdaki fotoğraflar ise daha ilk günümüz olan Cuma akşamından... Henüz ortalık sakin ilk denemelerimizi evde yaptık... çeşit çeşit aksesuarlarla ne şekle giriyoruz onu denedik :)

Cumartesi günü baktık meydanda herkes kasa kasa birasını almış dedik biz de almassak olur mu olmaz. Bi koşu gidip biralarımızı ve çerezimizi aldık. Keyif yaptık sevdiceğimizle :)

Pazar günü Carnaval Parade vardı... Birbirinden renkli kostümlerde insanlar kılıktan kılığa girmiş bir biçimde öğlen saatinden itibaren önce resmi geçişlerini yaptılar ardından delicesine alkole doydular :) E biz de eksik kalmadık tabiii... :) Onlarla birlikte güldük dans ettik eğlendik :)

Pek tabii çocuklar.. onlar karnavalın sevimli yüzleri... şekilden şekile girmiş ebeveynleri ile birlikte ortama ayak uydurmaya çalışan sevimli yaratıklar...

Karnaval nedir ne değildir neden yapılmaktadır diye merak edenler için tık.
Maastricht karnavalı nerden çıkmıştır, kim düzenlemektedir, neden yapılmaktadır diyenler için tık.

Hollanda Günlüğü

2009-02-27T16:35:00.004+02:00

Pek sevgili günlük,
biliyorum uzunca zamandır sana yazamadım. Velhasıl sitem eden arkadaşlar haklılar. Ancak özrü kabahatinden büyük mü denir buna bilmiyorum ama tam olarak miskin kedi pozisyonunda olduğumdan ne bilgisayara elim gidiyor ne de iki satır yazmaya...
Ama ne yalan diyim anlatacak o kadar çok şey var ki yazmaya değer. E o zaman bir özet geçelim burada günlerim nasıl geçer ?

İzinli gelme fikrinden mi kaynaklanıyor yoksa hakikaten memuriyetin verdiği ciddi tembellik alışkanlığından mı bilmiyorum ama gelmeden önce halletmem gereken uzun liste olduğu gibi duruyor ki bunun en başında iş bulma meselesi var tabi.. Ama atla deve sanki mübarek ne kadar zormuş bu memlekette iş bulmak...nerden bakılır nasıl yapılır hiç bir fikrim yok.. Nerde benim kendi memleketimdeki çevrem; o olmazsa öbürü denenirdi. pıff. Neyse yapılması gereken resmi işlemler içerisinde; oturum kartımı almak, banka hesabı açtırmak, sağlık sigortası yaptırmak, bilgenin askerlik erteleme işlerini yaptırmak, iş bulmak, dil okuluna bakmak, doktora için okul araştırması yapmak, iş bulmak, arkadaşların siparişlerini halletmek. ve en nihayetinde iş bulmak vardı. Tüm bunların içerisinden bir kısmını halledebildik.. Askerlik mevzusu, banka mevzusu ve oturum kartı mevzusunu hallettik. geriye kalanlar malum... gecem gündüzüm tüm zamanlarım benimken ben bu sürede en çok uyudum (depresyon belirtisi olabilir), markete gidip sürekli boşalan buzdolabı için alışverişler yaptım (halla hollandada en iyi bildiğim yer marketler ve ürünler) sonra aldığım şeylere göre temizlik malzemesiyse temizlik, yemek malzemesi ise yemek yaptım. Sayılı gün çabuk geçer derler ya işte aynen o hesap oldu bizimkisi. Bilge ders çalışırken onu beslemek için elimden geleni yaptım. Bir dediğini iki etmedim. Sonra kalan zamanlarda birbirimizi sevdik :) özledik:) birlikte vakit geçirdik. Arada Jose'nin müthiş portekiz yemeğine ve Alper ile Sevincin hazırladığı keyifli balık sofrasına dahil oldum. Bolca annemlerle konuştum, internet üzerinden dizilerimi aralıksız takip ettim. Haftasonları gezdim. Misal geçen haftasonu hatta 4 gün Deniz ve Tolgalara misafir olduk. Şahane bir karnavalda tüm sokakların maskeli balo ortamına döndüğü 4 koca günde rengarenk perukalarımızla boyadığımız yüzlerimiz, birbirinden renkli kıyafetlerimizle saatlerce güldük eğlendik dans ettik yedik içtik... Bu ayrı bir blog konusu ki Denizin çektiği muhteşem resimler eşliğinde detaylara girilmeli. Bu haftasonu da Utrecht'te olucağız bir nevi aile ziyareti...
Delft Blues Festivaline takıldım. Maastricht karnavalını yakaladım derken yine zaman bitti. Bakalım bu zaman dilimi içerisinde anlatabilecek yeni süprizler olacak mı? Şimdilik bu kadar :)

Yine gidiyorum

2009-01-23T11:53:00.004+02:00

Bu sefer 7 şubat'ta.. kimseler duymadım, görmedim bilmiyorum demesin :)... 1 ay daha izin alarak yine evime ve sevdiceğime gidiyorum. tabe kar kış kaza hastalık vb. problemler olmadığı sürece ;) 28 yıllık alışkanlıklarımı 1 aylığına da olsa geride bırakarak :) önceki gidişime dair blog da hiç bir şey yazmadığımın farkındayım. Ama facebookta ve de sevdiceğimin blogunda bu konuda yeterince fotoğraf olduğu için çok da fazla söze gerek olmadığını düşünüyorum. Orada enerjimi sadece sevdiceğime vermek isteğim zannumca anlayışla karşılanır :)

Bu da bana kapak olsun!

2009-01-21T20:06:00.003+02:00

Şu anda keşfettiğim bir durum yüzünden odamda bir sağa bir sola dönüp duruyorum... Kendime inanamıyorum. Nasıl olduğuna hiç inanamıyorum. Şaşkınlık mı, pişmanlık mı, salaklık mı başımdan geçen bilmiyorum. Belki de dikkatsizlik...

"Motivation letter" yazarken daha doğrusu güncellerken lisansta hangi dersleri almışım diye şöyle bir göz atmak için "unofficial grade summary" sayfamı pek güzel açtım. İnceliyorum tek tek derslerimi. Neler almışım ne yapmışım vs derken şöyle bir dönem ortalamalarıma baktım.

Öğrenim hayatım boyunca tek bir dersi "withdraw"la bırakmıştım ve bir dersi de "not included" olarak almıştım. Bunlardan birisi 3 kredi, ve diğeri 6 kredi. 6 kredi olan "Digital Design Studio" dersini; hocasını çok sevdiğim, maya programını öğrenmek istediğim ve o dönemde çok popüler bir ders olduğu için almıştım; ama kredisine de ihtiyacım olmadığı ve bilgisayar konusunda kendime güvenmediğim için de NI olarak almıştım.

Ya da ben öyle sanmıştım.

Son dönemde aldığım bi kaç dersten biri olan bu dersi yarıda bırakmama hocamla birlikte karar vermiş, projeye ağırlık vermiştim, buna rağmen hocam transcriptte görüneceği için NA ya da FF vermek istememiş DD vermişti.

Bugün şu an itibariyle farkettiğim ki aradan 5 yıl geçmiş demektir, benim NI olarak aldığımı sandığım bu 6 kredilik ders pek şahane bir şekilde benim son dönem ortalamama katılmış üstelik DD olarak... Alllaaaaaamm CGPA haliyle göçmüş. inanamadım..

ne diyim ben kendime... yuh bana... 5 yıl sonra farkedilecek bişi mi bu şimdi ...bu saatten sonra hocama söylesem o da şaşar kalır, kime söylesem güler .. allahtan zaten stüdyo dersinde yanlış grubu seçtiğim halde ki projelerden aa ve bb almış bi insan olarak 8 kredilik dersime cb verdiği için cgpa mi 3,00 ın altına indirmişti çok beddua ettiğim insan. ama hele bi de sınırda kalsaydım napardım bilmiyorum. Yaw 1 değil 2 değil yüksek lisansta farketsem yerine stüdyo alır hallederdim, bırakır mıydım hiç o dersi ööle :(

ama şimdi bu da bu kadar zaman sonra farkedilir mi? Bu saatten sonra farkedilen şey ancak bana kapak olur böylesine...

hey yarabbim bana akıl fikir ver....

Gidiyorum...

2008-12-07T16:25:00.001+02:00

Gidiyorum en sonunda...Şimdilik 1 aylığına ama olsun... :) Ordan devam edeceğim gözüküyor:) Tabi önce sevdiceğimle hasret giderdikten sonra :) Herkese iyi bayramlar :)